Planeet Raymond

Gelukkig nieuwjaar met Fokke en Sukke

2011-12-29T07:25:00.001-08:00

Dode dagen

2011-11-25T05:41:00.000-08:00

De dagen lijken soms eindeloos als je aan huis gebonden bent. Gelukkig is het in mijn geval maar tijdelijk. Ik zit drie maanden thuis vanwege een gebroken been. Door mijn gebroken been heb ik ook relatief weinig fut om dingen te doen. Ik lees wat, ik surf wat op internet, ik schrijf eens wat, ik kijk wat televisie. Zo breng ik mijn dagen door. Alles wat ik doe gebeurt binnen die paar vierkante meter van mijn huis. Dat is het ergste; dat ik niet zelfstandig de deur uit kan. Dat geeft erg het gevoel dat ik opgesloten zit. Ik voel me soms net een gevangene die zijn dagen aftelt. De dagen lijken leeg en dood. Het zijn dode dagen. Dagen van eindeloze verveling. Dode dagen in een dode wereld. Samuel Beckett heeft de verveling op een beklemmende wijze weergeven;

Dode wereld, zonder lucht. Dat zijn ze, je herinneringen. Hier en daar, op de bodem van een krater, de schaduw van verwelkt mos. En nachten van driehonderd uren. Dierbaarste aller lichten, bleek, zwak, minst onbenulligste aller lichten.Wat een ontboezemingen. Hoe lang kan het geduurd hebben, vijf minuten, tien minuten? Ja, niet meer, nauwelijks meer. Maar het schittert er nog van, mijn randje hemel. Vroeger telde ik, telde ik tot driehonderd, vierhonderd, en ook bij andere dingen, bij regenbuien, klokgelui, het gekwetter van mussen in de ochtend, telde ik, of voor niets, zomaar om te tellen, en dan deelde ik door zestig. Dat verdreef de tijd, ik verslond het heelal. Nu niet meer. Men verandert. Als men ouder wordt.

Het is de verveling van de eindeloze slapeloze nachten; 'nachten van driehonderd uren'. Nachten waarin je in je bed ligt te woelen en je in een eindeloos zelfgesprek wacht tot het ochtend wordt. Het zijn de eindeloze dagen die maar niet voorbij willen gaan. De wijzers die trager dan slakken voortkruipen over de wijzerplaat. De tijd die toch voorbij blijkt te gaan en ongemerkt zijn sporen achterlaat. In de spiegel zie je de sporen die de tijd heeft achtergelaten. De slakkkensporen van de tijd. Onuitwisbare groeven die zeggen dat je jeugd voorbij is. Voor je het ziekenhuis in ging had je nog een redelijk normaal gezicht. Gewoon de verlopen kop v`n een veertiger. Nu wordt je in de spiegel aangestaard door een doodshoofdaapje. Dit is dus wat er van me overblijft. Een vervallen lichaam, een ruïne. Je kunt jezelf niets meer wijsmaken. Elke dag is een stap op weg naar het graf.
Je telt de 'regenbuien, klokgelui, het gekwetter van mussen in de ochtend' en, zou ik toe willen voegen, het vallen van de bladeren, het zoemen van de koelkast, de minuten op de wijzerplaat, de dagen op de kalender.
De tijd valt weg in de verveling, of speelt eigenlijk geen rol meer. De tijd is zinloos als deze geen begin of einde kent. Het besef van tijd valt ook weg. De tijd kan eindeloos traag zijn, maar ook aan je voorbijvliegen omdat er geen momenten zijn die je vast zou kunnen houden. De tijd is in de verveling een amorfe duur. Verveling duurt een eeuwigheid.
Normaal gesproken kan je dagen waarop er niets te doen valt breken door even naar buiten te gaan. Gewoon even een ommetje maken, even wat boodschappen doen, even de stad in. Dat alles is niet mogelijk als je aan huis gebonden bent door een gebroken been. Ik kan het huis niet uit zonder hulp. Langzaam aan komt het moment naderbij dat ik weer mobiel ben. Straks zal het normale leven weer een aanvang nemen. Dan zal het me makkelijker vallen de verveling op een afstand te houden.
De verveling begon al in het ziekenhuis. Het verblijf in het ziekenhuis is een eindeloze oefening in geduld. Je komt binnen bij de spoedeisende hulp. Je veronderstelt dat je dus wel een spoedgeval zal zijn. In jouw geval is er van spoed geen sprake. Je ligt eindeloos te wachten terwijl je verrekt van de pijn. Eindeloos wachten tot ze foto's van je been maken, eindeloos wachten tot je been in het gips mag. Vervolgens mag je wachten tot de artsen besloten hebben wat er met je moet gebeuren. Je ligt dan weer eindeloos te wachten op de gang van een ziekenhuis. Je hebt alleen gezelschap van de pijn. Dan krijg je te horen dat je in het ziekenhuis moet blijven en begint het wachten op de operatie. De volgende dag wordt je nuchter gehouden en lig je eindeloos te wachten tot iemand je komt vertellen dat je naar de OK mag of niet. Er komen een paar artsen naar je been kijken en verder gebeurt er niets. Je blijft weer achter met je pijn. Om half zes krijg je te horen dat de operatie die dag niet meer door kan gaan. Je moet nog even wachten. Je moet wachten tot de volgende dag. In de tussentijd kan je eigenlijk niets. Je hebt te veel pijn en bent te suf om echt iets te lezen. Je probeert wanhopig je gedachten te ordenen, maar die vliegen alle kanten op. Er is niets waar je enige troost in kunt vinden. Je bent de macht over je leven kwijt. Je bent overgeleverd aan anderen. Je kunt niets meer zelfstandig. Deze machteloosheid is het ergste. Niets is erger dan de macht over je eigen leven kwijtraken, zelfs als deze macht een illusie is. Gewoon zelf je was en je boodschappen kunnen doen, gewoon zelf kunnen koken, gewoon zelf naar buiten kunnen als jij dat wilt. Naar dit soort dingen kan ik enorm verlangen. Er zijn geen soms geen ingewikkelde bespiegelingen nodig. Vrijheid is het vermogen om te kunnen gaan en staan waar je wilt. Soms heb je niet meer nodig dan dit om je vrij te voelen. Wanneer je gevangen zit blijkt vrijheid heel eenvoudig te zijn. Ik heb een voorproefje gekregen van wat me te wachten staat op min oude dag als mijn lichaam versleten is en me gevangen houdt.
Nog even en ik kan deze ellende weer achter me laten. Het zal gelukkig niet eeuwig duren, al voelt het soms wel zo. Straks kan ik weer naar buiten in de frisse lucht van de vrijheid. Stapje voor stapje ga ik de vrijheid tegemoet. Voorlopig strompel ik nog voort, maar straks stap ik weer voort met kwieke tred. Weer vrij en een ervaring rijker.

Russels China Teapot

2011-11-09T04:03:00.000-08:00

Nieuw werk van Tom Waits

2011-11-09T03:49:00.000-08:00

Zelfs het dansje is commentaar op de Stones!

Nog meer Zaz!

2011-11-06T02:54:00.001-08:00

Zaz; je veux

2011-11-06T02:46:00.001-08:00

Hier wordt je vrolijk van!

Halverwege

2011-11-04T06:59:00.000-07:00

Afgelopen woensdag ben ik weer naar het ziekenhuis geweest voor een controle van mijn been. Eerst moesten er foto's worden gemaakt, vervolgens had ik een gesprek met een arts. Alles zag er goed uit. De arts heeft mij verwezen naar de fysiotherapeut. Ik had donderdag meteen een afspraak en heb een paar eenvoudige oefeningen voorgeschreven gekregen. Ik zal mijn been stukje bij beetje weer mogen belasten. Ik zit nu zo'n beetje halverwege de 12 weken die staan voor het herstel van mijn been. Ik heb het gevoel dat er nu eindelijk uitzicht is op deze periode van verveling en afhankelijkheid. Ik heb nu ook eindelijk foto's gezien van mijn been. Toen ik die zag verwonderde ik mij niet meer over de lange herstelperiode van mijn been. Het is een gemene breuk. Ze hebben mijn been ingrijpend moeten verbouwen.

Dit is niet de foto van mijn been, maar zo zag het er wel ongeveer uit. Het geeft een goed beeld van de ingreep die er op mijn been is verricht.

We are all prostitutes

2011-11-01T08:46:00.000-07:00

Speciaal voor de schijn-dissidenten van het CDA. 'We shall be hypocrites'.

Koude zorg en warme zorg

2011-10-17T00:33:00.000-07:00

Men zegt wel dat een ongeluk in een klein hoekje ligt. Hoe waar dat is heb ik aan den lijve mogen ondervinden. Op zaterdag 18 september was ik op weg naar een bijeenkomst van mijn partij (GroenLinks). Ik had net daarvoor nog een boodschapje gedaan bij de Digros. Daardoor was ik wat aan de late kant. Ik had dus haast. Het was herfstachtig weer en het had geregend. Toen ik over de fietsersbrug bij de Waag reed (de Waaghoofdbrug), bleek het aan de kant van de Waag akelig glad te zijn geworden door de regen. Er ligt daar natuursteen die als het regent erg glad kan worden. Mijn fiets gleed onder mij weg en ik kwam lelijk ten val. Onmiddellijk stonden er allerlei mensen om mij heen die mij wilden helpen. 112 werd gebeld en er kwam een ambulance. Ik werd over de hobbelige weggetjes van Leiden naar het LUMC gebracht. Daar kwam ik in eerste instantie bij de spoedeisende hulp terecht. Er moesten foto's worden gemaakt. Toen bleek wat ik al vermoedde. Ik had mijn been gebroken. Ik werd terug gebracht naar de wachtkamer en weer achter gelaten met mijn pijn en onzekerheid. Het grootse deel van de tijd die je in een ziekenhuis doorbrengt besteedt je aan eindeloos wachten, zoveel was wel duidelijk. Ondertussen moest ik in de wachtkamer het relaas van een vrouw aanhoren die werd ondervraagd over haar vaginale afscheiding. Privacy en intimiteit bestaan niet in het ziekenhuis. Privacy in het ziekenhuis is een gordijntje. Een schaamgordijn. Gordijnen houden intieme gesprekken en geluiden niet tegen. De vaginale afscheiding komt door het schaamgordijn heen. Je moet weerloos de intimiteiten van anderen ondergaan, zoals zij die van jou moeten ondergaan. Voor de verpleging is dit gebrek aan privacy kennelijk vanzelfsprekend. Het is alsof je om een gunst vraagt als je vraagt of het gordijn even dicht mag als je moet plassen.
Na enige tijd werd ik naar de gipskamer gebracht. Toen ik daar eenmaal lag werd de chirurg die mij zou helpen weggeroepen voor een spoedeisend geval. Zodoende lag ik dan weer een half uur op de gipskamer voordat ik geholpen werd. Alweer wachten.Mijn been werd voorlopig gespalkt. Weer werden er foto's genomen. Vervolgens moest ik weer eindeloos wachten voordat ik te horen kreeg wat er nu verder ging gebeuren. Er werd besloten dat ik geopereerd moest worden en dat ik in het ziekenhuis moest blijven. Ik kreeg ook te horen dat ik twaalf weken mijn been niet zou mogen belasten. Later zou er nog een CT scan genomen worden zodat ze precies konden zien wat ze moesten opereren. Ik moest later die avond terugkomen voor een tweede scan omdat de eerste niet duidelijk genoeg was. Dat was niet bepaald prettig.Ik was doodmoe en het was vreselijk koud in de ruimte waar de scan werd genomen. De breuk bleek dieper te zitten dan ze aanvankelijk dachten. Het was de bedoeling dat ik de volgende dag geopereerd zou worden. Ik ben daarom de hele dag nuchter gehouden. Ze hadden me al een operatiehesje aangedaan. Dat houdt in dat je min of meer in je blote kont in bed ligt. Het naakte lichaam heeft in het ziekenhuis een heel eigen betekenis. Het is een lichaam ontdaan van alle seksualiteit en erotiek. Het lichaam is een mechanisme waarin allerlei processen plaatsvinden. Het is een lichaam dat constant gemeten moet worden; bloeddruk, temperatuur, polsslag. De hoeveelheid uitgescheiden urine wordt nauwkeurig bijgehouden. Het lichaam is geen lijf meer maar een object. Een object dat onderzocht, gerepareerd, genezen moet worden.
Ik had een infuus gekregen voor het vocht omdat ik niet mocht drinken. De artsen hadden gekeken of ik geen blaren op mijn been had. Daartoe hadden ze mijn spalk opengemaakt. Ze hadden verzuimt me weer te zwachtelen. Dat deed later de verpleging. Ik was helemaal gereed gemaakt voor de operatie en werd vervolgens aan mijn lot overgelaten. Ik lag de hele dag maar op mijn bed te wachten of er nog wat gebeuren ging.De uren kropen tergend langzaam voorbij. Ik was te beroerd om echt goed te lezen. De letters begonnen al gauw voor mijn ogen te dansen. Om half zes 's avonds kreeg ik te horen dat de operatie die dag niet meer zou doorgaan. Het zou 'hoogstwaarschijnlijk' morgen worden. Dat woord 'hoogstwaarschijnlijk' beviel me niet. Ik had willen horen dat het zeker zou gebeuren. Nu bleef ik nog achter in onzekerheid. Nog zo'n dag zou ik niet kunnen verdragen. Ik kreeg in ieder geval voor het eerst die dag wat te eten. Ik mocht smullen van dat heerlijke ziekenhuisvoer. Gelukkig had die tweede nacht een kamer voor mij alleen omdat mijn kamergenoot ontslagen was uit het ziekenhuis. Zo kon ik in ieder geval nog een beetje normaal slapen, in zoverre de pijn dat toeliet.
De volgende dag werd ik dan toch eindelijk geopereerd. Er zou een plaat in mijn been worden aangebracht. Gipsen was in mijn geval geen optie. Ik werd geheel onder narcose gebracht. Ik had mijn zus opgegeven a;s contactpersoon. Het was de bedoeling dat zij gewaarschuwd zou worden als ik onder zeil werd gebracht zodat ze er bij zou kunnen zijn als ik weer bij zou komen. Dat hadden ze verzuimt. Ik was helemaal aan mezelf overgelaten toen ik weer bijkwam. Toen ik naar mijn kamer werd gebracht werd ik gelukkig opgewacht door Jamal, mijn begeleider. Ik was naar een andere afdeling gebracht. Op mijn nieuwe kamer had ik helaas weer een kamergenoot. Deze werd al spoedig nadat ik binnen was gebracht weggehaald voor de operatie. Dit tot grote verrassing van meneer, die dacht dat zijn operatie later zou plaatsvinden. Zijn familie die later die middag bij hem op bezoek wou komen, was niet minder verbaasd. Later kwam mijn zus op bezoek. Ze is verhaal gaan halen bij de verpleging omdat niemand op mijn bellen reageerde. Dit zou te maken hebben met de overdracht. Ik had gebeld wegens de pijn. Ze waren bezig met de pillenronde en zouden er zo aankomen. Dat hadden ze me ook wel even kunnen vertellen. Dezelfde dag heb ik ook tevergeefs op thee gewacht. Ik kreeg thee aangeboden, maar die kwam maar niet. De verpleegkundige kwam haar excuses aanbieden en zou me alsnog thee brengen. Toen er een half uur later nog geen thee was heb ik maar gebeld. Ik werd afgesnauwd met de mededeling dat ze het druk hadden. Toen me tante later op bezoek kwam heeft zij thee voor me gehaald.
De man van mijn kamer werd later die avond teruggebracht. Hij heeft me de hele nacht wakker gehouden. Hij had de neiging om op zijn infuus te gaan liggen, waardoor er een alarm afging. Hij was slechthorend, zodat ik steeds de zuster moest bellen. Soms was ze nog maar net weg of het alarm ging weer af. Gelukkig mocht deze man de volgende dag weer naar huis. Ik had de kamer weer voor mijzelf. Het zou ook mijn laatste nacht in het ziekenhuis worden. De fysiotherapeut was langs geweest om te kijken of ik mijn been al negentig graden kon buigen. In dat geval mocht ik naar huis. Ik bleek mijn been prima te kunnen buigen. Ik was blij weer naar huis te kunnen gaan. Het gevoel dat ik had toen ik in het ziekenhuis lag lijkt goed te worden verwoord door Samuel Beckett;

Huidige situatie. Deze kamer schijnt van mij te zijn.. Ik kan er geen andere verklaring voor vinden dat men mij hier laat. Al die tijd. Tenzij een of andere macht het wil. Dat is niet erg waarschijnlijk. Waarom zouden die machten tegenover mij veranderd zijn? Het is beter de meest eenvoudige verklaring aan te nemen, ook al is die niet erg eenvoudig, ok al verklaart die niet veel. De grote klaarheid is niet noodzakelijk, een zwak licht is voldoende om in het vreemde te leven, een klein gestadig licht. Ik heb deze kamer misschien geërfd bij de dood van de persoon die er voor mij was. Verder zoek ik het in ieder geval niet uit.

Het is een vervreemdende situatie. Zeker als je net uit een narcose komt of als je onder de invloed bent van opiaten die bij wijze van pijnstiller worden gebruikt, dan komt het voor dat je verward bent en je moeite moet doen om je te realiseren waar je bent. Je hebt ook het gevoel overgeleverd te zijn aan machten buiten jou. Vermoedelijk de schrikgodinnen. De vraag hoe je hier gekomen bent en wie er hier voor op deze kamer hebben gelegen dringt zich onvermijdelijk op. Eigenlijk
weet je wel hoe je op die kamer terecht bent gekomen. Het wil alleen maar niet doordringen. Een ziekenhuis wordt nooit een thuis. Ik was dus zeer opgelucht toen ik weer naar huis toe kon.
Mijn zus en mijn tante hebben mij opgehaald. Het was nog een enorme krachtinspanning om vanuit de auto van mijn tante mijn voordeur op de eerste etage te bereiken. Ik heb moeten uitrusten op het stoeltje in de lift. Het koste nog moeite om me over de drempel van mijn voordeur te helpen. Bij mijn voordeur zit een rare hoge drempel. Ik heb nooit begrepen wat het idee hier achter is.
Eenmaal thuisgekomen besef je hoe afhankelijk je plotseling bent geworden. Voor de normaalste, kleinste alledaagse dingen moet je de hulp van derden inschakelen. Ik kan zelf niet meer koken, niet meer afwassen, geen boodschappen doen. Voor al die dingen moet ik mijn sociale netwerk inschakelen. Ik heb hulpmiddelen nodig zoals een looprek, een rolstoel, een douchestoel en een plasfles. Dit kon ik allemaal lenen van Vegro (Vegro is een organisatie die verpleegartikelen uitleent en verhuurt , behalve de plasfles. Daar moest ik E17,90 voor betalen. Aanvankelijk kreeg ik een rolstoel van ze die van geen kant deugde. De banden waren zacht en de kogellagers waren stuk. Gelukkig heb ik nu wel een goede rolstoel. Voor die tijd was ik niet eens in staat om zelf een pizza in de oven te doen. Daar moest ik mijn zus weer voor bellen. Het werd mijn zus bijna allemaal even teveel. Ze heeft een bipolaire stoornis en daarom ook niet al teveel hebben. Ze kookt nu elke woensdag voor me en daar helpt ze me al geweldig mee. Elke maandag komt mijn eetclub langs. Dinsdag komt mijn begeleider langs die dan ook voor me kookt. Zoe wordt er in ieder geval al drie dagen in de week voor me gekookt. Mijn ouders zijn twee keer langs geweest en hebben beide keren voor me gekookt. Mijn moeder heeft mijn vriezer volgegooid met maaltijden die ze voor me heeft gekookt. Ik hoef dus voorlopig niet te verhongeren. Mijn tante heeft ook een keer voor me gekookt en zal me ook nog een keer mee uit eten nemen. Mijn buurman komt elke dag even langs om me te helpen met mijn injectie tegen het risico op trombose. Zelf durf ik niet goed te prikken. Het is nog een heel georganiseer om er voor te zorgen dat er iemand is die me de hulp kan verlenen die ik op dat moment nodig heb. Ik ben blij dat ik zoveel mensen om me heen heb die me willen helpen. Ik kan echter niet wachten tot het moment waarop ik weer op de been ben en weer voor mezelf kan zorgen. Het is niet fijn om zo afhankelijk van anderen te zijn. Ik mis ook mijn bewegingsvrijheid. Ik zou graag weer gewoon de deur uit kunnen. Ik zou graag weer kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik voel me en soort gevangene in mijn eigen huis en een gevangene van mijn eigen lichaam. Een gevangene die dagelijks verzorgt moet worden.
Hoe vervelend het is om afhankelijk te zijn van anderen besef je goed als het is een keertje misgaat. Ik had een keer een receptje voor pijnstillers gevraagd bij het gezondheidscentrum. De apotheek zou deze medicijnen aan het einde van de middag bij me afleveren. Dat gebeurde niet. Mijn buurman was toevallig nog bij me op bezoek. Hij heeft de nachtapotheek van het LUMC gebeld. Daar zei men nog even een uurtje te wachten. Degene die de medicijnenronde deed zou het druk kunnen hebben. Als er na een uur nog niets was gebeurt dan moest ik de huisartsenpost maar even bellen. Dit heb ik uiteindelijk gedaan. Daar hebben ze een noodreceptje uitgeschreven. Mijn buurman kon er toen 's avonds nog op uit om mijn medicijnen te gaan halen. Later bleek dat het gezondheidscentrum verzuimt had om door te geven dat de medicijnen bezorgt moesten worden. Ik voelde me erg bezwaard om mijn buurman hier mee te belasten. Het kon echter moeilijk anders. Helaas was het niet mogelijk om te zeggen; 'ik doe het zelf wel'. Het probleem is nu juist dat je het zelf allemaal even zelf niet kunt.
In deze wereld zijn er talloze mensen die het, om wat voor reden dan ook, zelf niet kunnen. Voor mij is dit een tijdelijke situatie, maar voor veel mensen geldt dat ze permanent afhankelijk zijn van de zorg van anderen. Als alles goed met je gaat besef je niet wat het betekent om zo afhankelijk van anderen te zijn. Zelf ging het me redelijk goed, ondanks mijn Asperger. Met wat begeleiding, huishoudelijk hulp en mijn activiteiten op het DAC had ik mijn leven toch redelijk op orde. Ik bevind me weliswaar in de marges van de samenleving met mijn WAJONG uitkering, maar ik heb verder weinig te klagen. Of dat in de toekomst ook zo blijft en of ik zeker kan blijven van een uitkering op dit niveau zal de tijd wel leren. Dit soort zorgen zijn echter slechts wolkjes aan de horizon. Je staat er slechts zelden bij stil.
We zien ons zelf graag als een vrij, zelfstandig, autonoom individu. Door een ongeluk zoals het mijne leer je de beperkingen van dit mensbeeld inzien. Je kunt moeilijk op eigen benen staan als je je been gebroken hebt. Binnen de ethiek is er steeds meer belangstelling gekomen voor het begrip 'zorg'. Men heeft het wel over zorgethiek. De zorg van mensen voor elkaar staat centraal binnen deze ethiek. Zorg voor elkaar is een voorwaarde voor het goede leven. Wanneer je van zorg afhankelijk bent besef je hoe waar dit is. Zonder zorg voor elkaar zou dat vrije, zelfstandige, autonome individu niet kunnen bestaan. We zijn allemaal direct of indirect afhankelijk van de zorg van anderen. We zorgen zelf op onze beurt ook weer voor anderen. De mens is, zoals de meeste primaten, een sociale diersoort. We zijn op duizenden zichtbare en onzichtbare manieren met elkaar verbonden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alles altijd pais en vree is tussen de mensen. Het wil ook niet zeggen dat zorg per se altijd altruïstisch is. Desalniettemin maakt zorg een essentieel deel uit van ons bestaan. De meest primitieve mensen zorgden al voor elkaar. Uit opgravingen blijkt dat men ook vroeger al zorgde voor mensen met een handicap.
De zorg die men geeft aan zieken en gehandicapten heeft iets dubbelzinnigs. In ieder geval waar het om de professionals gaat. Ze zorgen voor je, maar zien ze je ook als individu? Voor hen ben je een patiënt. Daarmee behoor je toch tot een andere categorie dan de gezonde mens. Voor je familie en vrienden geldt dat niet. Voor hen blijf je wie je bent. Deze komen echter in de rare rol van 'mantelzorger' terecht. Het is ook een vreemd gevoel dat je opeens iemand bent die 'mantelzorg' nodig heeft. Ik heb niet het gevoel dat het woord 'mantelzorg' het wezen van de zorg die je naasten je verlenen tot uitdrukking brengt. Waar zijn de liefde en de vanzelfsprekende betrokkenheid gebleven? 'Mantelzorg' klinkt als een plicht die je als een zware mantel op je schouders draagt. Het is een kil en onpersoonlijk woord.
Ik zou liever de professionele zorg willen typeren als 'koude' zorg en wat we 'mantelzorg' noemen willen typeren als 'warme' zorg. Naar mijn gevoel doet het onderscheid warm/koud met betrekking tot zorg recht aan wat er hier speelt. Zorg door professionals blijft, hoe betrokken ze ook zijn, toch altijd een zeker onpersoonlijk en afstandelijk karakter houden. Het is daarom dat ik deze zorg als 'koud' typeer. Dat wil niet per se zeggen dat de mensen die deze zorg verlenen altijd koud of kil zouden zijn. Zorg die wordt verleend door je nasten is per definitie persoonlijk en betrokken. Daarom noem ik deze zorg 'warm'.
Het is niet mijn bedoeling om de professionele of koude zorg af te schrijven. Deze zorg blijft onontbeerlijk. Ik zou ook niemand een argument in handen willen geven om deze zorg af te breken. Er zijn genoeg professionals in de zorg die de nodige warmte meebrengen voor de mensen waar ze voor zorgen. Deze mensen zijn doorgaans van goede wil, maar hebben niet altijd tijd voor je als je ze nodig hebt. Het grootste probleem met de koude zorg zit hem in de regeltjes, de protocollen, de organisatie en het management. Het is daardoor dat ik een dag zonder eten en drinken in mijn blote kont tevergeefs op een operatie heb moeten wachten. Het is daar door dat ik na de operatie alleen was toen ik bijkwam. Het is daardoor dat ik dat ik was overgedragen naar een andere afdeling geen thee kreeg en tevergeefs meerdere malen heb gebeld omdat ik zo'n pijn had. Je bent niet de enige waarvoor gezorgd moet worden. Je bent er een van de velen. Het is een complexe logistieke operatie om voor al die mensen te zorgen. Bij het ene ziekenhuis zal dat beter gaan dan bij het andere. Ik heb de indruk dat er bij het LUMC op dit punt nog veel te verbeteren valt. Als er iets misgaat is het van belang dat er oprechte excuses worden aangeboden. Snauwen dat je het druk hebt getuigt niet van respect voor de patiënt. Het allerbelangrijkste is wat meer warmte in de koude zorg. Een patiënt is ten alle tijden in de eerste plaats een mens. Je moet hem daarom ook altijd zo behandelen. De categorische imperatief van Kant geldt ook voor de koude zorg; behandel een ander altijd ook als een doel op zichzelf en nooit alleen maar als een middel. Wie een ander als doel op zichzelf behandelt, doet dat onvermijdelijk met de nodige warmte. Dan wordt de koude zorg warmer. Het zou mooi zijn als het begrippenpaar 'koude' zorg en 'warme' zorg overbodig zouden worden. Een goed georganiseerde zorg op menselijke maat zou daar bij helpen. Het zou ideaal zijn als je gewoon kon spreken van 'goede' zorg. Goede zorg kan nooit echt koud zijn.
Koude zorg is dat ze je een dag lang nuchter houden en in je blote kont aan een infuus in bed laten liggen, om je ten slotte pas de volgende dag te opereren. Warme zorg is als je spontaan het aanbod krijgt van mensen dat ze voor je zullen koken. Goede zorg betekent dat je als je professionele zorg nodig hebt je bijtijds, vakkundig en vriendelijk geholpen wordt. Het kan de warmte van de warme zorg nooit vervangen, maar je laat mensen in ieder geval niet in de kou staan.

Been gebroken

2011-10-01T04:02:00.000-07:00

Toen ik zaterdag 18 september op weg was naar een bijeenkomst van GroenLinks, ben ik lelijk gevallen op de fietsersbrug tussen de Hartebrugkerk en de Waag. Daarbij heb ik mijn been gebroken. Het is een lelijke breuk. Ik mag mijn been 12 weken niet belasten. Het is een breuk van het tibiaplateau. Direct na mijn val stonden er allerlei behulpzame mensen om mij heen. Er werd direct een ambulance gebeld en ik werd afgevoerd naar het LUMC. Ik lag daar vreselijk pijn te lijden bij de spoedeisende hulp. Er moesten foto's genomen worden en mijn been werd voorlopig in het gips gezet. Ik heb nog een tijd op de gipskamer moeten liggen wachten tot ik geholpen werd omdat de chirurg die me zou helpen werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik zal daar een half uur gelegen hebben voor hij weer terug kwam. Er werd besloten dat ik in het ziekenhuis moest blijven en dat ik de volgende dag geopereerd zou worden. Ze hebben me de hele dag nuchter gehouden tot ik om half zes te horen kreeg dat de operatie die dag niet meer zou doorgaan. Ik heb toen wel avondeten gekregen. De volgende dag zou ik 'hoogstwaarschijnlijk' geopereerd worden. Dat woord beviel me niet. Ik had liever gehoord dat het absoluut zeker was. Gelukkig ging het inderdaad die dag door. De dag daarop kwam de fysiotherapeut langs. Als ik mijn been negentig graden kon buigen zou ik naar huis mogen. Dit bleek goed te gaan. De fysiotherapeut was aangenaam verrast over mijn snelle herstel. Die donderdag mocht ik naar huis. Ik ben nu dus weer ruim een week thuis. Ik krijg aan alle kanten hulp van vrienden en familie. Toch blijft het wel behelpen. Voor mij blijft het wel een vraag hoe ik zo lelijk kon vallen. Het was werkelijk gevaarlijk glad op dat punt. Als je van de brug afkomt kom je uit op natuursteen. Deze kan akelig glad worden bij regen. Daardoor ben ik onderuit gegaan. Naar mijn idee is het een onverantwoorde, gevaarlijke situatie. Je zou mogen verwachten dat je op een normale Nederlandse herfstdag veilig over een fietsersbrug kan fietsen zonder dat het gevaarlijk glad is. Het valt te hopen dat de gemeente Leiden nog eens goed naar deze situatie wil kijken.

Vakantie Italie

2011-09-12T07:26:00.000-07:00

Den Haag sculptuur 2011

2011-08-30T02:49:00.000-07:00

Nieuw verfje

2011-06-15T01:09:00.000-07:00

Onze woningbouwcorporatie, De Sleutels, is momenteel bezig om onze woningen aan de Mussenplaats aan de buitenkant van een nieuw verfje te voorzien. Dat was ook wel nodig. Er wordt echter alleen geschilderd wat aan de buitenkant zichtbaar is. Mijn balkon is sinds de tijd dat ik op de Mussenplaats woon nog nooit geschilderd. De verf bladdert er aan alle kanten af. Mijn balkon biedt nu de aanblik van triest Oostblokbeton. Kennelijk meent de woningcorporatie dat het onderhoud van het balkon tot de verantwoordelijkheid van de huurder behoort. Dat lijkt mij onjuist.

Ooievaar op nest

2011-06-02T11:51:00.000-07:00

Komkommertijd?

2011-05-31T06:58:00.001-07:00

TED talk Alian de Botton

2011-04-26T06:31:00.001-07:00

Zomerse paasdagen

2011-04-25T06:53:00.000-07:00

Vieze woorden in Lingo

2011-03-05T04:03:00.000-08:00

Ik stem GroenLinks vandaag

2011-03-02T00:47:00.000-08:00

Tuigdorp

2011-02-14T04:31:00.001-08:00

Valentijnsdag

2011-02-13T07:09:00.000-08:00

Campagne GroenLinks

2011-02-13T03:57:00.000-08:00

Ik heb gisteren geflyerd voor GroenLinks in de binnenstad van Leiden. Wee hadden een kraampje bij de Hartebrugkerk op de Haarlemmerstraat. Dit is de belangrijkste winkelstraat van Leiden. Op zaterdag is het daar altijd erg druk. De reacties van het winkelende publiek waren wisselend. Natuurlijk waren er de mensen die sowieso niets van (Groen)Links willen weten. Sommigen hebben de behoefte om dat nadrukkelijk onder de aandacht te brengen. Dan zijn er de grapjassen. Voor de grapjassen onder u; ik vind het prima als u een grap maakt, maar kom dan alstublieft met een leuke en originele grap. Er is niets zo triest als een mislukte poging tot humor. Opmerkingen over GroenRechts zijn zelfs met de grootst mogelijke welwillendheid niet amusant te noemen. Zeker niet als je ze al tientallen keren hebt gehoord. Verder waren er mensen die afgeknapt waren op GroenLinks vanwege Kunduz. Heel erg begrijpelijk, toch is het jammer dat deze mensen zijn afgehaakt. Ik hoop dat we deze mensen kunnen terugwinnen voor GroenLinks. Het gaat hier toch om een deel van onze achterban die van ons vervreemd raakt. Verder waren er mensen die oprechte interesse hadden in de standpunten van GroenLinks en daarom graag een flyer wilden hebben. Sommigen hadden wel als commentaar dat het jammer was dat de informatie op de flyer zo summier was, al werd er wel verwezen naar een website met meer informatie. Ten slotte waren er de 'fans' van GroenLinks die graag een foldertje wilden om zich in hun keuze voor GroenLinks bevestigd te zien. Het was een geslaagde campagnedag, al wilde het weer helaas niet meewerken. We gingen verkleumd en verregend naar huis.

Weer alleen

2011-01-06T05:25:00.000-08:00

Winterfoto's

2010-12-21T07:14:00.000-08:00

Captain Beefheart R.I.P.

2010-12-18T07:38:00.000-08:00

Gisteravond hoorde ik op de BBC het droeve bericht dat Don Van Vliet, oftewel Captain Beefheart was overleden. Ik wist allang dat hij ernstig ziek was. Hij had M.S.. Hij is uiteindelijk aan de gevolgen van deze ziekte overleden. Toen ik vorig jaar zomer in Californië was moest ik aan hem denken. We kwamen langs Observatory Hill en ik meende mij te herinneren dat hij daar een liedje over had gemaakt. Mijn geheugen blijkt me te bedriegen. Het liedje heet Observatory Crest. Er schijnt geen plek te zijn die zo heet. Het is niet helemaal duidelijk over welke plek Captain Beefheart het heeft, maar het is waarschijnlijk in de buurt van Los Angeles. Die kant ben ik niet op geweest. Toch moet ik denken aan mijn vakantie in Californië als ik dit nummer hoor.

Fairytale of New York

2010-12-16T05:44:00.000-08:00

Beste kerstnummer ooit. Kerstmis is nooit compleet zonder The Pogues

Winterfoto's mist

2010-12-06T08:07:00.000-08:00

Armoede werkt niet

2010-11-28T02:35:00.000-08:00

Ik was gisteren naar de manifestatie 'armoede werkt niet' geweest die georganiseerd was door de SP en gesteund werd door de PVDA en de FNV. Het was een actie tegen de plannen van het kabinet Rutte om mensen met een arbeidsbeperking te korten op hun uitkering (WAJONG, WSW, WWB). Verder zijn er plannen om 30.000 banen in de sociale werkvoorziening te schrappen. Dit zijn schandalige plannen die wat mij betreft zo snel mogelijk van tafel moeten. Aangezien ik een WAJONG uitkering heb treffen deze plannen mij direct. Meneer Rutte lijkt te denken dat we het te goed hebben met onze uitkering en dat we vanzelf wel aan het werk gaan als hij onze uitkeringen verlaagd. Dat is natuurlijk onzin. Ik zou gaan werken als er een geschikte baan voor mij was. Van het korten op mijn uitkering wordt ik alleen maar armer. Voor veel mensen met een arbeidsbeperking is de sociale werkvoorziening een uitkomst. Daar wil men nu dus vreselijk veel banen gaan schrappen. Er is voor deze mensen geen alternatief. De sociale werkvoorziening is niet voor iedere arbeidsgehandicapte even geschikt. Mijn ervaring met de DZB hier in Leiden was in ieder geval dat ze mij geen werk te bieden hadden dat aansloot bij mijn vaardigheden en behoeften. Veel arbeidsgehandicapten werken er echter met plezier. Ik zie ook aan de mensen op het DAC waar ik wat werkzaamheden verricht dat het heel veel voor mensen betekent om te werken. Je ziet dat mensen er beter door functioneren. Niemand wordt beter door thuis te zitten. We kunnen deze maatregelen dan ook niet accepteren. GroenLinks zou zich hier ook druk over moeten maken. Het was daarom ook jammer dat GroenLinks deze actie van de SP niet lijkt te steunen. GroenLinks was de grote afwezige op deze manifestatie. Dat lijkt mij een gemiste kans. Je hoeft geen vrienden van de SP te zijn om voor dezelfde zaak te vechten. Het was precies dit argument waarop de PVDA zich wel bij deze actie heeft aangesloten. De PVDA heeft op dit punt groot gelijk. Het zou een goede zaak zijn als GroenLinks dit argument ook zou onderschrijven. Ik was blij dat ik Job Cohen heb horen spreken in de Brabanthallen. Femke Halsema had er echter ook moeten staan.

Thorbecke, de founding father van Nederland

2010-11-21T06:58:00.000-08:00

In Amerika hebben ze het altijd over de founding fathers. Dit zijn de politieke leiders die de Onafhankelijkheidsverklaring hebben ondertekend of geholpen hebben met het opstellen van de grondwet. Zij zijn de grondleggers van de Verenigde Staten. Wij hebben ook een 'founding father'; Thorbecke. We hadden natuurlijk al een Vader des Vaderlands; Willem de Zwijger. Voor mij is dat toch iets anders dan een 'founding father'. Willem de Zwijger heeft niet onze grondwet geschreven, dat heeft Thorbecke gedaan. Onze grondwet is in wezen nog dezelfde als die van Thorbecke uit 1848, al is deze in 1983 herzien. Thorbecke was daarmee de grondlegger van de Nederlandse parlementaire democratie.
Johan Rudolf Thorbecke werd op 14 februari 1798 geboren als zoon van een tabakshandelaar. Zijn familie kwam oorspronkelijk uit Duitsland, maar de Thorbecke's hadden zich sinds de zeventiende eeuw in Zwolle gevestigd. Ondanks het feit dat zijn ouders het niet breed hadden, kreeg hij alle kans om zijn intelligentie te ontwikkelen. Zijn ouders hebben hem altijd gestimuleerd om door te leren.Van een predikant leerde hij Latijn en Grieks, waardoor Thorbecke de Latijnse school (een voorloper van het gymnasium) al na korte tijd kan verlaten. In 1815 gaat Thorbecke klassieke letteren studeren in Amsterdam. Vanaf 1818 zet hij zijn studie voort in Leiden. In 1820 zal hij promoveren op een dissertatie over de Romeinse redenaar Asinius Pollio.
Na zijn promotie vertrok hij naar Duitsland om daar te gaan werken als privaat-docent. Dat was in die tijd niet ongebruikelijk. Deze periode was belangrijk voor zijn geestelijke vorming. Hij kwam er in aanraking met het Duitse idealisme. Dat was in die tijd een populaire filosofische stroming. Door geldzorgen moest hij weer terug naar Nederland. In 1825 werd jij bijzonder hoogleraar aan de Universiteit Gent. Als gevolg van de Belgische opstand in 1830 moest hij de stad verlaten. Een jaar later werd Thorbecke benoemd tot hoogleraar diplomatie en moderne geschiedenis aan de Universiteit van Leiden. Hier zou hij onder andere college geven over de grondwet. In 1839 publiceerde hij 'Aanteekening op de Grondwet '. Dit zou een aanzet zijn tot een debat over de grondwet zoals die op dat moment bestond.
In 1836 trouwde Thorbecke met Adelheid Sorger. Zij was negentien jaar jonger dan Thorbecke. In dat jaar kocht hij een huis aan de Garenmarkt. Hij woonde op de Garenmarkt 9. Hij is daar tot 1850 blijven wonen. Thorbecke was iemand die zijn onafhankelijkheid koesterde. Hij maakte op zijn omgeving een koele, hooghartige en ongenaakbare indruk. Hij bleek in intieme kring echter een warme persoonlijkheid. Hij hield van wijn, sigaren en muziek- met name van Mozart en Beethoven.
In 1840 werd hij lid van de zogenaamde dubbele kamer. Tussen 1844 en 1845 was hij lid van de tweede kamer. Hier nam hij het initiatief tot herziening van de grondwet. Hij deed dat samen met acht andere kamerleden (de Negenmannen). Het voorstel werd niet in behandeling genomen. De voorstellen werden 'on-Nederlands' genoemd. Het maakte wel veel discussie los. In 1853, 1863 en 1872 ontving Thorbecke doodsbedreigingen van onbekenden. In het laatste geval was dat in reactie op de mogelijke invoering van een inkomstenbelasting.
In 1848 kwam die nieuwe grondwet er toch. Thorbecke was in dat revolutiejaar aangesteld als voorzitter van de Grondwetscommissie. Koning Willem II was geschrokken van de woelingen in het buitenland. 1848 was niet toevallig het jaar waarin Karl Marx en Friedrich Engels het Communistisch Manifest schreven. In dat jaar waarde er een spook door Europa, zoals Marx schreef. In heel Europa was er sprake van een revolutionaire stemming. In Frankrijk brak de Februarirevolutie uit. Frankrijk werd weer een republiek. Als reactie hierop brak er in Oostenrijk en Hongarije de Maartrevolutie uit. Ook in de Duitse landen heerste een revolutionaire stemming. In heel Europa was het onrustig.De gevestigde machten sidderden. Willem II had goed door dat de zaken niet bij het oude konden blijven. Dat hij met het aanstellen van de Commissie zijn ministers passeerde scheen niet terzake te doen. Zijn hervormingsdrift leek niet voort te komen uit een passie voor het staatsrecht. Hij was er meer op uit om zijn hachje te redden.
De nieuwe grondwet betekende een grote vooruitgang. Er kwamen rechtstreekse verkiezingen. Daarnaast kwam er de ministeriële verantwoordelijkheid en werden de parlementaire bevoegdheden uitgebreid. Het algemene kiesrecht gold alleen nog voor mannen. Vrouwen zouden pas in 1917 kiesrecht krijgen. Met deze grondwet was Nederland eindelijk een moderne staat geworden.
Thorbecke heeft leiding gegeven aan drie kabinetten. Thorbecke was in zijn kabinetten minister van binnenlandse zaken. Daar viel een zeer breed takenpakket onder; binnenlands bestuur, landbouw, handel en nijverheid, armenzorg, onderwijs, waterstaat en volksgezondheid vielen hieronder. De post van minister-president bestond nog niet in zijn tijd.
In het eerste kabinet dat duurde van 1849 tot 1853 had hij constant conflicten met koning Willem II. Zijn tweede kabinet dat zat van 1862 tot 1866 stond vooral in het teken van de infrastructuur. In deze tijd werd het Noordzeekanaal gegraven. Thorbecke was niet bij iedereen populair. In deze periode ontving hij een doodsbedreiging per brief. Wat dat betreft is er dus niets nieuws onder de zon.
Het laatste kabinet Thorbecke duurde van 4 januari 1871 tot 6 juni 1872, de dag dat Thorbecke stierf. In zijn laatste kabinetsperiode had Thorbecke aan Aletta Jacobs als eerste vrouw toestemming gegeven om aan een universiteit te studeren. Dit had hij vijf dagen voor zijn dood nog geregeld.
Thorbecke was een van de grootste staatsmannen die ons land ooit heeft gekend. De grondwet van 1848 is het fundament van onze rechtsstaat. Er zijn later enige wijzigingen aangebracht, maar in grote lijnen is onze grondwet nog steeds dezelfde als die van 1848 . In 1983 heeft de laatste wijziging van de grondwet plaatsgevonden. Het huidige artikel 1, waarin discriminatie wordt verboden, werd toen aan de grondwet toegevoegd. Dit artikel is eigenlijk een logische toevoeging aan de grondwet zoals die bestond. Aan het fundament van onze rechtsstaat kan en mag niet zomaar getornd worden.
Het liberalisme van Thorbecke was geworteld in het Duitse idealisme. Een van de kenmerken van het Duitse idealisme is dat het uitgaat van een analyse van de historische ontwikkeling. Een van de belangrijkste voormannen van het Duitse idealisme is Hegel. Hegel wilde alle kennis in een totaalconcept verenigen. Wetenschap, esthetica, godsdienst en filosofie moesten samenkomen in een groot systeem. De werkelijkheid was in zijn ogen niet statisch, maar de uitkomst van een continu dynamisch proces waarbij nieuwe tegenstellingen telkens weer worden opgeheven. Dit proces noemde Hegel dialectiek. Filosofie was voor Hegel 'haar tijd in gedachten vervat'. Kennis is dus bij Hegel gebonden aan de culturele context en de historische situatie. Kennis is dus niet absoluut. Kennis ontwikkelt zich door tegenstellingen die worden opgeheven. Dus eigenlijk door discussie. Zo bezien kan je het Duits idealisme zien als een basis voor het liberalisme. Niet iedereen zal dit zo zien, maar dit is de manier waarop Thorbecke het zag. Liberalisme gaat ervan uit dat niemand zeker weet wat het goede leven is. Mensen hebben daar verschillende visies op en vullen dat op hun eigen manier in. Daarom moeten vrijgelaten worden om hun leven te leiden zoals ze willen, zolang ze anderen maar niet in hun vrijheid belemmeren (zoals een Amerikaanse rechter zei;'de vrijheid om met je vuist te zwaaien wordt beperkt door de neus van je buurman.') Het is niet aan de staat om in te grijpen voor je eigen bestwil. De VVD noemt zich een liberale partij en ziet zich graag als de erfgenaam van Thorbecke. Laten we eens kijken naar het liberalisme van Thorbecke en laten we kijken naar wat we daarvan terugvinden bij de VVD. Het liberalisme van Thorbecke wordt duidelijk uit een citaat als het volgende;

Liberaal regeren, dat is regeren overeenkomstig de natuurwet, die aan elk wezen een bijzondere bestemming en een eigen scheppingsvermogen heeft toegekend; dat is de algemene voorwaarden verzekeren, onder welke aan alle leden van de staat het zelfstandig handelen, naar de mate van ieders aanleg mogelijk wordt.
Het is niet liberaal, wanneer een regering de ontwikkeling van arbeid en kapitaal, of hun meest vrije en vruchtbare besteding tegenhoudt; wanneer zij een richting zoekt te geven aan hetgeen zijn weg zelf moet vinden; wanneer zij met één woord, in stede voor de mogelijkheid van maatschappelijke ontwikkeling te zorgen, die zelve in de hand nemen wil.

Voor een deel kan je hier het verhaal van de huidige VVD wel in herkennen. De nadruk op de autonomie van het individu dat niet belemmert mag worden in zijn ontplooiing is een kenmerk van het liberalisme dat we ook terugvinden bij de VVD. De nadruk op de vrije markt die zijn werk moet doen ook. Hij had echter, meer dan de VVD, ook oog voor de onderkant van de samenleving;

Druk de arbeider, dwing hem zich met het meest onmisbare te vergenoegen en gij zult zijn ijver, de lust om zijn toestand te verbeteren, uitdoven.
Stel hem daarentegen tot genietingen boven zijn volstrekte behoefte in staat, en gij zult zijn kracht verhogen, zijn vlijt verdubbelen, en de grond leggen tot algemene beschaving en ontwikkeling van de maatschappij.

Thorbecke was dus van mening dat, wilde een mens floreren en een nuttig lid van deze samenleving kunnen zijn, hij over een bestaansminimum moest beschikken dat boven het niveau van de eerste levensbehoeften ligt. Hij dacht daarbij natuurlijk niet aan mensen met een uitkering. Die bestonden in die tijd niet. Er was nog geen verzorgingsstaat. Hij dacht aan arbeiders. Daarin verschilde hij niet van de socialisten. Als we als algemeen uitgangspunt nemen dat een mens over een bestaansminimum moet beschikken dat boven het niveau van de eerste levensbehoeften ligt wil hij kunnen floreren, dan geldt dit echter ook voor de huidige minima. Thorbecke zou in deze tijd de mensen met een uitkering niet laten stikken. Volgens zijn gedachtegoed moet een fatsoenlijk bestaansminimum gegarandeerd zijn. De VVD, die als liberale partij in de traditie van Thorbecke zou moeten staan, lijkt eerder de tegenovergestelde mening te zijn toegedaan. De VVD meent dat het keihard snoeien in de uitkeringen mensen met een uitkering wel zal stimuleren om de arbeidsmarkt op te gaan. Uitkeringsgerechtigden hebben het volgens de VVD kennelijk te goed. Het is nu al moeilijk om van een uitkering rond te komen. Door de uitkeringen te verlagen zullen de mensen met een uitkering alleen maar dieper de armoede worden ingedreven. Er zullen meer mensen bij de voedselbank terecht komen. Mensen worden alleen maar moedeloos van armoede, ze worden er niet door gemotiveerd. Om met Thorbecke te spreken; ; 'zijn ijver, de lust om zijn toestand te verbeteren, [zal] uitdoven.' Het zorgt er alleen maar voor dat de mensen die toch al in de marge van de samenleving leven, zich nog meer in de steek gelaten voelen en zich nog meer van de samenleving af zullen keren.

Ook op andere punten lijkt het er sterk op dat de VVD van Rutte het gedachtegoed van Thorbecke verraadt. Thorbecke waarschuwde er voor dat het algemeen belang niet moest worden opgeofferd aan het partijbelang. Rutte heeft dit gedaan door te kiezen voor een minderheidscoalitie met het CDA en een bizarre gedoogconstructie met de PVV, wat men niet anders kan zien dan als een staatsrechtelijk monstrum. Alle andere mogelijke coalities heeft Rutte doelbewust onmogelijk gemaakt. Zijn rechtse hobby, een rechtse regering, moest er koste wat het kost doorgedrukt worden.

Niets discrediteert de vertegenwoordiging en de parlementaire regeringsvorm meer, dan wanneer men ziet, dat algemeen belang aan persoonlijke partijzucht wordt opgeofferd.

Het ondermijnt het vertrouwen in de politiek. Gelukkig kunnen wij kiezers politici die zo handelen bij de volgende verkiezingen naar huis sturen. Rutte heeft er ook voor gekozen om te regeren met de kleinst mogelijke meerderheid, zo het al een meerderheid genoemd mag worden. Met een beetje goede wil kan je zeggen dat hij de numerieke meerderheid heeft, hij heeft immers de meeste zeteltjes. Het is de vraag of hij ook de morele meerderheid heeft. Dat lijkt mij niet het geval te zijn. Een regering die afhangt van de steun van een partij als de PVV kan nooit de morele meerderheid hebben.

Komt het op numeriek meerderheid, en nog wel van één of een paar stemmen, dan op morele meerderheid aan?
Kan een ministerie met enige stemmen meerderheid tegen een morele meerderheid regeren?

Het kabinet van Rutte steunt op de kleinst mogelijke meerderheid van één zetel. Zijn coalitie van VVD en CDA heeft 52 zetels en dus geen meerderheid in de tweede kamer. Het is dus formeel een minderheidskabinet. Het kabinet moet het hebben van de gedoogsteun van de PVV, een partij met een bruin luchtje. Met de gedoogsteun van de PVV komen ze aan de krapst mogelijke meerderheid van 76 zetels. De meerderheid van de stemmen hebben ze niet. Dat ze aan de meerderheid in zetelaantallen komen heeft uitsluitend te maken met de verdeling van restzetels. Als alle linkse partijen een lijstverbinding met elkaar waren aangegaan, dan had dit kabinet geen meerderheid gehad. Wilders schermt graag met zijn anderhalf miljoen kiezers. Die zouden we moeten respecteren. De overgrote meerderheid van de kiezers heeft dus niet op Wilders gestemd en een groot aantal van deze mensen walgt van Wilders. Dit kabinet ontbeert draagvlak. Er hoeft maar een kamerlid weg te lopen uit een van de regerende partijen of uit de fractie van de gedoogpartij PVV of het kabinet is haar meerderheid kwijt.
Veel mensen keren zich met recht op morele gronden tegen de PVV en willen niet dat deze partij deelneemt aan het kabinet en ook niet dat deze partij het kabinet gedoogt. Een partij die de fundamenten van de rechtsstaat ondermijnt hoort niet in een kabinet en ook geen kabinet afhankelijk te maken van de gedoogsteun van die partij. De PVV ondermijnt de rechtsstaat onder meer door de discriminatie van moslims. Dit ondermijnt de vrijheid van godsdienst. De vrijheid van godsdienst is een grondrecht. De grondrechten vormen het fundament van onze rechtsstaat. Wie daar aan morrelt, morrelt aan onze rechtsstaat. Oud-premier Lubbers zei het als volgt;

‘Vrijheid van godsdienst – ook van de Islam dus – en geen discriminatie op basis van geloofs- of levensovertuiging behoren wezenskenmerken te blijven van onze rechtsstaat. Daarover mag geen begin van twijfel ontstaan.’

Rutte verliest door in zee te gaan met de PVV de morele meerderheid. Thorbecke zei het als volgt;

Dat het Ministerie de numerieke meerderheid had en behield, zou luttel waarde hebben, zoo ze niet de morele meerderheid tot grond had; de morele meerderheid, welke de Minister, al is hij niet uit de andere voortgekomen, bezit, wanneer de waarheid, het regt, de eischen eener noodzakelijk geworden ontwikkeling aan zijne zijde zijn; wanneer hetgeen hij wil, zijn stelsel, zijn beleid eene bezielende magt worden.

Rutte heeft duidelijk de waarheid en het recht niet aan zijn zijde. Het kabinet komt ook niet voort uit de eisen van een noodzakelijke ontwikkeling. Rutte draagt hierdoor bij aan het ondermijnen van de rechtsstaat;

De constitutionele Monarchie is aan misbruik en bederf onderhevig, voor zooveel zij niet in alle omstandigheden een volkomen waarborg aanbiedt voor het regte gebruik van de regeermagt of van de vrijheid.

Het juiste gebruik van de regeermacht en de vrijheid is onder Rutte duidelijk aan misbruik en bederf onderhevig.
Het is duidelijk dat Rutte de erfenis van Thorbecke verkwanselt en hij zich geen echte liberaal mag noemen. Hij gooit de grondslag van de Nederlandse staat te grabbel. Alles waar we als Nederland trots op mogen zijn en liberalen als Thorbecke dankbaar voor mogen zijn.,wordt achteloos ter zijde geschoven. Dit is de VVD onwaardig. Rutte moest zich schamen. We moeten Rutte hier op aan blijven spreken; Thorbecke is van ons allemaal.

De onversneden wijn der vrijheid

2010-10-19T11:58:00.000-07:00

Het lijkt er niet best voor te staan met de democratie in Nederland. Het politieke landschap is gefragmenteerd. Schreeuwerige populisten voeren steeds meer de boventoon. Een belangrijk deel van de bevolking voelt zich vervreemd van de politiek. Ed van Thijn heeft de huidige situatie van Nederland wel vergeleken met die van de Weimarrepubliek. Van Thijn: “Er zijn historische voorbeelden te noemen van democratieën die zichzelf opblazen zoals de Weimarrepubliek. Daar stemden de coalities op vleugelpartijen, waardoor er geen coalities meer te vormen waren. Daar was ik altijd bang voor en het is zuur dat het nu werkelijkheid dreigt te worden.”
Van Thijn lijkt gelijk te krijgen. Ook in ons land is er nog nauwelijks een coalitie te vormen. Het heeft er alle schijn van dat we een uiterst wankel kabinet krijgen dat in de kamer slechts kan rekenen op de kleinst mogelijke meerderheid. De overlevingskansen van het kabinet Rutte-Verhagen lijken uiterst gering. Het CDA was, wat je verder van het CDA moge vinden, een stabiele factor in het centrum van de Nederlandse politiek. Het CDA is thans geïmplodeerd. Imploderende sterren laten zwarte gaten achter. Het CDA heeft een groot zwart gat achtergelaten in het centrum van de politiek. Er is op dit moment geen enkele partij die de rol van middenpartij van het CDA zou kunnen overnemen. Alle grote partijen zijn al een aantal verkiezingen op rij aan het slinken. Alleen dat al maakt het moeilijk om een voldoende kritische massa te komen om een stabiel centrum te komen. De politieke agenda wordt niet meer bepaald door het centrum, maar door een schreeuwerige minderheid van populisten op de extreem-rechtse flank van de politiek. Eerder had het electoraat zijn heil gezocht op de linkerklank bij de niet minder populistische SP. Het land lijkt onbestuurbaar te worden. Een machtsvacuüm kan nooit lang voort blijven bestaan.Vroeg of laat zal dit vacuüm gevuld worden door tirannen en dictators. Dat heeft de geschiedenis ons wel geleerd. Er moet dus iets gebeuren.
Onze democratie is ziek. Voor dat we de patiënt gaan behandelen, moeten we eerst de diagnose stellen. Een aantal symptomen hebben we al genoemd. We moeten nu vaststellen wat de oorzaken zijn en hoe we het ziektebeeld het beste kunnen omschrijven. Laten we ons eerst afvragen of ons probleem een specifiek Nederlands probleem is. Dat lijkt niet het geval te zijn. Het lijkt erop dat de hele Westerse wereld in min of meerdere mate met dezelfde soort problemen te kampen heeft. Dat zou er op kunnen wijzen dat de ziekte heel ernstig is en dat de rot tot in de diepste wortels van onze beschaving zit. Misschien is een genezing niet meer mogelijk en staan we aan de vooravond van wat Oswald Spengler de ondergang van het Avondland noemde.
Beschaving is meer dan democratie. Wanneer onze hele beschaving ziek is, dan zou het kunnen dat de democratie zelf de oorzaak is van het probleem. Dat zou in ieder geval de analyse zijn van filosofen als Plato en Aristoteles. Democratie heeft de neiging om te ontaarden en te vervallen in tirannie. Volgens Plato zal 'de onverzadelijke begeerte naar wat de democratie als hààr goed beschouwt, […] eveneens haar ondergang bewerken.' Dat hoogste goed is de vrijheid. Door de onverzadelijke behoefte en de verwaarlozing van de rest, zou de democratie vanzelf in een dictatuur ontaarden. Leiders die niets en onderdanen die alles te zeggen hebben; dat is de formule van de democratie. Plato voorzag een ondermijning van het gezag. We willen alle vrijheid an dulden geen enkele inperking van die vrijheid. We zwelgen, volgens Plato, aan de onversneden wijn der vrijheid.
Autoriteiten zouden geen erkenning meer krijgen. We zien dat wetenschappers bijvoorbeeld nog maar weinig gezag hebben in onze samenleving. We zagen het in discussies omtrent de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep en de discussies omtrent het broeikaseffect. Een willekeurige weblog van een huisvrouw heeft voor veel burgers net zo veel gezag als een gedegen wetenschappelijk rapport. Plato voorzag ook onze huidige cultus van de jeugd;

Jonge snuiters staan helemaal op gelijke voet met bejaarde mensen en nemen het tegen hen op in woord en daad. En de oude mensen passen zich aan bij de jeugd en putten zich uit in grapjes en scherts. Om toch maar niet de indruk van kniezerigheid en bazigheid te verwekken, gaan ook zij de jeugd na-apen.

De mensen raken lichtgeraakt. 'Iemand hoeft ze maar een schijn van dwang proberen op te leggen, en ze gaan aan het gisten.' Dit is een heel herkenbaar beeld in deze tijd waarin we lijden onder de dictatuur van de opgestoken middelvinger. Teveel vrijheid leidt tot ondermijning van diezelfde vrijheid. Volgens Plato ontstaat de democratie als de armen in opstand komen tegen de rijken en de macht overnemen. De volksmassa is niet toegerust om de verantwoordelijkheid van de macht te dragen. Een dergelijke samenleving moet dus wel ontsporen. Ik geloof niet dat deze analyse juist is.
De onlangs overleden Tony Judt maakt een andere analyse. De crisis in onze beschaving en democratie komt volgens hem door de afbrak van de verzorgingsstaat die sinds de jaren zeventig aan de gang is. Daardoor zouden het fatsoen en het vertrouwen in de samenleving verdwijnen. De solidariteit is uit onze samenleving verdwenen. In een samenleving waar we worden beschouwd als egoïstische individuen zullen we ons ook als zodanig gedragen. Het uiteindelijke resultaat lijkt sterk op het beeld dat Plato schetst. De oorzaak is bij Judt een andere. Het lijkt er op dat Marx gelijk had en er een klassenstrijd heeft plaatsgevonden. De rijken hebben hem gewonnen. Of Judt helemaal gelijk heeft weet ik niet, maar hij wijst zeker op een paar zeer wezenlijke problemen.
We hebben nu twee diagnoses die allebei verschillende oorzaken van de ziekte van onze democratie en beschaving vaststellen. Maakt dat nog een verschil uit voor de behandeling? Daar lijkt het wel op. Plato schrijft een paardenmiddel voor. Hij wil de democratie afschaffen en de staat laten leiden door koning-filosofen. Op deze wijze zou de beschaving gered kunnen worden. Het lijkt mij dat de patiënt aan de behandeling zou overlijden.
Judt lijkt niet echt goed te weten hoe de patiënt behandelt moet worden. We moeten van hem bozer zijn over wat we hebben verloren en het sociaal-democratische vertoog gebruiken als tegenwicht tegen het neo-liberalisme. Het is de vraag of dat zal helpen. Is de verzorgingsstaat nog wel te redden in een geglobaliseerde economie?
Het verhaal van Judt kan ook niet het hele verhaal zijn. De deplorabele toestand van onze beschaving en onze democratie kan niet allen te wijten zijn aan de afbraak van de verzorgingsstaat. Het gebrek aan solidariteit ging vooraf aan de afbraak van de verzorgingsstaat. De burger heeft vanaf het tijdperk van Reagan en Thatcher een duidelijke keuze gemaakt voor deze afbraak. Plato lijkt toch meer gelijk te krijgen dan Judt. De onversneden wijn der vrijheid heeft ons dronken gemaakt. Nu zitten we met de kater.

Herfstfoto's (2)

2010-10-08T06:26:00.001-07:00

Herfstfoto's

2010-10-03T12:02:00.000-07:00

What's wrong wiht atheism

2010-09-01T11:56:00.000-07:00

Internationale linkshandigendag

2010-08-13T03:25:00.000-07:00

Op vrijdag 13 augustus 1976 werd voor de eerste keer de internationale linkshandigendag georganiseerd. Er is bewust gekozen voor vrijdag de dertiende omdat dit een ongeluksdag zou zijn. Linkshandigen zouden vaker ongelukjes krijgen, vandaar. De internationale linkshandigendag valt sindsdien altijd op vrijdag 13 augustus. Vandaag is het dus weer zover. Moet ik hier als linkshandige blij mee zijn? Hebben we als linkshandigen een speciale dag nodig? Is er extra aandacht voor linkshandigheid nodig? Ik heb geen behoefte aan een uitzonderingspositie vanwege mijn linkshandigheid. Het is al erg genoeg dat ik in een uitzonderingspositie verkeer vanwege mijn Asperger. Ook daar zit ik eerlijk gezegd niet op te wachten. Ik heb niet graag dat men mij ziet als iemand met Asperger. Ik wil gezien worden als een individu met zijn individuele verdiensten, gebreken en eigenaardigheden. Tegelijkertijd brengt mijn Asperger, helaas, de nodige problemen met zich mee die serieus genomen moeten worden. Extra aandacht voor autisme-stoornissen is wat dat betreft noodzakelijk. Extra aandacht voor linkshandigheid lijkt me minder te rechtvaardigen. Linkshandigheid is geen gebrek, al is het soms lastig dat veel gebruiksvoorwerpen rechtshandig en niet linkshandig zijn. Daar valt echter goed mee te leven. Ik stel voor dat we niet langer van alles dat afwijkt van het gemiddelde een gebrek, ziekte of aandoening maken, en dat we leren inzien dat de mensheid in alle opzichten ongelooflijk divers is. Laten we de diversiteit vieren! Ik roep bij deze deze dag uit tot de dag van diversiteit.

Every Little Thing She Does Is Magic

2010-08-09T07:36:00.000-07:00

Hoorde dit liedje toevallig vandaag op de radio. Erg toepasselijk.

Gazpacho!

2010-08-09T03:18:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag is mijn vriendin voor het eerst bij me komen eten. Ik heb Gazpacho voor haar gemaakt omdat ze zo van Spanje houdt. Ik zeg 'mijn vriendin' omdat het nu wel duidelijk aan is. Ze heeft voorgesteld om de volgende keer bij haar af te spreken. Ze wou ook afspreken dat ik een keer samen met haar bij haar ouders thee ging drinken.Ik heb er lang op moeten wachten, maar ik heb nu toch eindelijk het geluk in de liefde gevonden.

Naar de film

2010-08-06T10:49:00.000-07:00

Ik heb de afgelopen tijd twee films gezien met de vrouw waarmee ik aan het daten ben. Ze waren allebei de moeite waard. Ik begrijp nu beter waarom mensen graag naar de film gaan met hun geliefde. Beide keren liepen we na afloop hand in hand. Morgen komt ze bij me eten. Ze is gek op Spanje dus ik ga Gazpacho maken. De eerste film die we zagen was 'Yo tambien'. Een geweldige film over een jongen met het syndroom van Down die als eerste met dit syndroom aan een universiteit in Europa is afgestudeerd. Door een collega leert hij zijn seksualiteit ontdekken. De tweede film die we zagen was 'L'illusioniste'. Dit is een tekenfilm naar een scenario van Jacques Tati. Het hoofdpersonage is gebaseerd op Tati. Het is een melancholiek verhaal over een goochelaar voor wie geen emplooi meer is.

De geboorte van de politiek bij de Grieken

2010-08-06T00:55:00.000-07:00

Machtsuitoefening is zo oud als de mensheid. Volgens sommigen zien we dit ook al bij bijvoorbeeld chimpansees. Frans De Waal schreef een boek met de titel; 'Chimpansee politiek'. Voor velen staat politiek gelijk aan machtsuitoefening. Ik denk dat dit niet juist is. Volgens de filosoof Hannah Arendt verwijst politiek naar handelende mensen; discussiërende, elkaar overredende mensen die besluiten nemen om specifieke daden uit te voeren. Het op deze manier denken over politiek is bij de Grieken ontstaan. Bij de Grieken ontstond de politieke filosofie. Deze filosofie is onlosmakelijk verbonden met de politiek als zodanig.
Politiek heeft betrekking op een verband van mensen. Het gaat hier niet om om het even welk verband. We denken niet in eerste instantie aan families, sportclubs, verenigingen van postzegelverzamelaars, etc. We denken hierbij in eerste instantie aan de staat. Een 'verband' moet men volgens Berki als volgt definiëren; het is een groep of verzameling van menselijke individuen die niet alleen op een objectieve wijze aan elkaar zijn gerelateerd (zoals door biologische verwantschap), maar ook op een subjectieve wijze, in het bijzonder in die zin dat ze in staat zijn tot communicatie. Individuen die tot een verband behoren moeten weten wat voor betekenis ze aan elkaars taalgebruik hechten en wat alle mogelijke andere symbolen die ze gebruiken betekenen. Ten tweede moet een verband mensen verenigen die gemeenschappelijke belangen of doelen hebben. Ten derde moeten de leden van een verband de validiteit van bepaalde regels met betrekking tot gedrag accepteren. Ten vierde moet er een zekere rolverdeling zijn die er op letten dat de zaken van het verband goed verlopen. Dit kan gebeuren door een of door meerdere individuen. Het gaat ruwweg om degenen die regeren en degenen die geregeerd worden. Ten vijfde moet een verband een eigen 'karakter' hebben. Het gaat hierbij zowel om de doelen van een associatie als de bestaande regels, functies en lidmaatschap van een associatie. Een bedrijf zal winst willen maken. Dit gegeven opzich is echter niet voldoende om het karakter van een bedrijf te begrijpen. Hetzelfde geldt voor een verband als een staat. Bij Berki ligt de nadruk dus nogal op de staat. Politiek lijkt bij hem bij hem verder bij uitstek de kunst van het regeren. Er zijn andere manieren om na te denken over politiek. Hij staat daarbij in een traditie die teruggaat tot Aristoteles. Aristoteles schrijft in zijn politica;

' Onze eigen observatie verteld ons dat elke staat een verband van personen is met een visie op een of ander goed doel. Ik zeg 'goed' omdat mensen in hun handelen altijd streven naar datgene waarvan zij menen dat het goed is. Het is duidelijk dat waar alle verbanden naar het goede streven, er een is het hoogste goed is en die alle anderen omvat. Dat verband noemen we de Staat, en dat type verband noemen we politiek.

Volgens Arendt bestaan er twee fundamentele soorten van denken over politiek. Aan de ene kant kun je de politiek zien als regeren, als een vorm van overheersing door enkele mensen (een, een paar of veel) , wat dreiging met of gebruik van geweld nodig maakt. Maar aan de andere kant kun je over politiek denken als de organisatie of de constitutie van de macht die mensen hebben wanneer ze samenkomen als sprekende en handelende mensen. De de macht van mensen wordt beschermt door een regering die het volk vertegenwoordigt: potestas in populo. Ofwel' power to the people'. Deze vorm van regeren, en geen andere, noemen we democratie. De democratie is een uitvinding van de Grieken. De eerste democratie vinden we in Athene. Democratie betekent de macht van het volk. De Atheens democratie was geen democratie zoals we die tegenwoordig kennen. Vrouwen, slaven, vrijgelatenen en buitenlanders mochten niet meedoen. Het was wel een democratie in die zin dat alle vrije mannen mochten meedoen. De macht was niet meer in handen van een klein groepje aristocraten. Het was een revolutionaire ontwikkeling die samenhing met de opkomst van de stadstaten. Het woord politiek is afgeleid van het Griekse woord voor stadstaat; polis. In de stadstaat, de polis, kwam de politiek tot ontwikkeling. Voor de opkomst van de stadstaten leefden de Grieken in kleinere verbanden, de zogenaamde 'oikos'. Je moet hierbij denken aan een extended family onder leiding van een herenboer. Men leefde in een stam en clan verband. Dit is de wereld van Homerus.
De Grieken stonden niet helemaal alleen in deze ontwikkeling. Ook in Mesopotamië zien we een vergelijkbare ontwikkeling. Er was daar sprake van stadstaten waar, volgens sommigen, een primitief soort democratie bestond. Toenemende rivaliteit tussen de stadstaten zou dar hebben geleid tot een krachtdadiger en sterker leiderschap. Dit leiderschap concentreerde zich rond de tempelpriester. Deze priester en oorlogsleider zou later zich ontwikkelen tot koning. De sterkste leider die alle andere stadstaten versloeg, zou koning worden. Het was een koningschap beladen met goddelijk gezag. Volgens Sumerische teksten was het koningschap uit de hemel neergedaald. De democratie in Mesopotamië was iets uit een lang vergeten verleden.
In Griekenland zou het anders gaan. Daar zou de democratie wel wortel schieten. Het ontstaan van de democratie ging geleidelijk. Het is moeilijk om een precies beginpunt aan te geven. Het begon in 683 voor Christus, toen het koningschap werd vervangen door het archontaat. De archonten zijn ambtsbekleders voor telkens een jaar. Een volgende mijlpaal volgt in 594 voor Christus als Solon archoon met dictatoriale volmachten wordt. Hij bevrijdt de boeren: de grondschulden en de lijfeigenschap worden opgeheven. Er wordt een maximum voor grondbezit vastgesteld. De macht van de adel wordt ingeperkt door het indelen van de grondebezittende burgers in vier klassen. Er ontstaat een timocratie (heerschappij van de bezittende klasse). Verder volgt er een muntherziening en een wordt het recht schriftelijk vastgelegd. Het streven was de emancipatie van de enkeling tot staatsburger en de bevordering van de handel en ambacht. Er volgt een periode van onrust en tyrannie. In 510 wordt de tyrannie omvergeworpen door Clisthenes. Vanaf dat moment kunnen we echt spreken van democratie. Vanaf dat moment geldt er gelijk recht voor alle staatsburgers. De burgerij wordt ingedeeld in 10 zogenaamde phylen. Deze zijn samengesteld uit een derde van de drie districten (stad, land, kust). Dit ging volgens een loting. Elke phyle stuurt 50 afgevaardigden naar de ' raad der vijfhonderd'. Dit lichaam behandelt voor een periode van 36 dagen de zaken der stad onder een gekozen, dagelijks wisselende voorzitter. Iedere burger neemt deel aan het staatsbestel. Dat de democratie geen vanzelfsprekendheid was en zich steeds weer moest verdedigen blijkt wel uit het feit dat Clisthenes in 508 voor Christus wordt verdreven door Sparta. In 507 keert Clisthenes al weer terug en daarmee de democratie. Sparta en Athene zouden altijd aartsvijanden blijven. Ze staan ook voor verschillende modellen waar de ideale staat aan zou moeten voldoen. Athene staat voor de open, democratische samenleving; Sparta staat voor de gesloten, autoritaire samenleving. Athene heeft een enorme bloeiperiode gekend. Athene werd een economische en militaire grootmacht in de regio en kende een ongekende culturele bloeiperiode. Athene was het culturele centrum van de Griekse cultuur in de klassieke tijd. Sparta was vooral een militaire grootmacht. Sparta heeft op cultureel gebied eigenlijk nooit iets te betekenen gehad. Het koningschap is in Sparta nooit afgeschaft. De mens werd er als individu niet gewaardeerd. De volwassen mannen moesten dagelijks verplicht deelnemen aan een gezamenlijke maaltijd. Er was nauwelijks contact met de buitenwereld. Geld en materieel bezit werd gewantrouwd en zoveel mogelijk ontmoedigd. Sparta heeft in veel opzichten altijd het karakter van een dorp behouden en heeft geen imposante bouwwerken nagelaten.
De grootste staatsman die Athene heeft voortgebracht is ongetwijfeld Pericles. In zijn lijkrede die hij hield ter nagedachtenis van de gesneuvelden van de Peloponesische oorlog (tegen Sparta) heeft hij het ideaal van de Atheense samenleving als geen ander onder woorden gebracht;

Wij hebben een staatsvorm, die niet een navolging is van de wetten van onze buren; neen, wij zijn veeleer zelf een voorbeeld voor menig ander, dan dat anderen ons tot voorbeeld strekken.
De naam van deze staatsvorm is volksregering (democratie), omdat invloed op staatszaken bij ons niet een recht is van weinigen, maar een recht van velen. In geschillen tussen burgers geldt voor allen gelijkheid voor de wetten en met de maatschappelijke beoordeling staat het zo: heeft iemand om iets een bijzonder aanzien, dan dankt hij een hogere onderscheiding in het openbare leven minder aan zijn afkomst dan aan zijn persoonlijke verdienste.
Armoede is geen schande; voor ieder, hoe arm ook, staat de mogelijkheid open, de gemeenschap te dienen... zo hij dat kan.
Vrij leven wij als burgers in onze gemeenschap en in het dagelijkse leven remmen wij elkaars gedragingen niet door spiedende argwaan, want wij zijn niet misnoegd over onze naaste, zo die zich eens buiten de conventies stelt; ja, zelfs onze blik, die wel niet straffen, maar toch pijnlijk steken kan, verraad daarover geen wrevel.
Zonder ergernis dus in onze persoonlijke omgang, begaan wij als staatsburgers, vooral uit diep ontzag, geen wetsovertreding, gehoorzamend aan de opeenvolgende overheden en aan de wetten, in het bijzonder (gehoorzamend) aan die wetten, welke gemaakt zijn tot steun voor hen die onrecht lijden en aan die (weliswaar) ongeschreven wetten, waarvan de overtreding door de openbare mening met schande wordt gebrandmerkt.
Bovendien hebben wij ook, en meer dan anderen, gezorgd voor ontspanning van de geest na de dagelijkse beslommeringen; enerzijds door het instellen van wedstrijden en godsdienstige feesten zonder onderbreking het hele jaar door, anderzijds door smaakvol gerief van onze huizen, waarvan het dagelijks genot alle kwellende gedachten verdrijft.

Alle idealen die wij verbinden met democratie zijn hier verwoord door Pericles; een regering door de meerderheid, gelijkheid voor de wet, aanzien op grond van verdienste en niet op grond van afkomst, de mogelijkheid om op te klimmen in de maatschappij ( wie voor een dubbeltje wordt geboren, kan in een democratie nog altij een kwartje worden), de vrijheid om te leven zoals je dat zelf wilt zolang je de vrijheid van anderen niet belemmert, een vertrouwen in de rechtsstaat en een scheiding van de private en de publieke ruimte(het smaakvol gerief van onze huizen). Met zijn opmerking over het smaakvol gerief van onze huizen lijkt Pericles zelfs vooruit te lopen op ons burgerlijk ideaal van onze samenleving, al zie ik deze oude Griek nog niet zo snel rondlopen bij Ikea.

Er zijn eigenlijk geen auteurs uit Sparta zelf waarmee we de idealen en de normen en waarden waarop de Spartaanse samenleving op is gebaseerd kunnen illustreren. Er waren echter genoeg bewonderaars van Sparta buiten Sparta. Een daarvan was Plutarchus. Hij leefde in een tijd dat Griekenland allang een provincie van het Romeinse rijk was geworden. Plutarchus leefde in de eerste eeuw na christus. In die tijd beleefde Sparta een renaissance.Vroegere gewoonten werden in ere hersteld en toeristen kwamen er een kijkje nemen. Uit het werk van Plutarchus wordt duidelijk dat de Spartanen een hekel aan welsprekendheid hadden. Het is geen wonder dat Sparta nooit een Pericles heeft voortgebracht. De grondwet van Sparta werd volgens de sage opgesteld door Lycurgus, maar was in werkelijkheid het gevolg van een eeuwenlange ontwikkeling. Sparta kende een dubbelkoningschap, een raad der Ouden (gerousia) en een legervergadering. Sparta vormde met de door haar onderworpen stadstaten de staat der Lakedaimoniërs. Sparta werd steeds meer militair van karakter en de latere koningen waren nog uitsluitend legeraanvoerders. Dit was het zogenaamde ephoraat. De ephoren worden in de tweede helft van de zesde eeuw de politieke leiders. De spartanen leven in mannengemeenschappen. De jongemannen tussen de veertien en twintig jaar oud worden door de staat opgevoed. De twintig tot dertig jarigen leven in de krijgsgemeenschap, de ouderen in de spijsgenootschappen (syssitia). De economie is gebaseerd op onoverdraagbare erfelijke landerijen die worden bewerkt door horige boeren (heloten). De heloten wordt jaarlijks de oorlog verklaard en ze worden in het geheim bewaakt (krypteia). De omwoners (Perioiken) hebben meer rechten,maar zijn wel verplicht tot krijgsdienst.
De minachting van de spartanen voor de welsprekendheid blijkt duidelijk uit het volgende citaat van Plutarchus;

De taal van mensen die steeds aan het woord willen zijn, bestaat uit holle frasen zonder enige betekenis, net zoals het zaad van seksueel onverzadigbare mannen bijna altijd onvruchtbaar is en ongeschikt voor de voortplanting.

Het doet denken aan Sarah Palin die president Obama aanvalt op zijn welsprekendheid en het heeft over 'all talk and no real action' en hem omschrijft als 'a guy with a teleprompter'. Het citaat van Plutarchus is onthullend. Het is voer voor psychologen. Uit dit citaat komt een bepaald ideaal van mannelijkheid naar voren.Bij Plutarchus zien we een merkwaardige koppeling van welbespraaktheid met seksualiteit. Echte mannen zijn mannen van weinig woorden. Een welbespraakte man is een slappeling zonder zelfbeheersing die zijn woorden laat stromen zoals zijn zaad. Aangezien een welbespraakte man een slappeling is kan hij dus geen goede leider zijn. Omgekeerd zijn mannen van weinig woorden die de taal van het volk spreken en het 'zeggen zoals het is' kennelijk krachtig en mannelijk en dus goede leiders. Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat Sarah Palin ook denkt in deze trant. Palin ontbeert waarschijnlijk de intellectuele bagage om een bewonderaar van Sparta te zijn, maar ze is wel een aanhanger van de gesloten samenleving.
Sparta staat symbool voor deze gesloten samenleving. Popper noemt de gesloten samenleving ook wel de tribale samenleving. De aanhangers van de gesloten samenleving dromen van een oorspronkelijke, zuivere samenleving waar we naar terug zouden moeten gaan. Alles komt goed als we ons onderwerpen aan de tribale gewoontes, eeuwenoude wetten en tradities. Sparta was een samenleving die gebaseerd was op de waarden van de gesloten samenleving. Sparta had een heel eigen wijze om gehoor te geven aan de stem van het volk;

De verkiezing (van een lid voor de Raad der Ouden) verliep als volgt. Eerst kwam de Volksvergadering bijeen om mannen te kiezen die in een belendend vertrek werden opgesloten. Daar konden ze niet zien wat zich afspeelde, en waren ze zelf ook onzichtbaar. Alleen de kreten van het verzamelde volk drongen tot hun door. Zoals te doen gebruikelijk, werd ook nu weer bij acclamatie een keuze gemaakt uit de kandidaten, die niet allemaal tegelijk optraden, maar een voor een in een door het lot bepaalde volgorde (het gebouw van de volksvergadering) werden binnengebracht, en daar zinder een kik te geven op en neer door de menigte liepen. De mannen die in de ruimte zaten opgesloten, hadden schrijftabletten bij zich waarop ze de sterkte van het geschreeuw noteerden, zonder te weten voor welke persoon dat was bedoeld. Het enige wat ze hoorden, was of iemand de eerste, tweede of derde was van degenen die werden binnengebracht. Wie de meeste bijval kreeg werd benoemd.

Het had iets weg van een Idolsverkiezing waarbij de grootste schreeuwlelijken hun zin kregen. Het lijkt me geen gezonde basis voor een samenleving, al zijn er waarschijnlijk volksstammen die dit zien als het hoogste ideaal van democratie.
Sparta werd omdat het een gesloten samenleving was in hoge mate bewondert door Plato die een grote afkeer had van de democratie. Wat de samenleving nodig heeft is een sterke leider. In het geval van Plato een koning-filosoof. Voor Plato is een filosoof iemand die nieuwsgierig is naar en zicht heeft op de goddelijke wereld der Ideeën. Vanwege deze kwaliteiten kan hij de stichter van een deugdzame stad (polis) worden. ' De wijsgeer gaat met het goddelijke en het ordentelijke [om[ :zo wordt hij zelf ook ordelijk, en zelfs [...] goddelijk '. Een filosoof beschikt bij Plato over bijzondere gaven en inzichten die normale mensen niet hebben.
De meeste politici die uitgaan van de gedachte van de gesloten samenleving zullen tegenwoordig niet meer zo ver gaan als Plato. Wilders zal niet zo snel roepen dat hij een bijzonder inzicht heeft in een goddelijke werkelijkheid. Hij roept wel dat hij weet wat 'het volk' wil. Hij vertegenwoordigt de stem van 'het volk'. Als Wilders spreekt, dan spreekt hij namens 'het volk'. Hij weet precies wat 'het volk' denkt. Dat zou je ook wel een bijzonder inzicht kunnen noemen.
De gesloten samenleving wordt gedragen door een sterke leider en een stamgevoel. Bij Wilders vinden deze beide elementen terug. We zien bij Wilders ook voor de gesloten samenleving kenmerkende hang naar een geïdealiseerd verleden, lees het verkiezingsprogramma van de PVV er maar op na;

Nederlanders zijn een volk dat zijn gelijke niet kent. We zijn geboren uit een Opstand, een vrijheidsstrijd. Onze voorouders hebben een zompige moerasdelta omgevormd tot iets waar de hele wereld jaloers op is. Hier, achter de dijken, is een welvaart en een solidariteit bereikt die zijn gelijke niet kende, met vrijheid voor iedereen en met van oudsher een tolerantie tegen mensen die ook tolerant waren.

Het is ook duidelijk dat dit gedroomde Nederland een vijand heeft. Niet alleen de Islam is een vijand voor Wilders, de moderniteit is dat evenzeer;

Ondertussen bestaat bij velen het gevoel dat we Nederland aan het kwijtraken zijn. Wijk na wijk, straat na straat, school na school wordt geïslamiseerd. De massa-immigratie bereikt jaar op jaar een triest record en zal de komende jaren alleen nog maar verder exploderen. Criminaliteit tiert welig. Onze vlag wappert niet meer in vrijheid maar moet een vlag naast zich tolereren van een Europese superstaat.
Bij veel van de problemen die Nederland teisteren is de diagnose hetzelfde: elites zijn losgeslagen van de werkelijkheid en zijn op eigen houtje dingen gaan doen waar gewone mensen niet beter van worden. Onze elites hebben zich bekeerd tot de illusie dat alle culturen (en daaraan verbonden waarden) gelijk zijn. Alles moet kunnen. Er bestaat geen goed of kwaad, alle culturen zijn voor hen gelijk, de islam of het christendom, meisjesbesnijdenis, handen schudden of niet - wat maakt het uit.
Onze trots waar Nederlanders met overtuiging decennialang een gedeelte van hun salaris aan hebben overgemaakt, de verzorgingsstaat, is verworden tot een magneet voor gelukszoekers uit islamitische landen. Niet meer een schild voor de zwakken, maar een afhaalloket voor onevenredig veel lanterfantende moslimimmigranten. Henk en Ingrid betalen voor Ali en Fatima.

Een vergelijking met Hitler gaat niet helemaal op. Het is moeilijk om in Mein Kampf een lofzang op Duitsland te vinden die te vergelijken is met de lofzang van Wilders op Nederland. Hitler is veel meer bezig met het gevaar van de joden dan Wilders met het gevaar van de islam. De manier waar op Wilders te keer gaat tegen de 'elite' is tam vergeleken met de uitbarstingen van Hitler. Er is alle reden om behoedzaam te zijn om Wilders in het rechts-extremistische kamp te plaatsen. Populisten als Wilders zijn niet hetzelfde als de fascisten uit de twintigste eeuw. Toch moeten we waakzaam zijn We zien bij Wilders en andere populisten wel tendensen die we bij Hitler en andere fascisten ook hebben gezien. Het zou naïef zijn om te veronderstellen dat de geschiedenis zich op een identieke manier zou herhalen en dat de vijand er precies hetzelfde uit zou zien. Dat zou te gemakkelijk zijn. Wilders hoeft niet op Hitler te lijken om gevaarlijk te zijn. Wilders is gevaarlijk omdat hij, als het er op aankomt, het ideaal van de gesloten samenleving vertegenwoordigt. Het collectivisme waar deze samenleving op draait is nooit ver weg; in onschuldige vorm als bijvoorbeeld de oranje-gekte, in kwaadaardige vorm als het populisme van figuren als Wilders.
Wat maakt de gesloten samenleving populair? Volgens Popper komt dat door wat hij de druk van de beschaving noemt. Het is een druk die onvermijdelijk is, maar die sommigen niet kunnen verdragen;

Deze druk, dit onbehagen is een gevolg van de ineenstorting van de gesloten samenleving. Die druk wordt ook tegenwoordig nog gevoeld, vooral in tijden van sociale verandering. Het is de druk die wordt veroorzaakt door de inspanningen die het leven in een open en deels abstracte samenleving van ons vergt – door ons streven ons rationeel te gedragen, althans enkele van onze emotionele sociale behoeften niet te bevredigen, voor onszelf te zorgen en verantwoordelijkheden op ons te nemen. We moeten, zo geloof ik, deze druk aanvaarden als de prijs die we betalen voor elke toename van kennis, van redelijkheid, van samenwerking en van wederzijdse steun, en dientengevolge van onze overlevingskansen,en ten slotte van de bevolkingsgroei. Het is de prijs die we moeten betalen voor ons menszijn.

Een van de inspanningen die de druk van de beschaving op ons leggen is de eis tot reflectie. Volgens Hannah Arendt komt het kwaad niet in de eerste plaats voort uit kwaadwillendheid, maar uit onnadenkendheid. Het grote voorbeeld van het kwaad dat voortkomt uit onnadenkendheid is wat haar betreft Adolf Eichmann;

Hij heeft er alleen maar nooit bij stilgestaan wat hij eigenlijk deed. [..] Hij was niet dom. Het was in zekere zin pure gedachteloosheid – iets heel anders dan domheid – die hem ervoor predisponeerde een van de grootste misdadigers van de mensheid te worden. En al mag het dan “banaal” zijn, of zelfs komisch, dat men met de beste wil van de wereld geen demonische kant aan hem kan ontdekken, “gewoon” is het daarom allerminst.

De Nazi's gelden nog altijd als het symbool van het kwaad. Voor velen vertegenwoordigen ze het radicale of absolute kwaad. De ellende is dat dit niet het geval is. Iemand als Eichmann vertegenwoordigt volgens Arendt de banaliteit van het kwaad. Eichmann was geen baarlijke duivel, maar een gewone, wat onbenullige man. Eichmann zou je buurman kunnen zijn. We zouden allemaal ten prooi kunnen vallen aan dit kwaad. Door onnadenkendheid. We moeten dus stil staan bij wat we doen. We moeten waakzaam zijn voor de gevaren die onze open, democratische samenleving bedreigen. We moeten er voor zorgen dat de misdaden die de gesloten samenleving kenmerken nooit meer kunnen plaatsvinden.

We staan voor een keuze; kiezen voor Sparta of kiezen we voor Athene? Kiezen we voor een open samenleving of voor een gesloten samenleving? Kiezen we voor de beschaving
of kiezen we voor het barbarendom? De keuze lijkt me helder. Laten we kiezen voor de beschaving en de barbarij nooit meer een kans geven.

Beelden aan zee

2010-07-16T03:51:00.000-07:00

Foto's Gouden Pet 2010

2010-07-10T08:32:00.000-07:00

Zomermuziek

2010-07-10T04:08:00.000-07:00

Gouden Pet

2010-07-08T05:40:00.000-07:00

Zoals elk jaar was er ook dit jaar weer de Gouden Pet. De Gouden Pet is misschien wel het leukste straatmuziekfestival van Nederland. Dit was niet de beste editie, maar het was toch weer leuk. Wat het deze keer extra leuk maakte was dat ik de Gouden Pet bezocht heb met een leuke vrouw die ik heb ontmoet via een contactadvertentie die ik heb geplaatst in het blad van de NVA. We hebben nu al geruime tijd e-mail contact, en hebben elkaar nu al drie keer ontmoet. Vooralsnog verloopt alles voorspoedig. Het kan dus nog een hele mooie zomer worden!

Protest in de polder

2010-06-08T03:56:00.000-07:00

De gemeente Teylingen ia enige tijd geleden met het onzalige plan gekomen om in de Broek en Simontjes polder een jachthaven aan te leggen. Deze polder is een uniek stukje groen. Het is een geliefde plek bij inwoners van de Merenwijk om er een ommetje te maken. Ook ik mag dat graag doen. Als de jachthaven er komt is dit niet meer mogelijk. Bij veel Merenwijkers heeft dit plan kwaad bloed gezet. Er wordt massaal tegen deze jachthaven geprotesteerd. De wijk hangt vol met affiches, er worden handtekeningen opgehaald en er wordt flink gelobbyd. Afgelopen zondag was er een demonstratie tegen deze jachthaven die druk werd bezocht. Op een gegeven moment werd er omgeroepen dat er 1600 mensen aanwezig waren. Op dat moment waren er nog mensen op weg naar de demonstratie dus het kunnen er alleen nog maar meer zijn geworden. Het is duidelijk dat men geen aantasting van het groen wil en men prijs stelt op een rustige ruimte om een ommetje te maken. Met de komst van de geplande jachthaven zou het met der rust en het groen zijn gedaan. We zouden niet alleen te maken krijgen met de drukte van de jachthaven zelf, er zou ook nog een weg ten bate van deze jachthaven worden aangelegd. De voorstanders zeggen dat deze jachthaven nodig is omdat er anders niet genoeg ligplaatsen voor de plezierjachten zouden zijn. De vraag is of er ooit genoeg ligplaatsen voor alle plezierjachten zouden zijn in dit waterrecreatiegebied. Er zal altijd een tekort aan ligplaatsen zijn. Een uitbreiding van het aantal ligplaatsen is op zich wenselijk, maar niet hier. Gelukkig zien niet alleen de inwoners van de Merenwijk dit zo. De gemeente Leiden heeft zich al uitgesproken tegen deze plannen, en tijdens de demonstratie bleek, bij monde van afgevaardigde Ron Hillebrand, de provincie ook zo goed als om. Dit bericht werd met gejuich ontvangen. De champagneflessen moet voorlopig nog even blijven staan tot het besluit definitief van de baan is. Je weet het maar immers nooit in de politiek. Er is echter voldoende reden om voorzichtig optimistisch te zijn. De demonstratie liet bij mij een goed gevoel achter. De sfeer was gemoedelijk, maar vastberaden. Je zag mensen met alle mogelijke achtergronden door elkaar lopen. Er waren veel mensen met jonge kinderen en met honden. Dit zijn de mensen die graag een ommetje maken in de polder. Deze mensen demonstreren normaal gesproken nooit maar nu wel. De mensen lieten zich van hun beste kant zien. Ze lieten duidelijk zien wat burgerschap is. Het laat zien dat mensen heus wel betrokken zijn als het maar duidelijk is wat er op het spel staat, en ze het gevoel hebben er iets aan te kunnen doen.

Linda's gigolo's

2010-04-28T06:03:00.000-07:00

Het blad Linda heeft een stunt verzonnen; wie abonnee wordt van de Linda kan een bezoekje van een gigolo winnen. Er worden 25 bezoekjes aan gigolo's verloot onder nieuwe abonnees. Geinig! Leuke stunt! Zo moeten ze bij de Linda op de redactieburelen hebben gedacht. Metje Blaak van de Vakbond van Prostituees denkt daar heel anders over. Zij heeft deze stunt in scherpe bewoordingen veroordeelt. Zij vergeleek Linda de Mol met een pooier en een mensenhandelaar. Ze gebruikt een juridisch argument tegen de Linda; je mag niet zonder vergunning optreden als een exploitant van prostitutie. Ze heeft een punt al zijn haar woorden te scherp en is haar argument niet het sterkste dat je tegen de Linda in kunt brengen. Linda de Mol was door de opmerkingen van Metje Blaak duidelijk gekwetst. Dat was niet nodig geweest. Het maken van kwetsende opmerkingen is zelden een goede manier om een discussie op gang te brengen. Mensen zullen minder snel geneigd zijn om te luisteren naar wat je nu eigenlijk echt te zeggen hebt en je geeft ze de gelegenheid om de zielenpiet uit te hangen. In de uitzending van Pauw en Witteman ging veel tijd verloren aan het etaleren van de gekwetsheid van mevrouw De Mol. Metje Blaak kon niet anders dan uiteindelijk haar excuses aanbieden en zeggen dat ze het zo niet had bedoelt. Haar juridische argument hielp haar ook niet echt veel verder. De hoofdredactrice van de Linda zei daar het volgende over ; "De heren van lichte zeden, die bij een bureau werkzaam zijn, zullen hun diensten geheel volgens de binnen het sekswezen geldende normen en waarden uitvoeren." Alle diensten worden geregeld door het bureau. De Linda koopt deze diensten in. Het is maar zeer de vraag of dat juridisch gezien niet mag. Er is een ander en sterker bezwaar tegen deze stunt van de Linda, en wel een moreel bezwaar.
Het gaat mij niet om bezwaren tegen prostitutie op zich. Wanneer mensen op vrijwillige basis seksuele diensten aanbieden of daar gebruik van maken, dan zijn daar geen ernstige morele bezwaren tegen. Het gaat er hier om dat deze seksuele diensten als presentje bij een abonnement op een tijdschrift worden aangeboden. Wat is hier mis mee? De filosofie van Kant kan ons hier helpen. Volgens Kant mogen we mensen nooit alleen als een middel tot een doel behandelen. We moeten mensen altijd behandelen als een doel op zichzelf. Daar lijkt hier geen sprake van te zijn. Deze mannen worden hier behandelt als een consumptiegoed, volstrekt inwisselbaar met bijvoorbeeld een tas, Volgens Kant moeten we onze handelingen universaliseren. Je moet zo handelen dat je kunt willen dat iedereen zo handelt. Hij noemde dat de categorische imperatief. Het is een herformulering van de gulden regel; Wat gij wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander, of negatief geformuleerd; Wat gij niet wilt dat u geschiedt, zo doe dat ook een ander niet. Dat de stunt van de Linda op deze grond verwerpelijk is lijkt me duidelijk. In de discussie bij Pauw en Witteman werd de vraag gesteld hoe er gereageerd zou worden als de Playboy op het idee te komen om seksuele diensten van callgirls aan te bied aan nieuwe abonnees. Iedereen was het er over eens dat dit niet zou kunnen en dat het land dan te klein zou zijn. Het universaliseren wil hier dus niet goed lukken. Hoe vernederend de stunt van de Linda is voor de mannelijke prostituees in kwestie werd goed duidelijk uit een schrijnende anekdote die Metje Blaak vertelde. In vroeger tijden bestond er in bordelen iets wat een tombola werd genoemd. De meisjes uit een bordeel werden dan op een bankje gezet. Ieder meisje kreeg een lotnummer toebedeelt. Ze moest dan mee met een klant die een lot had met het corresponderende nummer. Erg veel verschil met de gigolo's van de Linda zie ik niet, al kunnen deze in theorie hun diensten nog weigeren. Het komt er op neer dat deze mensen als een middel tot een doel en niet als een doel op zichzelf worden behandelt. Dat valt niet te universaliseren. Niemand wil dat hij louter gebruikt wordt voor het verwezenlijken va de doelstellingen van een ander. Als jij zo niet behandelt wilt worden dan kan je een ander ook zo niet behandelen. Als Linda de Mol meent dat de wijze van handelen van haar tijdschrift te universaliseren valt, dan mogen verwachten dat zij haar seksuele diensten bij wijze van cadeau gaat aanbieden. Ik denk dat ze deze suggestie vernederend zal vinden. Ze zal het niet willen. Dan moet ze het ook niet willen voor deze gigolo's.

Lente foto's

2010-04-23T07:25:00.000-07:00

Angst voor Asperger

2010-04-20T06:06:00.000-07:00

Sommige mensen zijn kennelijk doodsbang voor mensen met Asperger. Op een van de Yahoogroups waar ik lid van ben kreeg ik een link doorgestuurd naar een blog waar wel een heel bizar beeld van Asperger werd geschetst. Het was het relaas van een Engelse mevrouw die jarenlang was getrouwd met iemand die volgens haar Asperger zou hebben. Deze echtgenoot van har zou haar het leven zuur hebben gemaakt door achter haar rug leugens en roddels over haar te verspreiden.Hij zou geprobeerd hebben om mensen tegen haar op te zetten. Ze wist dat er iets mis was met haar man, maar het was niet duidelijk wat dat dan was. Volgens haar werd het bestaan van Asperger door verschillende opeenvolgende regeringen in de doofpot gestopt. Artsen begrepen niets van zijn aandoening of gaven haar de schuld van haar huwelijksproblemen.Ze werd "bevrijd" van deze man toen hij in 1997 zijn heup brak. Hij zou ten val zijn gekomen omdat de hond genoeg had van zijn gemeenheid en hem tegen de grond had gewerkt.Ze verteld vervolgens hoe haar man haar aan wilde vallen met een mes. Ze vond later messen onder zijn matras. Uit haar verhaal zouden we moeten concluderen dat mensen met Asperger levensgevaarlijk zijn. Op dit verhaal is door aardig wat mensen gereageerd. De meeste reacties kwamen van mensen die het eens waren met de stelling dat mensen met Asperger gevaarlijk zijn. Later, toen dit bericht werd opgemerkt door mensen met Asperger en hun ouders, kwam er een stroom negatieve reacties op gang. Dit was voor de moderator aanleiding om de discussie te sluiten. De negatieve reacties zouden een haatdragend karakter hebben. De moderator koos duidelijk partij voor diegenen die menen dat mensen met Asperger gevaarlijk zijn. Hij ging daarbij voorbij aan het haatdragende karakter van deze reacties. Hij ging er ook aan voorbij dat de reacties van mensen die het daar niet mee eens waren doorgaans niet haatdragend waren, maar op een goed beargumenteerde en genuanceerde wijze duidelijk maakten wat Asperger is en hoe heet is om samen te leven met iemand die Asperger heeft. Het was kortom een nogal bizarre discussie. Het is de vraag wat we hier mee moeten. Aan de ene kant is het de vraag of we hier wel iets mee moeten. De relevantie van een dergelijk blogbericht en de reacties die daar op volgen is niet meteen duidelijk. Iedere aap die een toetsenbord kan bedienen kan een blog beginnen en elke andere aap kan daar op reageren. Dat gebeurt ook. Er is geen gedachte zo gek of bizar of hij wordt wel ergens op het web gekwakt en vindt daar nog een groepje aanhangers bij ook. Je zou het blogbericht van deze mevrouw gemakkelijk kunnen afdoen als het geraaskal van een gek. Dat is het waarschijnlijk ook. Mevrouw is waarschijnlijk een borderliner (ik spreek uit ervaring). Inhoudelijk stelt het in ieder geval niets voor. Uit niets blijkt dat deze man inderdaad Asperger heeft. Ik kan met evenveel recht en gemak stellen dat deze mevrouw een borderliner is. Aan de andere kant laat dit bericht zien hoe er door veel mensen wordt gedacht over mensen die een beetje anders zijn doordat ze een autisme stoornis of een psychische aandoening hebben of iets dergelijks. Kennelijk roept dit anderszijn bij veel mensen angst en agressie op. Dat de meeste mensen die een beetje anders zijn volstrekt ongevaarlijk zijn dringt tot veel mensen kennelijk niet door. Meestal proberen mensen zich te gedragen en blijft deze angst onder de oppervlakte. Soms komt deze naar boven zoals in dit blogbericht. We hebben het ook gezien bij de reacties op het vermoeden dat Volkert van der G. Asperger zou kunnen hebben. Wat er gebeurt met mensen die anders zijn als de beschaving wegvalt hebben we gezien in de Nazitijd. Dit blogbericht deed mij heet gevoel bekruipen dat de voedingsbodem voor een heksenjacht op iedereen die anders is wel erg dicht onder de oppervlakte ligt. Daar schrik ik dan weer van.
http://newsdeskinternational.wordpress.com/2010/03/20/about-aspergers-syndrome-from-a-victims-observations/#comment-17058

Waarom ik op 3 maart niet op GroenLinks stem

2010-02-26T05:13:00.000-08:00

In 2006 heb ik op GroenLinks gestemd, zoals ik dat altijd deed. Deze keer zal ik dat beslist niet doen. De maat is vol. Er zijn voor mij twee doorslaggevende redenen om niet op GroenLinks te stemmen. De eerste heeft betrekking op de RijnGouweLijn. Ik heb op zich niets tegen deze lightrailverbinding. Sterker nog, ik ben er een voorstander van. Van mij had de RijnGouwelijn zelfs door de Breestraat mogen rijden. Bij het referendum heb ik voor gestemd. De meerderheid van de kiezers dacht er echter anders over. We hebben het hier over een ruime meerderheid van bijna 70%. Er lag dus een duidelijke uitspraak van de kiezer die niet zomaar genegeerd kan worden. Het college van B en W, waar GroenLinks deel van uitmaakt, deed dat echter wel. Dat is onacceptabel. De tweede reden is het drama rond de Vrijplaats Koppenhinksteeg. Vandaag is de Vrijplaats ontruimt om bijna voor niet weggegeven te worden aan de vastgoed-maffia. Het college dat na de verkiezingen was gevormd, had met de Vrijplaats afgesproken dat de Vrijplaats zou worden gelegaliseerd. GroenLinks maakte deel uit van dit college dat verder bestond uit PvdA,ChristenUnie en SP. Dit college hield, met dank aan de SP, niet lang stand. In december 2007 werd er een college gevormd met de PvdA, de VVD, het CDA en natuurlijk weer GroenLinks. Een nieuw college, een nieuw geluid. GroenLinks floot vrolijk mee, al was de toon volstrekt anders en klonk hij een beetje vals. Een kniesoor die daar op let. Zolang je maar op het pluche zit is er toch niets aan de hand? In dit nieuwe college zagen de VVD en het CDA hun kans schoon om eindelijk eens af te rekenen met dat vervelende krakerstuig van de Koppenhinksteeg. Dat er een bindende afspraak lag was lastig, maar deed niet ter zake. Je verzint een reden waarom je die afspraak niet na kunt komen, en je gooit de afspraak gewoon in de papierversnipperaar. GroenLinks is hier gewoon in meegegaan. Het zijn twee voorbeelden van bestuurlijke onbetrouwbaarheid. Het vertrouwen van de burger in de politiek kan hier alleen maar door geschaad worden. Dat is een slechte zaak die iedereen die de democratie een warm hart toedraagt zorgen zou moeten baren. Mijn vertrouwen in de GroenLinks afdeling Leiden is door deze zaken volledig verdwenen. GroenLinks heeft mijn vertrouwen beschaamt. Dit is niet waar ik GroenLinks als kiezer mijn mandaat voor heb gegeven. Deze keer gaat mijn stem naar D66. Er moet heel wat gebeuren voordat GroenLinks Leiden mijn vertrouwen weer terug heeft.

Verjaardagsvisite

2010-02-15T06:11:00.000-08:00

Gisteren kwamen mijn ouders en mijn zus op verjaardagsvisite. Op zich was dat natuurlijk gezellig, maar zoals zo vaak met mijn familie moest er weer eens een discussie uit de hand lopen. Dat komt omdat mijn familieleden hartstikke lieve mensen zijn, maar absoluut niet voor rede vatbaar. Ik bedoel daarmee dat een redelijke discussie met deze mensen volstrekt onmogelijk is. Zolang jouw visie dezelfde is als die van hun is er niets aan de hand. Zodra je denkbeelden uit die afwijken van die van hun en je er ook nog bij zegt dat je die voor waar houdt, dan heb je een probleem. Je mag hooguit zeggen dat je vindt dat iets waar is. Dat je een mening hebt die even veel waard is als elke andere mening.Op deze manier kom je niet verder dan het naast elkaar zetten van wat meninkjes. Meninkjes die niets meer zijn dan wat persoonlijke voorkeuren. De ene mens vindt zwarte koffie lekker, de andere vindt koffie met melk en suiker lekker. De een vindt dat god bestaat, de ander niet.Voor mijn familie bevinden deze uitspraken zich op hetzelfde vlak. Je mag niet vinden dat we het hier over verschillende categorieen uitspraken hebben. Je mag niet zeggen dat het in het eerste geval om persoonlijke voorkeuren en in het tweede geval om een vraag gaat met betrekking tot de waarheid van een uitspraak. Je mag niet zeggen dat iets waar is, want dan zou je mensen die daar anders over denken niet respecteren. Je zou mensen dan geen 'ruimte geven'. Je mag niet eens beweren dat er zoiets als waarheid of objectiviteit bestaat. Je moet mensen de 'ruimte geven' om alle onzin uit te kramen die er in hun opkomt en deze dient onweersproken te blijven. Als mijn zus beweert dat haar dromen gestuurd worden door 'iets in het universum', dan mag ik niet zeggen dat dat onzin is. Ik mag alleen zeggen dat ik dat onzin vindt. Mijn meninkje is net zo goed een persoonlijke voorkeur en net zoveel waard als het meninkje van mijn zus. Alles is even subjectief en dat moet vooral zo blijven, want anders rijgen we ruzie. Ik kan wel zeggen 'laat ze maar kletsen ',maar het is wel vervelend als ik steeds degene ben die zijn mond moet houden. Wat echter onvergeeflijk is, is dat mijn oudere het aan mijn autisme wijten als ik blijf vasthouden aan een notie van waarheid en objectiviteit. Daarmee reduceren ze ten onrechte een filosofische stellingname met een ziektebeeld. Wanneer je zoiets doet neem je degene die je voor je hebt niet serieus. Je sluit hem uit als gesprekspartner. Het is een ontkenning van je menselijkheid. Dit zal ik ze nooit vergeven.

Winter foto's (4)

2010-02-05T04:04:00.001-08:00

Winter foto's (3)

2010-02-03T03:57:00.000-08:00

Winter foto's (2)

2010-02-01T07:21:00.001-08:00

Grateful Dead

2009-12-29T09:25:00.000-08:00

The Grateful dead (later Grateful Dead) is een band die bijna synoniem is met de hippietijd. Aanvankelijk maakte deze band vooral psychedelische muziek, later gingen ze meer de kant op van de countryrock. Hun concerten bleven dankzij de eindeloze improvisaties toch een overwegend psychedelisch karakter houden. Grateful Dead was actief tussen 1965 en 1995. In dat jaar stierf Jerry Garcia die het gezicht van de band was. Jery Garcia was de leadgitarist van de band. Hij speelde gitaar vanaf zijn vijftiende. Hij nam veel mensen voor zich in door zijn warme en charismatische persoonlijkheid. Zonder hem leek The Grateful Dead geen toekomst te hebben. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en tegenwoordig treden de overige bandleden allang weer op. Ze hebben onder andere Obama gesteund tijdens de verkiezingscampagne. Ze gaven concerten onder het motto Deadheads for Obama. Dit waren de eerste concerten die ze gaven sinds 2004. Het was ook de eerste keer in hun carrière dat de Dead een kandidaat van een politieke partij steunden.
De Dead was aanvankelijk populair geworden door het geven van gratis concerten in hun woonplaats San Francisco. Ze verdienden er geen geld mee, maar wonnen wel veel goodwill. Uiteindelijk leverde het een platencontract op bij Warner Brothers. Ze waren de huisband van Ken Kesey en zijn Merry Pranksters. Thom Wolfe heeft dit uitgebreid beschreven in zijn Electric Kool Aid Acid Test. Ken Kesey was de schrijver van One Flew Over The Cuckoos's Nest die met het geld dat hij met zijn boek verdiende verschillende happenings organiseerde. Psychedelische drugs zoals LSD werden in ruime mate gebruikt om de geest te verruimen. De geluidsman van de Grateful dead was in die tijd de grootste leverancier van LSD. Tot oktober 1966 was LSD in de Verenigde Staten gewoon legaal. Het gebruik van LSD was ook duidelijk van invloed op de muziek. Waar ze aanvankelijk rhythm and blues speelden, werd de Grateful Dead later een psychedelische band met grote muzikale ambities. Hun psychedelische muziek is beïnvloed door moderne componisten als Karl Heinz Stockhausen.
Hoe men op de naam Grateful Dead is gekomen is een bron van speculaties. Waarschijnlijk ligt de oorsprong in het prikken in een woordenboek.
In 1967 namen ze hun eerste gelijknamige plaat op. Ze deden 3 dagen over de opnamen. Het was een energieke plaat, maar toch was de band niet helemaal tevreden. De sfeer van de live concerten werd niet goed weergegeven. Dat gemis werd ruimschoots goed gemaakt met hun tweede album; The Anthem of the Sun. Dit album verscheen een jaar later in 1968. Ze hadden dit keer 8 maanden over de opnamen gedaan. Het was een artistiek succes, maar het commerciële succes bleef uit. Dit gold ook voor hun derde album Aoxomoxoa (1969). Bij Warner Brothers werd men wanhopig van het feit dat het commerciële succes uitbleef. Het live album dat hierna verscheen (Live/Dead) maakte weer het een en ander goed, al was het niet voldoende om alle schulden te voldoen. Het commerciële succes kwam pas toen de Grateful Dead terugkeerde naar hun country-roots. De albums Workingman's Dead en American Beauty uit 1970 bevatten korte en sterke songs. Volgens sommigen is American Beauty het beste studio album dat de Dead ooit heeft gemaakt. Het bevat in ieder geval de grootste hit uit de bloeitijd van de Dead; het nummer Trucking dat op nummer 64 heeft gestaan in de Amerikaanse hitparade.
Er is een groot verschil tussen de live optredens en de studio opnamen van de Grateful Dead. De live optredens kenmerken zich door eindeloos uitgesponnen improvisaties. Deze improvisaties waren beïnvloed door de denkbeelden van Stockhausen. Stockhausen had het begrip intuïtieve muziek gemunt. Dit is een vorm van vrije improvisatie. Stockhausen had bezwaar tegen het begrip improvisatie omdat zou impliceren dat er regels zijn; regels met betrekking tot stijl, harmonie, melodie etc. Stockhausen wou daar mee breken. Musici moeten in deze muziek hun ego wegcijferen en een puur medium worden, als een radio-ontvanger. Het gaat dus niet om zelfexpressie. Deze vorm van muziek lijkt daarmee iets spiritueels te krijgen. Wat dat betreft hoeft het niet te verassen dat Grateful Dead gecharmeerd is van Stockhausen. Het bewijst ook maar weer eens dat popmuziek en klassieke muziek elkaar niet bijten.
Na 1969, toen de flowerpower begon te verwelken, raakte de fut er een beetje uit bij de Grateful Dead. De band was over zijn artistieke hoogtepunt heen. Het album Blues for Allah was een gelukkige uitzondering. Het is ironisch dat ze hun grootste hit hadden in de jaren tachtig, toen ze allang over hun hoogtepunt heen waren. In 1987 stond de Grateful Dead in de Amerikaanse top tien met Touch of Grey. Na al die jaren begon het geld nu eindelijk binnen te rollen.
In 1995 overleed Jerry Garcia, het gezicht van de band. Dit leek het einde te zijn de Grateful Dead.
Gelukkig besloten de overige leden na bijna tien jaar om weer op te gaan treden. Ze treden vaak op met gastmuzikanten. Op internet leeft de Grateful Dead nog steeds. Er is een uitgebreide website; www.dead.net en op het Internet Archive zijn er meer dan 3000 opnames van de Grateful Dead te vinden.
De Grateful Dead heeft een grote culturele waarde als vaandeldrager van de hippie-beweging en een grote muzikale waarde vanwege een groot aantal uitstekende songs en de virtuoze improvisatie tijdens hun optredens. De muzikale kwaliteiten van de Grateful Dead worden helaas niet altijd op waarde geschat vanwege het flowerpower imago van de band.
De nagedachtenis van Jerry Garcia wordt nog altijd in ere gehouden. In de wijk van San Francisco waar hij geboren is, Excelsior, wordt er jaarlijks in augustus een Jerry Day gehouden. Het huis waar Grateful Dead in de jaren zestig woonde is nog steeds een toeristische attractie. De Dead is dus nog steeds niet dood.

Raymond van Es

Winter foto's

2009-12-29T06:43:00.000-08:00

De mallemolen van de thuiszorg

2009-11-24T02:51:00.000-08:00

Ik had vandaag een gesprek met mijn alfahulp toen ze bezig was met mijn huishouden. Of ik al wist dat het niet zeker was dat ik na 1 januari hulp van haar zou krijgen. Dat wist ik. Onlangs heb ik weer een brief gekregen van mijn thuiszorgorganisatie waarin ik er op gewezen werd dat de jaarlijkse veiling op de thuiszorgmarkt weer zou gaan plaatsvinden. Elk jaar weer moeten thuiszorgorganisaties een aanbod doen. De gemeente kiest dan voor de organisatie met de laagste prijs. Als klant mag je een voorkeur uitbrengen, maar dat wil niet zeggen dat je de organisatie van jouw voorkeur ook krijgt. Als je niets aangeeft dan weet je dat er zeker geen rekening wordt gehouden met je voorkeur. Ik zou het jammer vinden als ik mijn huidige hulp zou kwijtraken want ik ben erg tevreden over haar. Je weet nooit wat je er voor terugkrijgt. De kans dat je een werkstudent krijgt die niet weet hoe je een huis moet schoonmaken is erg groot.Bovendien heb ik al meer verschillende mensen over de vloer gehad dan me lief is. Je moet toch een vreemde toelaten in je privesfeer. De kwaliteit van de verschillende thuiszorgorganisaties loopt niet erg uiteen. Die is over de hele linie slecht. Een veiling is wat dat betreft niet nodig. Sterker nog; de slechte kwaliteit van de thuiszorgorganisaties wordt veroorzaakt door het veilingssysteem. Dit drukt de prijzen, waardoor de thuiszorgorganiaties niet de kwaliteit kunnen leveren die nodig is. Ze moeten wel slecht betalen, waardoor ze grote moeite hebben om aan personeel te komen,laat staan aan bekwaam personeel. De marktwerking in de thuiszorg werkt niet! Het wordt hoog tijd voor een ander systeem.

Foto's Californie(2)

2009-11-23T08:18:00.000-08:00

Foto's Californie

2009-11-20T06:45:00.001-08:00

xs4all laat linux gebruikers in de kou

2009-11-19T05:47:00.000-08:00

Onlangs heb ik mijn internet abonnement bij Telfort opgezegd en me aangemeld bij xs4all. Ik deed dit in de veronderstelling dat xs4all de beste provider van Nederland is. Een provider die werkelijk verstand heeft van computers en een hart heeft voor de gebruikers. Xs4all heeft een reputatie hoog te houden. Je zou mogen verwachten dat linux gebruikers bij xs4all met open armen worden ontvangen en dat al hun diensten voor linux geschikt zouden zijn. Ik ben op een ruwe wijze uit mijn droom gewekt. Xs4all biedt zijn abonnees gratis mobiel internet hebt. Tenzij je linux gebruikt. Linux gebruikers zijn dus tweederangs klanten bij xs4all. Pech joh, waarom gebruik je geen windows zoals iedereen? Moet je maar niet zo moeilijk doen. Een dergelijke mentaliteit verwacht je bij goedkope internetboeren zoals Telfort of Tele2, maar niet bij xs4all. Noblesse oblige. Het is zeker niet onmogelijk om mobiel internet te leveren voor linux. Er zijn zat providers die dat doen. Ik zou zeggen xs4all doe er wat aan! Nogmaals; noblesse oblige! Ik hoop niet dat ik meer van dit soort teleurstellende ervaringen met xs4all moet doormaken. In dat geval ben ik na een jaar weer weg bij xs4all. Dan blijkt dat xs4all niets is dan een te dure internetboer.

Hannah en Martin

2009-11-18T06:28:00.000-08:00

Afgelopen donderdag ben ik met een vriend naar het toneelstuk Hannah en Martin geweest. Dit is een uitvoering door de toneelgroep mug met de gouden tand.

http://www.mugmetdegoudentand.nl/actueel/index.html

Het stuk is gebaseerd op de relatie tussen de filosofen Martin Heidegger en Hannah Arendt. Het wordt gespeeld door de acteurs Lineke Rijxman en Willem de Wolf. Rijxman is voor haar rol als Hannah Arendt terecht onderscheiden met een Theo d'Or. Het stuk speelt zich voor een groot deel op een meta-niveau af. We zien twee acteurs die kibbelen over de vraag hoe ze een toneelstuk zullen maken over de relatie tussen Heidegger en Arendt. Soms spelen ze een stukje als Heidegger en Arendt. Rijxman speelt een keer in het stuk de rol van Eichmann. Het blijkt een constructie te zijn die goed werkt. Het geeft de gelegenheid voor de acteurs om hun eigen gedachten over deze filosofen in hun toneelstuk naar voren te brengen. Vooral Rijxman geeft er blijk van zich de stof goed eigen gemaakt te hebben. Als filosoof heb ik natuurlijk met de nodige belangstelling naar dit stuk gekeken. Er zaten geen ernstige missers in. Wel viel het mij op dat de filosofie van Heidegger wel erg schetsmatig werd neergezet. Het werd niet goed duidelijk wat nou specifiek Heideggers positie is binnen de fenomenologie. Wat Hannah Arendt betreft viel het me op dat vooral de denkbeelden uit On Totalitairianism en Eichmann in Jerusalem naar voren kwamen. The Human Condition, toch het belangrijkste werk van Arendt, kwam eigenlijk niet aan bod. Hetzelfde geldt voor haar laatste werk; The Life of the Mind. De vraag is of dat erg is. Ik denk van niet. Ik hoop dat de belangstelling voor deze filosofen door deze voorstelling bij de toeschouwers wordt gewekt en dat ze zich daar verder in gaan verdiepen. In dit verband is de vraag of deze voorstelling toegankelijk is voor mensen die niet thuis zijn in de filosofie belangrijker. Het is natuurlijk zware kost. Gelukkig werd het jargon vermeden en zat er de nodige humor in het stuk. Dat maakt het een stuk makklijker te verteren. Ook op dit punt lijkt me de voorstelling geslaagd. Ik hoop nog meer van dit soort theater te zien.

Fuga’s

2009-11-12T07:05:00.000-08:00

Het luisteren naar muziek kan aanleiding zijn tot diepe filosofische gedachten. Tijdens het luisteren naar Bach op het Festival Oude Muziek kwamen er allerlei filosofische gedachten bij mij op. Tegelijkertijd werd ik emotioneel geraakt. De muziek van Bach is dus van een ongelooflijke rijkdom.
Op 3 september zijn we met een groepje mensen samen met de geestelijk verzorger van het DAC, Francis Benhtem, naar het Festival Oude Muziek in Utrecht geweest. Dit is een uitje dat jaarlijks wordt georganiseerd. Naast mensen uit Leiden gingen er ook een aantal mensen uit Alphen aan de Rijn mee. Het was een gezellige groep. We naar twee concerten geweest; een ‘s ochtends en een ’s middags. Tijdens het middagconcert werden er twee fuga’s van Bach gespeeld. Het toeval wil dat ik net een boek aan het lezen was dat onder andere over de fuga’s van Bach gaat. Ik was Gödel, Escher, Bach van Douglas Hofstadter aan het lezen. In dit boek gaat het onder andere over fuga’s, al is dat niet het eigenlijke onderwerp van het boek. Zodoende had ik het een en ander over fuga’s geleerd. De fuga is geen makkelijke muziekvorm.
Een fuga is een tamelijk intellectueel soort muziek waarin een componist goed kon laten zien wat hij allemaal kan. Het is een strenge compositievorm uit de polyfonie. Bach is de grote meester van de fuga. Een fuga (it.: Ricercare, zoeken, 'Fuga' komt van het Latijnse fugere, vluchten) is een muziekvorm waarin meerstemmigheid (contrapunt) en gevarieerde herhaling een hoofdrol speelt. Het belangrijkste thema wordt subject genoemd, en wordt als eerste eenstemmig gespeeld. De eerste inzet is doorgaans op de tonica en heet dux. Het tweede thema van het subject is doorgaans op de dominant en wordt comes genoemd. De melodie die in contrapunt tot het subject staat, heet contrasubject. Een fuga heeft meerdere episodes, de eerste wordt ook wel expositie genoemd, omdat daaruit blijkt uit hoeveel stemmen de fuga bestaat. De episodes worden doorgaans onderbroken door korte divertimenti waarin op het materiaal van de thema's wordt gevarieerd. Elke expositie kenmerkt zich door een specifiek gebruik van bepaalde toonsoorten en themabehandelingen. Zo zijn er diverse contrapuntische technieken, zoals:

* inverse (horizontale spiegeling van het subject)
* retrograde (het subject achterstevoren)
* stretto (versnelde opeenvolging van thema-inzetten)
* augmentatie (proportionele vergroting van de notenwaarden, verlangzaming)
* diminutie (proportionele verkleining van de notenwaarden, versnelling)

Een dubbelfuga is een fuga waarin elk subject steeds tegelijkertijd met een vast contrasubject verschijnt, bijvoorbeeld het Kyrie eleison uit het Requiem van Mozart.

De meester van de fuga is Johann Sebastian Bach, die talloze fuga's gecomponeerd heeft. Beluister een driestemmige fuga in c-klein uit de cyclus das Wohltemperierte Klavier. Over het algemeen heeft een fuga drie tot vijf stemmen, maar in grote koor- of orkestrale fuga's zijn zelfs acht tot tien stemmen mogelijk. Minder dan drie stemmen zijn erg zeldzaam, omdat in het geval van twee stemmen het zogenaamde subject enkel tussen de eerste en tweede stem kan verwisselen. Het meest bekende voorbeeld van zo'n tweestemmige fuga is de fuga in e uit het eerste boek van Bachs Wohltemperierte Klavier. Stukken die verwante fugatische technieken gebruiken worden ook wel Fughetta of inventies genoemd. Eénstemmige fuga's zijn uiteraard onmogelijk. Wel is het mogelijk meerstemmigheid te suggereren, zoals door Bach gedaan wordt in zijn sonates en partita's voor viool en cellosolo. In het eerste deel van de vijfde suite voor cello solo schrijft Bach een suggestie van een meerstemmige fuga.

Het begrip "stem" behoeve enige uitleg: het gaat hier om een (melodie)lijn in de muziek, dit begrip impliceert dus niet dat het om een vocaal werk gaat.

Op het Festival Oude Muziek werden er fuga’s op luit gespeeld. We werden even meegenomen naar een andere wereld. Het luisteren naar een fuga is niet alleen een intellectueel genoegen, maar raakt je ook in je hart. Wij zijn naar een concert in Museum Sonnenborgh geweest. Het concert werd verzorgd door Ziv Braha die een suite en twee fuga’s van Bach speelde (J.S. Bach: Suite BWV 995; Prelude en fuga BWV 999/1000; Prelude BWV 998). Hij speelde de fuga’s op luit. Deze muziek wist ons zeker te raken. Het luisteren naar muziek van Bach kan op een verrassende manier ontspannend werken. Je raakt in een soort schemertoestand waarin er alleen nog de muziek bestaat. Op zo’n moment kan je het alleen maar eens zijn met Nietzsche die schreef dat het leven zonder muziek een misverstand zou zijn.
Terwijl ik aan het nagenieten was van deze mooie muziek heb ik nagedacht over de thema’s die in het boek van Hofstadter aan de orde komen. Hij ziet een verband tussen fuga’s, de prenten van Escher en de wiskundige theorieën van Gödel. Dat lijkt vergezocht maar dat is het niet. Hij ziet als overeenkomst dat we in al deze gevallen met zelfreferentie te maken hebben. Het gaat om een verwarrende en paradoxale vorm van zelfverwijzing. De volgende paradox is daarvan een voorbeeld;

De volgende zin is onwaar.

De vorige zin is waar.

Deze zinnen zijn normale zinnen die afzonderlijk onschuldig zijn maar in combinatie een duivelse paradox opleveren. Hofstadter noemt dit verschijnsel een Merkwaardige Lus. We zien dergelijke Merkwaardige Lussen ook in het werk van Escher. Escher heeft bijvoorbeeld een prent gemaakt van twee handen die elkaar tekenen. Ook in de fuga’s van Bach vinden we Merkwaardige Lussen. Dat maakt deze muziek ook spannend. Kurt Gödel is een wiskundige die bekend is geworden vanwege zijn Onvolledigheidsstelling. In 1931 bewees hij dat binnen een consistent formeel systeem dat fundamentele rekenkundige waarheden bewijst een rekenkundige bewering kan worden geformuleerd die waar is, terwijl dat niet met de axiomata van het systeem kan worden bewezen. Dit staat bekend als de eerste onvolledigheidsstelling van Gödel. Hij toonde verder aan dat alle formele systemen met fundamentele stellingen over rekenkunde en bewijsbaarheid inconsistent zijn: de uitspraak dat het systeem consistent is maakt dan en slechts dan deel uit van het systeem als het inconsistent is. Dit staat bekend als de tweede onvolledigheidsstelling van Gödel. De onvolledigheidsstellingen hebben betrekking op het soort zelfverwijzing waar Hofstadter het over heeft. We zien in het boek dat thema’s en patronen worden herhaald, op een vervormde wijze terugkeren of onverwachte verbanden met elkaar aangaan. Net als bij fuga’s.
Het uiteindelijke doel van Hofstadter is om te verklaren hoe een levenloos algoritmisch proces iets als leven en geest kan voortbrengen. Ook hier hebben we te maken met een Merkwaardige Lus. Ons DNA is als een fuga die is geschreven in de letters A,C ,G en T. DNA bestaat uit twee strengen van lettercombinaties van de letters A,C,G en T die elkaar weerspiegelen. Die letters zou je kunnen vervangen door cijfers en kan je beschrijven als een formeel systeem. Misschien zou je ze ook kunnen vervangen door noten. Overal zien we dezelfde patronen. Misschien zouden we de hele wereld kunnen zien als een soort muziek.
Het luisteren naar de muziek van Bach was een aanleiding om over dit soort onderwerpen na te denken. Uiteindelijk kan het luisteren naar Bach dus leiden tot het nadenken over grote filosofische vragen over de aard van het leven en het bewustzijn. De muziek van Bach is dus van een ongelooflijke rijkdom.

Raymond van Es

Bestaat privacy nog?

2009-11-12T04:58:00.000-08:00

We leven in een tijd van razendsnelle veranderingen. Internet is nu zo ingeburgerd dat we ons niet eens meer kunnen voorstellen dat er een tijd was dat er geen Internet bestond en er zijn inmiddels meer mobiele telefoons dan mensen in dit land. Veel mensen weten nog niet goed om te gaan meet deze nieuwe technologie en hebben nog geen duidelijk beeld van de soms vervelende consequenties die deze technologie met zich meebrengt. Sommige consequenties lijken vergezocht of ver in de toekomst te liggen, andere zijn maar al te reëel en grijpen nu al in in ieders leven. De problemen die deze technologie met zich meebrengt is natuurlijk geen reden om deze van de hand te wijzen. Je houdt er nieuwe technologie niet mee tegen en bovendien zou je het kind met het badwater weggooien. Deze brengt namelijk ook fantastische nieuwe mogelijkheden met zich mee. We moeten vooral op een bewuste manier met technologie omgaan.
De belangrijkste problemen liggen op het gebied van veiligheid en privacy. Bij problemen met veiligheid denk ik niet in de eerste plaats aan onbewezen spookverhalen over GSM toestellen die je hersenen aan zouden tasten. Ik denk in dit verband vooral aan de vraag hoe veilig onze gegevens zijn. We zijn slordig met onze computers en onze gegevens. Daardoor is bijvoorbeeld het stelen van creditcardgegevens aan de orde van de dag. Het probleem ligt in dit geval zowel bij de gebruiker als bij de banken en creditcardmaatschappijen. Creditcardgegevens zijn te koop voor bedragen tussen de vijftig cent en vijf euro per creditcard, afhankelijk van de hoeveelheid geleverde data. Deze bedragen geven al aan dat het voor een beetje handige criminele hacker kinderspel is om aan deze gegevens te komen.
Naast criminelen zijn bedrijven natuurlijk ook geïnteresseerd in onze persoonsgegevens. Men wil gegevens over ons hebben zodat men weet wat we zoal kopen en wat onze interesses zijn. Dit geeft de mogelijkheid om gerichte te komen. Dit was ook de gedachte achter de bonuskaart van Albert Heijn. Gelukkig hebben we in Nederland een Commissie Bescherming Persoonsgegevens (CBP). Deze commissie heeft bepaald dat aangezien deze kaart wordt gebruikt om met het tonen van deze kaart bij aanbiedingen kortingen te krijgen op producten het geen redelijk doel dient om de persoonsgegevens van klanten op te slaan. Tegenwoordig slaan bedrijven niet alleen gegevens op van hun klanten ten behoeve van hun marketing, maar moeten ze deze gegevens opslaan ten behoeve van de overheid. Bedrijven dreigen hierdoor een verlengstuk van justitie te worden.
We zijn nu bij het belangrijkste gevaar aangekomen; de overheid. ‘Nederland verandert langzaamaan in een totalitaire maatschappij, mogelijk gemaakt door de vrijwillige dienstbaarheid aan de autoriteit van de onderdanen. Zij behoeven slechts één woord – het woord ‘neen’- te zeggen om aan deze hele ondemocratische onzin een einde te maken.’Schreef Arthur Lehnin, een bekende anarchist, in 1970. Hij protesteerde in die tijd tegen de volkstelling. Deze volkstelling riep massaal verzet op bij de bevolking en is met succes tegengehouden. Het woord privacy deed toen zijn intrede. Tegenwoordig is het droevig gesteld met het privacybewustzijn bij de Nederlandse bevolking en lijkt het moeilijker dan ooit om de privacy te beschermen. We zijn al heel veel van onze privacy kwijt en krijgen met steeds meer nieuwe bedreigingen van onze privacy te maken. Op dit moment is minister Klink bijvoorbeeld bezig met het invoeren van het EPD (Elektronisch Patiënten Dossier). Daarin worden al je medische gegevens opgeslagen. Zorgverleners kunnen zo medische gegevens met elkaar delen. Niet iedereen kan je EPD zo maar inkijken. Daar heb je een soort code, een UZI pas, voor nodig. Het EPD is geen database maar een landelijk schakelpunt. Het EPD roept veel vragen op met betrekking tot privacy. De gegevens die er instaan zijn immers nogal vertrouwelijk en gevoelig. Wie garandeert dat deze gegevens niet uiteindelijk terechtkomen bij een zorgverzekeraar? Kan de bedrijfsarts zomaar bij je gegevens? De vertrouwensrelatie tussen arts en patiënt wordt danig onder druk gezet. Of de kwaliteit van de zorg er door het EPD op vooruit gaat is ook nog maar de vraag. Ondertussen lijken de meeste Nederlanders zich nergens druk om te maken. Slechts 170.000 mensen hebben bezwaar gemaakt tegen het EPD. Kennelijk liggen we niet wakker van onze privacy.
“’Je hebt toch niets te verbergen?’ Met dat argument worden alle dissidente stemmen gesmoord. Maar als je niets te verbergen hebt, geef me dan eens snel je pincode’, zegt Hans Franken, hoogleraar informatierecht aan de Universiteit van Leiden en Eerste Kamerlid voor het CDA. Men voert als argument aan dat het opslaan van onze gegevens nodig is in de strijd tegen terreur en criminaliteit. De proporties worden echter uit het oog verloren en de maatregelen zijn uiteindelijk niet efficiënt. “Er is een continue roep om hard tegen terrorisme en criminaliteit op te treden. De regering geeft hieraan toe en wil graag daadkrachtig lijken. En het parlement verzet zich er niet tegen”, aldus Franken.
Volgens een Europese richtlijn moet al het telefoon- en internetverkeer zes maanden tot twee jaar bewaard worden. Deze richtlijn is versneld tot stand gekomen na de terreuraanslagen in de Londense metro van 2005.
Het telefoongesprek zelf wordt niet opgenomen. Wel worden de datum en de duur van ieder gesprek bijgehouden. Bij vaste telefoons worden ook naam en adres van de beller bewaard en bij mobiel bellen en sms’jes versturen wordt de locatie van de gebruiker opgeslagen. Bij internet wordt het IP-nummer en huisadres van de gebruiker genoteerd.
Tot wat voor problemen dit kan leiden illustreert Franken met het volgende voorbeeld; “Een man belde laatst in België vanuit de auto naar zijn vrouw. De volgende dag kreeg de nietsvermoedende man een belletje van de politie. ‘Meneer. We zagen dat u gisteren daar en daar was, waar ook een inbraak was gepleegd, Wat deed u daar?’ Deze man had niets met deze inbraak te maken, maar voelde zich toch in de verdediging gedrukt. Dit is natuurlijk onaanvaardbaar.
‘Privacy is als een immuunsysteem. Een mens moet zelf weten wat een ander mag weten en wat niet. Dat immuunsysteem wordt nu afgebroken.’ Stelt Franken. Het is dus van het grootste belang dat we onze privacy verdedigen. In 2000 werd door een aantal bezorgde burgers de stichting Bits of Freedom opgericht. Deze stichting zette zich in voor digitale burgerrechten en zoals privacy op internet en vrijheid van meningsuiting. Helaas is Bits of Freedom in 2006 ter ziele gegaan. Het is te hopen dat er op niet al te lange termijn weer een dergelijk initiatief komt.
Iemand die duidelijke denkbeelden heeft over hoe we in deze tijd moeten omgaan is de socioloog Paul Jansen. Hij heeft een manifest opgesteld waarin hij de belangrijkste beginselen met betrekking tot privacy heeft vastgelegd. Hij heeft dit het iDNA Manifest 3.0 genoemd. Dit zou de basis kunnen vormen voor wetgeving op het gebied van privacy die is toegesneden op deze tijd. Een belangrijk principe van dit manifest is dat informatie over jou ook eigendom is van jou. Je zou het volledige beschikkingsrecht over je persoonsinformatie moeten hebben. Jansen heeft zijn beginselen op een werkbare manier uitgewerkt. Het is nu aan politici om dit te vertalen in wetgeving en aan ons burgers om de politiek daartoe onder druk te zetten. We moeten blijven vechten voor onze grondrechten. Blijf waakzaam!

Raymond van Es

California Ũber Alles Een vakantie in Californië

2009-11-12T04:52:00.000-08:00

Dit jaar had ik de unieke kans om op vakantie te gaan in Californië. Ik kon daar goedkoop verblijven om dat ik daar kon logeren bij een bevriend echtpaar dat daar woont. Ze werken daar allebei aan een universiteit; zij aan Stanford en hij aan Davis. Ze wonen in Palo Alto, waar Stanford zit. Palo Alto ligt in de buurt van San Francisco. Die vriend van mij is een Nederlander die ook de Amerikaanse nationaliteit heeft, en zij komt uit Korea. Ze hebben elkaar leren kennen toen ze bezig waren met een promotieonderzoek in Antwerpen. Na hun promotie konden ze gaan werken in Amerika. Heel af en toe komen ze naar Nederland, maar het meeste contact verloopt via Skype. Ik was dus niet alleen blij omdat ik naar Californië kon, maar ook omdat ik mijn vrienden weer eens voor een langere tijd kon zien. Omdat ze moesten werken hadden ze niet altijd tijd voor mij. Ik ging dan op eigen gelegenheid naar San Francisco. Ik ging dan met de trein naar San Francisco. Het openbaar vervoer is in de Bay Area uitstekend.
San Francisco is een van de leukste steden van Amerika. San Francisco is groot geworden tijdens de Goldrush die in 1848 begon. Na de tweede wereldoorlog werd San Francisco een centrum van alternatieve culturen. Het was, naast New York, de belangrijkste stad van de Beat Generation. In de jaren zestig werd San Francisco het centrum van de hippiebeweging. De hippies verzamelden zich in een wijk; Haight-Ashbury. Deze wijk is nu een toeristische attractie. Je kunt er de huizen vinden waar hippiebands zoals The Grateful Dead en Jefferson Airplane hebben gewoond.
San Francisco is ook een homovriendelijke stad. The Castro is de wijk waar je de homo’s kunt vinden. Harvey Milk was in de jaren zeventig de belangrijkste voorman van de homobeweging in San Francisco. Hij werd de eerste openlijk homoseksuele stadsbestuurder in San Francisco. Hij werd neergeschoten door een gemeenteraadslid met homofobe opvattingen. De nagedachtenis aan Milk word nog steeds in ere gehouden. Zijn leven is nog niet zo lang geleden verfilmd. San Francisco is naar Amerikaanse begrippen geen grote stad. Er wonen nog geen750.000 mensen. In de totale agglomeratie wonen 7 miljoen mensen.
In Californië wordt ook wijn verbouwd. In Californië wordt er al vanaf 1769 wijn verbouwd. De wijnbouw is daar geïntroduceerd door Spaanse monniken die dit meebrachten uit Mexico. Californië heeft het perfecte klimaat voor wijnbouw. De Californische wijnen staan bekend om hun goede kwaliteit. We hebben een dagje doorgebracht in een van de vele wijnbouwgebieden van Californië om wijn te proeven. We zijn in Napa Valley geweest. Napa Valley is waarschijnlijk het belangrijkste wijnbouwgebied van Californië. Het is in ieder geval een schitterend gebied dat aan Zuid Frankrijk doet denken. Napa Valley is your spot of heaven on earth volgens de website. Daar zit wel iets in. Je kunt je inderdaad God in Frankrijk wanen in Napa Valley. Je kunt er ook rare dingen zien zoals een wijnhuis in de vorm van een Perzische tempel die is neergezet door een wijnboer die afkomstig is uit Iran. Uiteraard hebben we ons de wijn goed laten smaken.
We hebben ook van de natuur genoten. We hebben twee dagen doorgebracht in Yosemite National Park, het oudste nationaal park van Amerika. Yosemite staat bekend om de mooie watervallen en de gigantische mammoetbomen die daar te bezichtigen zijn. Er lopen daar ook veel wilde beesten rond. Wij hebben er nog een Grizzly beer gezien. Yosemite staat sinds 1984 op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.
Daarnaast hebben we de Big Sur bezocht. Dit is een gebied aan de Californische kust. Dit kan zich qua natuurschoon meten aan Yosemite en de Grand Canyon. Vroeger was het een tamelijk geïsoleerd gebied, sinds de hippies het ontdekt hebben is het echter een populaire bestemming voor toeristen. De Big Sur kent adembenemende uitzichten. De beroemde beat schrijver Jack Kerouac heeft een boek geschreven over de paar dagen die hij doorbracht in de Big Sur. De Big Sur is ook bezongen door de Beach Boys en de Red Hot Chili Peppers.
Het was al met al een zeer geslaagde vakantie.
Hoewel ik een broertje dood heb aan het goedkope anti-amerikanisme van veel Europeanen, ben ook ik niet vrij van vooroordelen. Door mijn vakantie in Amerika ben ik een aantal vooroordelen die ik tegen Amerika had kwijt geraakt. Het eerst vooroordeel dat sneuvelde was het idee dat het bier in Amerika niet te drinken zou zijn. Dit gebeurde al op het vliegveld van Chicago waar ik moest wachten op mijn vlucht naar San Francisco. Amerikaans bier is vaak erg lekker; je moet alleen geen Budweiser drinken.
Ook wat het eten betreft valt Amerika reuze mee. Je kunt daar voor niet al te veel geld lekker en gezond eten. Uit eten gaan is daar goedkoper dan in Nederland. Het is niet nodig om daar junkfood te eten.
Een ander vooroordeel is dat Amerikanen luidruchtig en zelfingenomen zijn. Ik heb het idee dat we dat eerder van de Nederlanders kunnen zeggen. Amerikanen zijn vaak trots op zichzelf en komen daar ook voor uit. Daar is niks mis mee. Aan valse bescheidenheid heb je niks. Aan de andere kant zijn ze heel vriendelijk en voorkomend. Als je in het buitenland bent valt altijd weer op hoe bot en lomp de Nederlanders zijn.
Andere vooroordelen werden juist bevestigd; BMW rijders blijken overal even asociaal te zijn.
Wat ook opvalt is dat in Amerika verschillende etnische groeperingen vreedzaam naast elkaar leven. De hysterie rond moslims zoals we dat hier zien bestaat in Amerika niet. Amerika is altijd een land van migranten geweest; dat heeft Amerika groot gemaakt. Natuurlijk is er racisme in Amerika, maar dat is niet overal even sterk aanwezig. Wat we wel eens onderschatten is dat de verschillen binnen Amerika enorm groot zijn. Ik zat in een van de meest progressieve delen van Amerika. In bijvoorbeeld de zuidelijke staten heerst er een heel andere mentaliteit. Daar zijn ze wel racistisch. Je zou wel kunnen spreken van verschillende culturen binnen Amerika. Ze spreken er allemaal dezelfde taal, maar voor de rest zijn de verschillen niet kleiner dan in Europa. Wat dat betreft is er niets dat een Verenigde Staten van Europa in de weg
Ze zeggen dat Amerika het land van de onbegrensde mogelijkheden is. Dat gevoel krijg je ook wel als je daar bent. Je ziet daar soms een rijkdom zoals we dat in Nederland niet kennen. In het gebied waar ik zat zijn Google, Yahoo en Apple begonnen en hebben daar hebben daar hun hoofdkantoor. Google en Yahoo zijn allebei opgericht door mensen die aan Stanford hebben gestudeerd. Wie echt ergens goed in is krijgt in Amerika alle ruimte. Er is daar duidelijk meer ruimte voor innovatie dan in Nederland. In Nederland richten we een Platform Innovatie op wat vooral een hoop geneuzel oplevert. Als we echt innovatie hebben dan moeten we ondernemers daar de ruimte voor geven.
Al met al was het een geslaagde vakantie. Het blijkt maar weer dat reizen de blik verruimd. Het is wel een merkwaardige ervaring om rond te lopen in een gebied dat je kent uit boeken , muziek, films en de televisie. Soms waan je je in een filmdecor. Amerika is een mooi en vreemd land. Met de Grateful Dead zou ik willen zeggen; 'what a long strange trip it's been'.

Raymond van Es

Gedeconstrueerd konijn/ deconstructing Jacques Waarom het postmodernisme niet deugt

2009-11-11T13:59:00.000-08:00

Al langere tijd erger ik mij aan het verschijnsel postmodernisme. Ik heb me lang afgevraagd waar dat nou door komt. De oplossing van mijn probleem kwam toen ik me bedacht dat ik de vraag moest omdraaien en me moest afvragen hoe het mogelijk is dat ik me zo lang niet heb geërgerd aan het postmodernisme. Dat het zo lang duurde zal er ook mee te maken hebben dat niet alle inzichten die onder de vlag van het postmodernisme varen onzinnig zijn. We moeten het kind niet met het badwater weggooien. Mijn ergernis heeft er mee te maken dat we hier wel te maken hebben met een heel klein kindje in een reusachtige badkuip. Het wordt dus tijd om het postmodernisme eens onder de loep te nemen. Of moet ik zeggen; deconstrueren?
Een observatie van de postmoderne filosoof Jaqcues Derrida maakte mij duidelijk hoe ik mijn probleem onder woorden moest brengen.
Jaqcues Derrida is zonder twijfel een van de bekenste filosofen van de twingtigste eeuw. Hij is een van de grootste namen binnen het differentiedenken. Derrida is er vaak van beschuldigt dat hij in zijn denken in onbegrijpelijk jargon vervalt en dat hij goedkope retorische trucs gebruikt. Het postmoderne denken dat hij vertegenwoordigt zou een doorgeschoten relativisme zijn. Een kernbegrip in het denken van Derrida is het begrip deconstructie. Het is zijn vertaling van het begrip 'Dekonstuktion' bij Heidegger. Men moet de metafysica tot op de fundamenten afbreken om daarop het denken weer op te bouwen. Het is tegelijkertijd afbreken en opbouwen. Derrida doet dat door een rigoureuze interpretatie van teksten. De filosofie van Derrida is, net als die van veel andere Franse postmodernisten, erg populair in academische kringen in Amerika. Het begrip deconstructie is inmiddels ook doorgesijpelt naar de populaire cultuur; zo maakte Woody Allen een film onder de titel Deconstructing Harry. Derrida was allerminst blij met de in zijn ogen oppervlakkige wijze waarop het begrip deconstructie in deze film werd toegepast. Het toppunt was voor hem dat een stoofpot met konijn in de New York Times werd omschreven als een gedeconstrueerd konijn1. Dit is inderdaad een absurde toepassing van het begrip deconstructie. Deze toepassing is daarmee echter nog niet misplaatst. Veel postmoderne denkers vragen om een dergelijke absurde misvatting. Je zou kunnen stellen dat er niets eens sprake is van een misvatting. Dat Derrida dit nooit bedoelt kan hebben met het begrip deconstructie doet vanuit zijn theorie niet ter zake. Er is immers niets buiten de tekst. Na Deconstructing Harry wordt het nu dus de hoogste tijd voor Deconstructing Jacques. (Waarbij Jacques als te deconstrueren konijn natuurlijk staat voor het postmodernisme).
De onhelderheid van de postmoderne geschriften is natuurlijk niet mijn enige bezwaar tegen het postmodernisme.
Mijn bezwaren tegen het postmodernisme komen neer op het volgende;
1.Postmodernisme kenmerkt zich door onhelder en ondoorgrondelijk taalgebruik. Dit wijst op onhelder denken of een gebrek aan intellectuele eerlijkheid.
2.Postmodernisme ontkent dat er zoiets als waarheid of rationaliteit bestaat. Wat waar of rationeel is wordt bepaald door machtsverhoudingen.
3.Postmodernisme werkt verlammend op het intellectuele en politieke debat en werkt conservatisme in de hand.
4.Het postmodernisme is een irrationalistische filosofie.

Laten we beginnen met het onheldere en ondoorgrondelijke taalgebruik. Mijn stelling is dat dit taalgebruik samenhangt met een gebrek aan intellectuele eerlijkheid. Postmodernisten hebben iets te verbergen. We moeten het hier waarschijnlijk zoeken in de categorie van de nieuwe kleren van de keizer.

Veel postmoderne teksten barsten van het onbegrijpelijke jargon en kennen een ondoorgrondelijke redeneertrant. Het zou kunnen zijn dat deze teksten te hoog gegrepen zijn voor normale stervelingen, maar het zou ook kunnen gaan om modieuze gebakken lucht. Of met andere woorden; een gedeconstrueerd konijn. Er is natuurlijk ook geen beter beest dan een konijn denkbaar om het postmodernisme te symboliseren. Het konijn is het beest dat we bij uitstek associëren met goochelen. Postmodernisme is een vorm van filosofisch goochelen. Derrida en zijn aanhangers kunnen mij geen verwijten maken; ik doe niets anders dan de methode van de deconstructie toepassen op het postmodernisme en het differentiedenken. Verder valt op dat het postmodernisme en het differentiedenken zich graag voordoen als radicale cultuurkritiek met een revolutionair potentieel. Het heeft echter niet veel meer te bieden dan abstracte goocheltrucs zonder enig verband met de maatschappelijke realiteit.

Peter Sloterdijk zegt het als volgt;

Als een nieuwe vorm van droomduiding, toegepast op allerlei soorten teksten, in het bijzonder op die van de Oud-Europese metafysica, is ze, hoewel haar adepten vaak het tegendeel beweren, een opgepoetste versie van de hermeneutiek, die zich met kritische instrumenten en grote gebaren op de taak stort om voorlopig alles te laten zoals het is. (Sloterdijk, 2007, p. 245)

Volgens Sloterdijk verklaart dit laatste ook de populariteit van het deconstructivisme in de Amerikaanse populaire cultuur: ook die wil alles laten zoals het is.

Een goed voorbeeld van wat ik bedoel met een gedeconstrueerd konijn is de Sloveense filosoof Slavoj Žižek. Zijn taalgebruik is volkomen ondoorgrondelijk maar klinkt heel hip en postmodern.

Michel Foucault deed ooit een interessante bekentenis die een helder licht werpt op het obscure taalgebruik van het postmodernisme.
John Searle vroeg tijdens een ontmoeting met Michel Foucault het volgende; 'Michel, je bent zo duidelijk in je praten, waarom is je geschreven werk zo obscuur?' Waarop Foucault antwoordde: 'Dat is omdat, als je serieus wilt worden genomen door Franse filosofen, 25% van wat je schrijft ontoegankelijke onzin moet zijn.' (Dennett, 2006, p.394)

Zo worden de gedeconstrueerde konijnen dus gestoofd! Je kruidt je betoog met een heleboel ontoegankelijke onzin om serieus genomen te worden door je collega filosofen! Deze collega's doen natuurlijk precies hetzelfde. Zo lijkt het alsof er een filosofische stroming bestaat, terwijl iedereen elkaar voor de gek houdt. Iedereen wil immers serieus genomen worden door zijn collega's. Noam Chomsky meent dat postmodernisten doorgaans niet in staat zijn om buiten hun jargon te treden. Ze kunnen niet in lekentaal uitleggen wat hun theorie inhoudt.

There are lots of things I don't understand -- say, the latest debates over whether neutrinos have mass or the way that Fermat's last theorem was (apparently) proven recently. But from 50 years in this game, I have learned two things: (1) I can ask friends who work in these areas to explain it to me at a level that I can understand, and they can do so, without particular difficulty; (2) if I'm interested, I can proceed to learn more so that I will come to understand it. Now Derrida, Lacan, Lyotard, Kristeva, etc. --- even Foucault, whom I knew and liked, and who was somewhat different from the rest --- write things that I also don't understand, but (1) and (2) don't hold: no one who says they do understand can explain it to me and I haven't a clue as to how to proceed to overcome my failures. That leaves one of two possibilities: (a) some new advance in intellectual life has been made, perhaps some sudden genetic mutation, which has created a form of ``theory`` that is beyond quantum theory, topology, etc., in depth and profundity; or (b) ... I won't spell it out.''

Hoe makkelijk het is om een gedeconstrueerd konijn te stoven is bewezen door de natuurkundige Alan Sokal samen met zijn collega Jean Bricmont. Sokal heeft de hele postmoderne gemeenschap bij de neus genomen met een briljante satire op het postmodernisme. Hij schreef zijn verzameling onzinnige postmoderne citaten aan elkaar met behulp van al even onzinnige opmerkingen. Zijn artikel werd zonder meer geplaatst in een vakblad voor postmoderne sociologen en filosofen. Dit tijdschrift, Social Text, stond hoog aangeschreven. Dat dit artikel van Sokal in een toonaagevend tijdschrift werd gepubliceerd als een serieuze bijdrage aan het postmoderne discours is ontluisterend. Een dergelijk demasqué zou binnen geen enkele andere wijsgerige stroming denkbaar zijn.

Het is niet de eerste keer dat een filosofische stroming een gebrek aan inhoud tracht te verbergen door ondoorgrondelijk taalgebruik en verbale mist. We zien het zelfde verschijnsel bij het Duits Idealisme uit de negentiende eeuw. In zekere zin is het Duits Idealisme het postmodernisme van de negentiende eeuw. Deze filosofische stroming werd zwaar bekritiseert door Schopenhauer. Deze stelde terecht dat wie slecht schrijft ook niet kan denken.

Niets is gemakkelijker dan zo te schrijven dat geen mens er wat van snapt, zoals er ook niets moeilijker is dan belangrijke gedachten zo uit te drukken dat iedereen ze wel móét begrijpen. (Schopenhauer 2008).

Als we er van uit gaan dat de geciteerde uitspraak van Foucault kenmerkend is voor het postmodernisme dan betekent dat dat deze auteurs wel helder kunnen schrijven, maar dit doelbewust niet doen. Dit getuigt van een gebrek aan intellectuele eerlijkheid.

Het tweede bezwaar tegen het postmodernisme is dat ze het bestaan van waarheid en rationaliteit ziet als een uitkomst van machtsverhoudingen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit niet voor alle postmoderne denkers ook geldt op het niveau van de proposities. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan Foucault die een onderscheid maakt tussen het niveau van proposities en het niveau van het constitueren van de waarheid;

Natuurlijk, op het niveau van een propositie, binnen een vorm van spreken, is de scheiding tussen waar en onwaar noch willekeurig of veranderbaar, noch institutioneel of gewelddadig. Maar wanneer we een ander gezichtspunt innemen, wanneer wij willen weten wat deze wil tot waarheid, die zoveel eeuwen van onze geschiedenis doorkruist heeft, geweest is, is deze constante, dwars door ons spreken heen, of wat heel in het algemeen het soort scheiding is dat onze wil tot weten beheerst, zien we misschien toch zoiets als een uitsluitingssysteem (een historisch, plooibaar, institutioneel dwingend systeem) zichtbaar worden. (Foucault, 1996, p.40)

Met betrekking tot de waarheid van proposities lijkt hier toch wel een adder onder het gras te schuilen (of een konijn?). Foucault maakt een onderscheid tussen twee niveaus. We hebben de waarheid binnen een vertoog waar proposities waar of onwaar zijn en waarbij er geen sprake is van willekeur of macht. Welk vertoog we aanvaarden wordt echter wel bepaald door machtsverhoudingen of, in de woorden van Foucault, een uitsluitingssysteem. Dit is het tweede niveau. Het probleem speelt op dit tweede niveau. Het lijkt mij dat proposities waar of onwaar zijn en dat dit onafhankelijk is van contingente machtsverhoudingen. Niemand kan met droge ogen beweren dat het systeem van de propositie logica zijn kracht ontleend aan de toevallige machtsverhoudingen. Een dergelijke bewering is gewoon te absurd voor woorden.
Waar het gaat om het ten onrechte uitsluiten van bepaalde groepen aan het debat in deze samenleving heeft een theorie als die van Foucault wel zin. Dit is het kind in het postmoderne badwater. Een dergelijke kritiek heeft alleen zin als we criteria hebben voor een open debat. We kunnen hierbij bijvoorbeeld denken aan de machtsvrije communicatie van Habermas.
Postmoderne denkers menen dat waarheid en rationaliteit als zodanig niet bestaan maar zijn gebaseerd op machtsverhoudingen. Ze beroepen zich hierbij vooral op Nietzsche. Wanneer waarheid en rationaliteit een kwestie van machtsverhoudingen zijn dan wordt elke discussie een conflict en valt er geen onderscheid te maken tussen wapens en woorden. Elk debat wordt dan in wezen een oorlog. Op het eerste gezicht lijkt zijn werk over te lopen van het revolutionair potentieel. Bij nadere bestudering blijkt hij geen enkel zinnig antwoord te geven op de vragen van deze tijd. Het is een wonderlijk mengsel van (neo)communisme, nationalisme en conservatisme. Dit alles overgoten met een postmoderne saus die stevig is gekruid met de psychoanalyse van Freud en vooral Lacan. Dit alles levert een giftige konijnen-stoofpot op. De saus dient enkel om te verhullen dat het voedsel verrot is.
Liberalen en sociaal-democraten zijn in de ogen van Žižek laf. Conservatieven en leninisten zijn daarentegen authentiek. Zij zijn bereid om vuile handen te maken;

Ze [de sociaal-democraten] willen een echte revolutie, maar schrikken terug voor de prijs die daarvoor moet worden betaald en geven er daarom de voorkeur aan reine zieltjes en schone handen te houden. In tegenstelling tot deze onoprechte positie van radicaal links (dat waarachtige democratie voor het volk wil, maar zonder geheime politie om de contrarevolutie te bestrijden en zonder dat haar academische privileges worden bedreigd) is een leninist, net als een conservatief, authentiek in die zin dat hij de consequentie van zijn keuze ten volle aanvaard oftewel: dat hij ten volle beseft wat het betekent de macht te grijpen en macht uit te oefenen. (Žižek, 2001, p.ix/x)

Wat die consequenties zijn heeft de geschiedenis ons wel geleerd. Kennelijk zijn die lessen aan Žižek voorbij gegaan. Welke consequenties Žižek voor ogen voor deze slappe sociaal-democraten wordt goed duidelijk als hij met instemming Lenin citeert;

Inderdaad geven de preken van ... de mensjewieken en sociaalrevolutionairen uiting aan hun ware aard: 'De revolutie is te ver gegaan. Wat u nu zegt hebben wij steeds gezegd, staat u ons toe het nog eens te zeggen.' Maar wij geven daarop ten antwoord: 'Staat u ons toe u voor het vuurpeleton te zetten vanwege deze uitspraken. Óf u ziet er vanaf uw opvattingen uit te dragen, óf u blijft uw politieke opvattingen in de openbaarheid brengen onder de huidige omstandigheden, nu onze positie veel moeilijker is dan toen de witte gardisten ons aanvielen, dan hoeft u het alleen uzelf te verwijten wanneer wij u behandelen als de slechtste en schadelijkste elementen uit de witte gardes. (Lenin gecit. Žižek, 2001, pp. 123/124)

De terreur van het communisme is alom bekend. Lenin meende wat hij zei. Kennelijk heeft Žižek geen bezwaren tegen deze terreur en stemt hij er zelfs mee in.

De postmoderne saus zonder welke er geen gedeconstrueerd konijn is, blijkt bijvoorbeeld uit het volgende citaat;

kortom: in plaats van het proto-transcendentale structurele apriori van de symbolische Orde krijgen we de talloze geïmproviseerde manieren waarop fundamenteel solitaire mensen, ieder uiteindelijk gebonden aan de masturbatoire jouissance van het eigen ('er bestaat niet zoiets als de seksuele verstandhouding' impliceert dat jouissance in essentie idioot en solitair is), pogen te improviseren en een soort schijn pogen op te bouwen van het hebben van relaties en interacties met anderen. (Žižek, 2001, pp. 20/21)

We worden hier overgoten met een flinke dosis jargon dat verwijst naar Kant en Lacan. Ik vraag me af of iemand begrijpt wat Žižek hier bedoelt. Niet iedere grammaticaal correct geformuleerde zin betekent ook iets. Wat ik er aan betekenis uit op kan maken is tamelijk triviaal; sommige mensen zijn eenzaam en proberen op een wanhopige manier in ieder geval de schijn van een relatie op te bouwen. Iedereen die een beetje levenservaring heeft of wel eens op een datingsite heeft gekeken zal erkennen dat dit een waarheid als een koe is.

Deze beschouwing is niet bedoelt om specifiek Žižek te bekritiseren. Žižek's geval dient slechts om een veel breder probleem te illustreren; het postmodernisme. Wie goed om zich heen kijkt ziet overal gedeconstrueerde konijnen. Žižek dient uitstekend om de ziekte die postmodernisme heet te illustreren.
Het geval Žižek staat niet op zich. Hij is een van die babyboomers die geloofden in het marxisme en hoopten op een revolutie die nooit kwam. Het postmodernisme vindt zijn oorsprong in de vroege jaren zestig toen een nieuwe generatie filosofen en intellectuelen zich lieten inspireren door Marx, Nietzsche en Freud. Het naoorlogse Frankrijk barstte van het revolutionaire elan dat zijn hoogtepunt zou vinden in de revolte van mei '68. Dit elan zou hierna snel uitdoven. Voor veel Franse intellectuelen was dit een teleurstelling die ze maar moeilijk konden verwerken.

Het derde bezwaar is dat het postmodernisme radicaal lijkt maar conservatisme in de hand werkt.

De zogenaamd radicale positie die veel postmoderne filosofen innemen is wat treurig. Het is een krachteloos radicalisme. Het is een radicalisme op een hoog theoretisch niveau zonder enig verband met de (politieke) praktijk. Het radicalisme van het postmodernisme is, om het met een jaren zestig uitdrukking te zeggen, een papieren tijger. Zelfs Žižek zal, als hij eerlijk is, beseffen dat die revolutie van hem er nooit zal komen omdat niemand daar op zit te wachten. We worden niet zodanig uitgebuit of onderdrukt dat een revolutie nodig zou zijn. Sloterdijk heeft gelijk als hij zegt dat postmodernisten alles laten zoals het is.

Paradoxaal genoeg lijken veel postmoderne denkers ook conservatieve trekken te vertonen. We zien dat in sterke mate bij,alweer, Žižek. Gianni Vattimo moet in dit verband ook worden genoemd. Vattimo is een postmodernist van het eerste uur die in de loop van de jaren negentig zijn religieuze wortels heeft teruggevonden en sindsdien een postmoderne apologeet van het katholieke geloof is geworden.

De ideologie annex politieke praktijk van de Derde Weg is in feite HET model van deze nederlaag, van dit onvermogen om te erkennen dat het Nieuwe bestaat om het Oude te laten overleven. Gesteld tegenover deze verleiding kan men beter het onovertroffen voorbeeld van Pascal volgen en zich de moeilijke vraag stellen: hoe moeten we in de nieuwe omstandigheden trouw blijven aan het Oude? ALLEEN op deze wijze kunnen we iets daadwerkelijk Nieuws teweegbrengen. (Žižek, 2001, p.31)

De stelling die Žižek hier poneert komt er op neer dat we alleen als we trouw blijven aan het Oude iets daadwerkelijk Nieuws teweeg kunnen brengen. Afgezien van de onbegrijpelijke formuleringen (wat moeten we verstaan onder 'trouw blijven aan het Oude'?) is dit alleen te begrijpen als een definitie van het conservatisme. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat Žižek erg gecharmeerd is van het christendom;

Terug naar het christendom: betekent dit dat Christus, dit ultieme objet petit a, ook dezelfde bemiddelaar tussen de goddelijke Wet en zijn menselijke onderdanen is? Is zijn offer voor onze zonden van dezelfde orde als het spreekwoordelijke offer van het stalinistische kader voor de vooruitgang van de mensheid? Is Christus' liefde voor de mensheid structureel dezelfde als de spreekwoordelijke liefde van de communistische leider voor zijn volk? (Žižek, 2001, p.154)

We zien hier hoe Žižek moeiteloos christendom en communisme met elkaar weet te verbinden. We weten wat het christendom en het communisme de mensheid hebben gebracht; niets dan ellende. We weten dat Christus evenmin voor onze zonden is gestorven als het stalinistische kader zich heeft geofferd voor de vooruitgang van de mensheid. Misschien had Christus liefde voor de mensheid, misschien had hij dat niet, we kunnen dat niet weten uit betrouwbare bron. We weten in ieder geval wat de liefde van de communistische leiders waard is; ongeveer 15 miljoen doden in het geval van Stalin en 70 miljoen in het geval van Mao. Hoeveel mensen er gestorven zijn voor de zogenaamde liefde voor Christus weet ik niet maar het zou me niet verbazen als het een veelvoud is van de slachtoffers van die hartverwarmende liefde van de communistische leiders. De denkwijze van Žižek is duidelijk irrationalistisch en is meteen een illustratie van de gevaren van het irrationalisme. Gianni Vattimo is een andere postmoderne filosoof die de religie wenst te rehabiliteren. Ook Vattimo keert zich af van de rede;

Het verschijnsel zelf van de terugkeer van de religie in onze cultuur lijkt tegenwoordig verbonden met de vele grote problemen waarmee de mens zich in de laat-moderne tijd geconfronteerd ziet, en die onoplosbaar lijken met de middelen van de rede en de techniek: vraagstukken met betrekking tot vooral de bio-ethiek, van de genetische manipulatie tot en met het mileuprobleem, en verder alle problemen die verband houden met de explosie van geweld onder de nieuwe leefomstandigheden van de massamaatschappij. (Vattimo, 1998, p.12)

Vattimo is kennelijk van mening dat we de problemen van de moderne tijd niet kunnen oplossen door middel van de rede en de techniek. Met een denkbeeldige vriend (God) zou het kennelijk beter gaan. Vattimo pleit voor een “zwak” geloof. Dat “zwakke” geloof zou voldoen aan onze behoefte tot zingeving zonder de bezwaren van een “sterk” geloof. Zonder geloof lukt het kennelijk niet om zin aan ons bestaan te geven. Met permissie, ik vindt dit een zwak betoog. Wat mij betreft doet dit te veel denken aan het 'oprecht veinzen ' van Frans Kellendonk. Dit is een oxymoron; men kan niet veinzen en oprecht zijn. Wie veinst is niet oprecht en wie oprecht is veinst niet. Men kan natuurlijk wel veinzen dat men oprecht is. Het is echter zeer begrijpelijk hoe men vanuit het postmodernisme tot dergelijke bevindingen kan komen. Hij hoeft immers geen beroep te doen op rationele argumenten. De waarheidsvraag is niet aan de orde. Waarheid is immers een kwestie van machtsverhoudingen. De katholieke kerk is een machtig instituut. Daarom moet de katholieke geloofsleer wel een zekere waarheid bevatten. Uitgaande van deze wijze van redeneren moeten we concluderen dat de katholieke geloofsleer in Nederland minder waar is dan in Italië aangezien de katholieke kerk in Nederland minder machtig is dan in Italië. Dit is natuurlijk nonsens. Er is niet zoiets als een Italiaanse of een Nederlandse waarheid.

Het voorbeeld van Vattimo illustreert dat het postmoderne conservatisme rechtstreeks samenhangt met het idee dat de waarheid een kwestie van machtsverhoudingen is. Iemand als Foucault stelt de machtsverhoudingen nog onder kritiek. Dit element lijkt bij Vattimo grotendeels te ontbreken. Hij bevestigd de gevestigde orde en noemt zich progressief.

Al mijn bezwaren tegen het postmodernisme komen samen in mijn vierde bezwaar; het postmodernisme is een vorm van irrationalisme. Doordat postmodernisten menen dat wat we rationaliteit en waarheid noemen in werkelijkheid een uitkomst van machtsverhoudingen is kunnen zonder probleem proberen te imponeren door onhelder en ondoorgrondelijk taalgebruik. Door indruk te maken verwerf je macht en wordt je theorie vanzelf meer waar. Het argument dat rationaliteit en waarheid een uitkomst van machtsverhoudingen is, is zelf geen rationeel toetsbaar argument. Elk argument hiertegen zou immers op machtsverhoudingen stoelen. Op deze manier is een zinvol debat onmogelijk. Dat het conservatisme in de hand werkt valt ook makkelijk in te zien. De gevestigde macht moet immers wel ware opvattingen uitdragen. Wie de macht heeft, heeft immers gelijk. De kritiek op machtsverhoudingen en uitsluitingssystemen zoals we die vooral tegenkomen bij Foucault moeten we behouden, net als de bijdrage van Derrida aan de hermeneutiek. Voor de rest laat het postmodernisme vooral een bittere smaak na. Het postmodernisme is een onsmakelijke konijnenstoofpot.

Daarom lust ik geen gedeconstrueerd konijn.

Mijn kat

2009-11-11T04:00:00.001-08:00

Na dat vorig jaar mijn kat was overleden, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe kat. Natuurlijk niet nadat ik eerst mijn rouw had verwerkt. Ik heb toen in het asiel een jonge kat van twee jaar oud gevonden die heel stil in een hoek van haar kooitje zat. Ik heb nog even verder rondgekeken, maar zag geen enkele kat die ik zo leuk en lief vond als deze. Ik heb haar Diotima genoemd. Ik heb haar nu ruim een jaar en heb nog altijd geen spijt van mijn keuze. Ze is nog steeds wat angstig, maar begint wel steeds meer los te komen. Het is een lief en aanhankelijk dier. Ik gun haar alle tijd om het trauma dat ze heeft opgelopen door haar vorige baas te verwerken. Ik kan erg boos en verdrietig worden bij de gedachte wat dit beestje allemaal heeft moeten doorstaan.Ik begrijp niet hoe mensen zo met hun huisdieren om kunnen gaan. Je neemt een huisdier toch omdat je zo'n beest leuk vindt en er van houdt? Als je niet voor een beest kan zorgen dan zorg je er toch voor dat zo'n beest ergens anders terecht kan?

I'm back

2009-11-10T11:59:00.000-08:00

Na een lange afwezigheid, onder meer omdat ik een tijdje niet op mijn blog kon komen, ben ik weer terug. Ondertussen is er een hoop gebeurt. Ik heb niet de illusie dat ik tijd heb om alles wat ik heb meegemaakt en waar ik over na heb gedacht hier kwijt te kunnen. Ik zal in ieder geval een aantal hoogtepunten op korte termijn op deze blog bespreken.

VVD op de bres voor staand bier drinken

2008-09-18T04:14:00.000-07:00

[Zittend een biertje drinken mag nog altijd. Foto ANP/Marcel Antonisse]
Zittend een biertje drinken mag nog altijd. Foto ANP/Marcel Antonisse
AMSTERDAM - Staand een biertje drinken op een terras? In Amsterdam mag dat volgens de regels niet. De VVD in de hoofdstad vindt dat onbegrijpelijk en wil er wat aan doen. Dat maakte de partij woensdag bekend.

De liberalen gaan dit najaar voorstellen de algemene plaatselijke verordening (apv) te wijzigen. Daarin staat namelijk dat het niet is toegestaan drank te verstrekken aan mensen die geen gebruik maken van de zitplaatsen op een terras.

''Het moet niet gekker worden'', aldus gemeenteraadslid Bas van 't Wout. ''Nu gaat de gemeentelijke overheid bepalen dat ik op een terrasje moet gaan zitten en niet meer mag staan. Als er overlast is, is het een ander verhaal. Maar dit is te gek voor woorden.''

Volgens de VVD schieten bestuurders door bij het handhaven en is er sprake van ''onredelijke handhavingdrift''. De partij stelt dat sinds het rookverbod in de horeca veel cafébezoekers buiten staan zonder dat dit overlast veroorzaakt. Bovendien is het voor ondernemers niet te doen om continu in de gaten te houden of iedereen wel netjes in zijn stoel zit, aldus de liberalen. (ANP)

In navolging van TON die het sinterklaasfeest tot topprioriteit heeft gesteld en de Partij voor de Dieren die zich druk maakt om de vissenkom heeft de VVD nu ook ontdekt waartoe zij hier op deze aarde is.

Top adviser claims John McCain invented the BlackBerry

2008-09-17T07:11:00.001-07:00

Even though he can't send email

By Cade Metz in San Francisco • Get more from this author

Posted in Government, 16th September 2008 18:24 GMT

Nine years after Al Gore said he invented the internet, the John McCain campaign has claimed that the email-challenged Republican presidential nominee "helped create" the BlackBerry.

This morning, when asked what McCain had done as Chairman of the Senate Commerce Committee that would show he has the chops to mend the nation's broken economy, the candidate's top economic adviser waved a CrackBerry at gathered reporters.

"He did this," Douglas Holtz-Eakin said. "Telecommunications of the United States is a premier innovation in the past 15 years - comes right through the Commerce Committee - so you're looking at the miracle John McCain helped create and that's what he did."

Another McCain aide soon told the world that Holtz-Eakin's claim was "a boneheaded joke by a staffer." And you can believe the boneheaded bit.

According to this aide, McCain laughed when he heard Holtz-Eakin's comments. "He would not claim to be the inventor of anything, much less the BlackBerry," the aide explained.

A spokesman for Democratic candidate Barack Obama said this was the McCain campaign's second worst move of the week: "If John McCain hadn't said that 'the fundamentals of our economy are strong' on the day of one of our nation's worst financial crises, the claim that he invented the BlackBerry would have been the most preposterous thing said all week."

The CrackBerry is the country's most popular corporate email device, and as Obama points out in a new TV ad, John McCain doesn't even use email.

When The Reg highlighted the new ad last week, countless readers yelped that McCain's war injuries prevent him from typing on a keyword. But one commenter soon put them in their place.

"There are indeed lots of ways for people with disabilities to use the internet," he said. "I myself am completely blind and my computer uses synthetic speech...there is voice recognition...and on screen keyboards. Also tablet PCs with hand writing recognition."

If John McCain and his wife can afford eight houses, they can afford a machine that lets him send email. ®

There is no truth to the rumor . .

2008-09-17T06:58:00.000-07:00

.
Posted on Wed, Sep. 17, 2008
reprint print email
Facebook Digg del.icio.us AIM
By LEONARD PITTS JR.
lpitts@miamiherald.com
Related Content

For the record:

Sarah Palin did not call dinosaurs ''lizards of Satan.'' Barack Obama is not a Muslim. That list of books that Palin supposedly wants to ban is a fake. Obama doesn't refuse to say the Pledge of Allegiance. The picture of Palin wearing a flag bikini and hefting a gun is a fraud. Obama is, too, a U.S. citizen. Palin doesn't want Alaska to secede.

These and other rumors are, of course, busily bouncing all over the Internet. I dispute them only for the aforementioned record and not from any expectation that doing so will make the slightest bit of difference to the willingness of people to believe whatever they want. I just need to hear truth spoken aloud, need to be able to testify to future generations that it was stated in black and white somewhere in the midst of the maelstrom of mendacity, of lies and damned lies, that now dominates the political debate.

May I share with you the one that sent me over the top? It purports to be a column by Maureen Dowd raising questions about Obama's Internet fundraising. But reading it, I knew immediately it wasn't by Dowd; the leaden, pedestrian prose sounded nothing like The New York Times' breezy doyenne of derision. Two computer searches confirmed my suspicion: The column was a lie with Dowd's name on it.

The brazenness of it struck me. That, and a self-preservationist streak that said, if they can do it to her, they can do it to me.

Maybe you're wondering what's the fuss. Politics and lies, after all, go together like carrion and flies, and this year is no different. Palin's claim that she told Congress ''thanks but no thanks'' on that ''bridge to nowhere?'' Not quite true. Obama's claim that he co-authored a bill to help homeowners threatened by foreclosure? Fudged.

Still, there's something new at work here. After all, this stuff used to be the exclusive province of political operatives; we the people were content to leave lying to the professionals. These days, shadowy groups and shadowier individuals are in the thick of it. The Internet has made it ridiculously easy; you can sabotage a campaign without ever changing out of your PJs. And the swift boat campaign of 2004 showed the potential: John Kerry's bid for the presidency was fatally wounded by unfounded questions regarding his heroism in Vietnam.

Over the last 20 months, we've all seen the next step on this downward spiral. Meaning the right-wing campaign to paint Obama as Osama bin Laden in a suit. But the chorus of prevarication attending Sarah Palin's arrival on the national scene should dispel any notion that one ideology has a monopoly on mendacity.

Factor in the mistrust (both conservative and liberal) of what used to be regarded as the ultimate arbiters of fact -- i.e., news media -- and you have to wonder whether truth still has a future here.

Like so many other things in this country, it has become splintered and factionalized. These days, every ideology has a ''truth,'' and everybody's ''truth'' has an agenda. Nothing is settled and known. All things are up in the air, all things open to interpretation. Indeed, truth hardly seems to be the point anymore. Lies serve just as well. As a result, we are no longer grounded in the same shared body of facts and in a very real sense, have no basis upon which to reason together, no basis for shared mission, purpose or identity.

Those bases are, not incidentally, foundation blocks of nationhood.

Already the political sides in this country talk past each other like Mars and Venus. If the games of obfuscation and fabrication political hacks play really are becoming common among real people, it can only get worse.

They think they're helping a candidate win an election. Truth is, they're helping all of us lose a whole lot more.

McCain campaign admits Palin never visited Iraq

2008-09-17T03:36:00.000-07:00

Sarah Palin: Ireland visit little more than a refuelling stopSarah Palin: Ireland visit little more than a refuelling stop
DAN GLAISTER in Los Angeles

IT WAS, she said, the "trip of a lifetime". The young governor from the remote state engaged in her own brand of shuttle diplomacy in the summer of 2007, even posing, gun in hand, with some of her loyal troops in a far-off land.

But this weekend, the story of Alaska governor and Republican vice-presidential nominee Sarah Palin's trip to Ireland, Germany, Kuwait and Iraq began to shrink under scrutiny. Interrogated about hazy details of the itinerary - the first time she had travelled outside of North America - campaign officials acknowledged that Ms Palin had not entered Iraq, but had instead visited Alaska national guard troops on the Kuwait border.

"You have to have permission to go into a lot of areas, and [the border crossing] is where her permissions were," Alaska national guard colonel Dave Osborn told the Boston Globe . As for the trip to Ireland, that was little more than a refuelling stop.

The admission by the McCain camp further dents her foreign policy credentials. The campaign has made much of her experience dealing with Russia and Canada, countries that border Alaska. But in an interview broadcast last week, her first since becoming Mr McCain's running mate, Ms Palin indicated that her knowledge of Russia was restricted to being able to see it from Alaska. It now appears that her knowledge of Iraq is based on her having been able to see it from Kuwait.

The latest revelation about Ms Palin's travels came as several newspapers continued to investigate her tenure as the mayor of a small town in Alaska and her two years as state governor. The New York Times accused her of cronyism and carrying out vendettas against her political foes.

Undaunted, or perhaps buoyed by the controversies surrounding her candidacy, Ms Palin campaigned alone for the first time at the weekend in Nevada, a crucial swing state. Both she and the Democratic presidential nominee Barack Obama were due to campaign in Colorado, another western swing state, today.

Meanwhile, despite a week of adverse opinion polls, the Obama camp announced it had raised a record $66 million (€46 million) in August. The latest figures may bolster expectations of a money advantage that Mr Obama could have over Mr McCain in the final two months before the election. Opinion polls show that the race is dead even.

Obama spokesman Bill Burton said the August figure was helped by 500,000 new donors. The tally for the latest month exceeded the $55 million for February, which marked a record for Mr Obama and an all-time high for any candidate in a primary.

After far surpassing Mr McCain in private fundraising, earlier this year Mr Obama opted against taking public funds for the final stretch of the campaign.

Mr McCain, who chose to take public financing, has access to an infusion of $84 million from a government presidential election fund for the period between the Republican convention and the November 4th election.

In August, his last month of private fundraising, Mr McCain took in $47 million, a record for his campaign and an amount that was helped by his announcement of Ms Palin as his running mate.

Despite his prodigious private fundraising, Mr Obama may not have as much of an advantage as he could when it comes to advertisements and get-out-the-vote efforts. Mr McCain benefits from money contributed to the coffers of the Republican National Committee, which has been more successful at raising money than the Democratic Party. - ( Guardian service; additional reporting Reuters)

© 2008 The Irish Times

Anglicaan: excuses voor Charles Darwin

2008-09-16T04:35:00.001-07:00

APLONDEN - De Anglicaanse Kerk moet Charles Darwin excuses aanbieden voor ,,de vijandige reactie'' op Darwins ideeën en zijn evolutietheorie, vindt de anglicaanse geestelijke Malcolm Brown. Brown, hoofd van de pr-afdeling van de Church of England, schrijft dat op zijn gisteren gelanceerde website. Hij meent dat de kerk Darwin verontschuldigingen moet aanbieden, omdat door het onbegrip van de kerk mensen zijn aangemoedigd Darwin verkeerd te begrijpen.

Hij wijst er op dat er nog altijd gelovigen zijn die Darwins bevindingen afwijzen. De Church of England zegt Browns standpunt over de evolutietheorie te onderschrijven, maar excuses aan Darwin af te wijzen. De kerk verwerpt de ideeën van christenen die menen dat de evolutietheorie onverenigbaar is met het Bijbelse scheppingsverhaal.

Natuurlijke selectie
Darwin (1809-1882) kreeg een opleiding als anglicaans priester, maar de evolutietheorie en de daarin centrale idee van natuurlijke selectie brachten hem in conflict met superieuren en collega-geestelijken. Hoewel de kerk destijds geen officieel standpunt innam, reageerden veel leden afwijzend. Zo vroeg de bisschop van Oxford, Samuel Wilberforce, ooit in een debat aan wetenschapper en darwinist Thomas Huxley of die via zijn grootvader of grootmoeder van een aap afstamde.

Onder Darwins critici behoorden ook anglicaanse geleerden als John Stevens Henslow en Adam Sedgwick, die beiden Darwin in Cambridge les gaven. Sedgwick schreef dat hij enkele van Darwins ideeën ,,uiterst onjuist en kwaadaardig kwetsend'' vond. Brown zegt dat vanuit het huidige perspectief moeilijk de gedachte kan worden onderdrukt dat de reactie destijds vooral was gebaseerd op een emotionele afwijzing van de idee dat de mens afstamt van de aap. Hij pleit voor een toenadering tussen christendom en darwinisme.

Voor de achter-achterkleinzoon van Darwin, Andrew Darwin, hoeven excuses niet. ,,Waarom al die drukte?'', zei hij tegenover de krant de Daily Mail . ,,Als na tweehonderd jaar verontschuldigingen worden aangeboden, gaat het er niet zo zeer om iets recht te zetten dat verkeerd is, maar ervoor te zorgen dat iemand of een organisatie die excuses aanbiedt een beter gevoel krijgt.''

Nederland Dagblad

Andrew Darwin heeft groot gelijk. De Anglicaanse kerk doet dit alleen maar om er zelf een beter gevoel van te krijgen. We kunnen hier alleen onze schouders over ophalen. Uit het betoog van meneer Brown blijkt dat hij niets van de evolutietheorie heeft begrepen. Zijn pleidooi voor een toenadering tussen christendom en darwinisme is lachwekkend. Ze zijn incomensurabel. Het gebruik van de term darwinisme is sowieso misleidend. Het gaat niet om een paar dogma's die door Darwin zijn bedacht maar om een wetenschappelijke theorie waarvan Darwin de grondlegger is. We moeten spreken over de evolutietheorie. We hebben aan de ene kant een wetenschappelijke theorie en aan de andere kant een religie. Ik zie niet in welke zin deze toenadering zouden moeten of kunnen zoeken. Als meneer Brown bedoelt dat hij open staat voor wetenschappelijke inzichten en niet wegloopt voor de implicaties van de evolutietheorie voor zijn geloof dan juich ik dat alleen maar toe. Ik wil hem alleen wel waarschuwen dat deze implicaties dodelijk zijn voor zijn geloof. Hij doet er goed aan om eerst Darwins Dangerous Idea van Daniel Dennett eens te lezen. Dennett maakt duidelijk dat de creationisten de implicaties van de evolutietheorie voor onze diepste overtuigingen beter hebben begrepen dan dit soort zogenaamd ruimdenkende christenen. Ik vertrouw deze meneer Brown niet. Ik denk dat zijn werkelijke bedoeling is dat critici als Dawkins een toontje lager moeten zingen. De Anglicaanse kerk kan op deze manier mooi stellen dat Dawkins c.s. bekrompen zijn en dat de kerk ruimdenkend is. De kerk zoekt immers zogenaamd 'toenadering' en figuren als Dawkins wijzen die af en blijven maar met hun kritiek komen. Er zijn heel veel halfzachte zogenaamd ruimdenkende christenen die een dergelijk verhaal als zoete koek slikken.

Hetero man zkt man

2008-09-15T07:13:00.000-07:00

I Kissed a Girl van Kate Perry was de zomerhit van 2008 Maar niet
alleen meisjes experimenteren met hun biseksualiteit. Ook jongens hebben
die behoefte.

Het nummer I Kissed a Girl van Kate Perry is een van de meest
gedownloade nummers van afgelopen maand. In de Billboard Hot 100, de
invloedrijke Amerikaanse hitparade, stond hij 7 weken op 1. Dubai
verbood het nummer onlangs vanwege de opruiende tekst. Maar da’s Dubai.
Wie staat er hier nog van te kijken als een heteroseksuele vriendin je
vertelt dat ze na een paar drankjes met een meisje heeft gezoend? Zelfs
‘all the way’ gaan maakt haar nog niet lesbisch. Misschien was ze
dronken, uit op avontuur of hooguit bi-curious. Maar stel je nou eens
voor dat je beste hetero maatje na een weekendje stappen opbiecht dat
hij in een club stond te dansen en zich extreem aangetrokken voelde tot
een jongen. Zijn haar rook lekker en hij zag er goed uit en voor hij het
wist ging hij met zijn nieuwe fling te keer op het herentoilet. Dan trek
je toch op zijn minst een wenkbrauw op...

Toch voelt 13 % van de mannen zich wel eens seksueel aangetrokken tot
een andere man ook al noemt hij zichzelf hetero, zo blijkt uit cijfers
van de Rutgers Nisso Groep. “Daar zitten natuurlijk ook biseksuele
mannen bij of mannen die nog niet uit de kast zijn gekomen,” zegt
seksuoloog Henriëtte Schoones. “Maar er is ook een groep mannen die
zich prima voelt in de sociale rol van de hetero man maar die toch
geïnteresseerd zijn in seks met een andere man.”

Henriëtte Schoones krijgt wekelijks mannen binnen met seksuele
verlangens naar hetzelfde geslacht. Schoones: “ De seksuele spanning is
voor veel mannen een belangrijke drijfveer. Seks van man tot man is
anders dan die ze met een vrouw zouden hebben. Het gaat om geiligheid,
lust en klaarkomen in plaats van de emotionele beleving die bij de vrouw
een belangrijkere rol speelt.” Een andere reden is het ondergaan van
passieve anale seks, een penis en sperma fascinatie hebben of het
praktiseren van seksuele fantasieën over mannen. “Een groot verschil met
de homo- of biseksuele man is dat het deze mannen meer gaat om de
seksuele handeling met een man dan de man zelf,” aldus de seksuoloog.

Wie op internet gaat surfen en komt ze regelmatig tegen: de heteroman op
zoek naar seks met een andere man. In Amerika bestaat al een speciale
site www.straightguise.com voor mannen die zichzelf niet als
homoseksueel zien maar vragen hebben over hun seksuele oriëntatie.

“Ik noem mezelf hetero omdat ik toch echt verliefd word op meisjes. Ik
zie mezelf ook echt met een meisje eindigen,” zegt Michiel, 26 en
student. “Maar bij vlagen zoek ik seks met mannen wel op. Het gaat mij
om de seksuele spanning. Als ik een homotent binnenkom, word ik keihard
versierd. Bij jongens is het seksuele veel duidelijker aanwezig.
Iedereen wil daar seks en dat maakt het spannend en geiler. Je begrijpt
ook beter van elkaar waar de seks om gaat en wat je van elkaar wil.”

Student Arjen van 22 kan dat beamen. “Er komt meer lust bij kijken maar
het samenzijn met een man is ook vertrouwder. Je snapt zijn lichaam
beter want je bent zelf een man. Het is ook een manier van ‘male
bonding’ die uit een vriendschap voort kan vloeien.” Arjenƒ heeft nu
een vriendin en ziet zichzelf later ook met een vrouw eindigen maar
experimenteert ook graag met mannen. “Ik heb een sterke fysieke
aantrekkingskracht tot vrouwen. Wat ik mooi vind aan de liefde met een
vrouw is dat je helemaal in elkaar kunt opgaan. Maar de keerzijde van
een man vrouw relatie zit ‘m in het bezitterige. Zo van: nu ben jij van
mij. De homoscene is opener en vrijer met seks. Veel homorelaties zijn
dan ook open. Ik kan me daarom ook goed voorstellen dat op het moment
dat een man in een verstikkende relatie zit, hij neigt naar homoseksuele
activiteiten.”

Volgens een groot onderzoek dat de belangenorganisatie voor biseksuelen
- LNBi - vorig jaar heeft uitgevoerd onder 60.000 mensen, geeft 16,2
procent van de mannen die zichzelf als hetero bestempelen aan zich wel
eens aangetrokken te voelen tot iemand van hetzelfde geslacht. 26% van
die mannen heeft weleens gefantaseerd over seks met een man en 5,5 %
heeft de fantasie ook werkelijkheid laten worden. “Ik weet niet of het
aantal mannen dat met hun biseksualiteit experimenteert groeit maar ik
heb wel het idee dat er een verschuiving plaats vindt ,” zegt voorzitter
Luc Houtkamp. “Door de opkomst van de metroman en de emo-cultuur is het
uiten van biseksueel gedrag toch iets makkelijker.” Ook Henriëtte
Schoones ziet het maatschappelijke klimaat veranderen. “Meisjes zijn een
jaar of tien geleden al meer met elkaar gaan experimenteren. Misschien
is het taboe daardoor al wat doorbroken. Ook is het hebben van anale
seks meer uit de taboesfeer gekomen.”

Maar algemeen geaccepteerd is het nog niet. Schoones: “De getrouwde
heteroman leidt vaak een dubbelleven. Mannen praten er onderling niet
over en vaak is ook de partner er niet van op de hoogte. Wat ik vaak zie
bij mannen die seks met mannen opzoeken is dat de seksuele relatie met
hun eigen vrouw op een laag pitje staat. Open zijn over je gevoelens en
realiseren dat je mag zijn wie je bent zijn dan heel belangrijk.”
Michiel heeft nooit problemen gehad met zijn biseksuele kant. “Ik denk
dat je er in deze tijd open over kan zijn. Vooral meisjes vinden het
heel interessant. Die hebben zelf al wel eens met een vriendinnetje
gezoend en kunnen het prima handelen.” Toch is hij er niet tegen
iedereen open over. “Mijn ouders vertel ik het niet omdat het ze niets
aangaat. Tegen sommige vrienden ook niet omdat ze dan meteen denken dat
je homo bent.”

Het zal nog wel even duren voordat een Robbie Williams de hitparade
binnnendendert met I snogged a boy. Feit blijft dat de seksuele
voorkeur niet zo eenduidig in elkaar zit als sommige mensen zouden
denken of hopen. Schoones: “Niemand is 100 % hetero of homo. Dat een
man het met een man doet maakt hem dan ook niet meteen homo. Daar moet
de samenleving toch eens wat ruimer over gaan denken.”

Lipstick

2008-09-15T05:28:00.000-07:00

Vaticaan twijfelt over hersendood

2008-09-13T03:23:00.000-07:00

11-09-2008 09:29 | Van onze correspondent

VATICAANSTAD - Is een mens gestorven als zijn hersenfuncties tot stilstand zijn gekomen? In Vaticaanse kringen wordt getwijfeld over de definitie die sinds veertig jaar in zwang is. Dat blijkt na publicatie van een artikel vorige week in L’Osservatore Romano, de spreekbuis van het Vaticaan.

De auteur brengt daarin de hersendood als het criterium om de dood vast te stellen ter discussie. De schrijfster, een lid van een prolifeorganisatie, plaatst vraagtekens bij het in medische kringen aanvaarde criterium van de dood. Haar artikel heeft gevolgen voor het ethische vraagstuk van de orgaandonatie.

Hersendood wordt vastgesteld aan de hand van een elektro-encefalogram. Maar ook als daaruit blijkt dat de hersenactiviteit tot stilstand is gekomen, kunnen andere lichaamsfuncties nog functioneren.

Organisaties die orgaantransplantatie propageren zijn bang voor de negatieve gevolgen van het artikel en een mogelijk veranderd denken bij de Rooms-Katholieke Kerk. In Italië bestaat er een tekort aan donoren.

Officieel zegt het Vaticaan niet aan het criterium van hersendood te twijfelen. De woordvoerder van het Vaticaan meent dat het artikel „niet de positie van het leergezag vertegenwoordigt.” Maar kardinaal Lozano Barragan, in het Vaticaan de verantwoordelijke voor gezondheidszaken, zei tegen de krant La Repubblica dat „criteria altijd het wetenschappelijk onderzoek in het oog moeten houden.”

De bedenkingen bij over het encefalogram als doorslaggevend criterium is in bepaalde kringen niet nieuw. „Ik zeg het al tien jaar,” aldus universiteitsdocent Paolo Becchi in het dagblad Il Giornale. „Hersendood is een verzinsel om orgaandonatie ethisch te verantwoorden.”

Jozef Ratzinger, de huidige paus Benedictus XVI, verklaarde zich in 1999 een voorstander van orgaandonatie.

Reformatorisch Dagblad

Op grond waarvan twijfelt het Vaticaan aan het criterium hersendood? Niet op grond van nieuwe wetenschappelijke inzichten lijkt mij. De auteur van het artikel is geen wetenschapper maar een fundamentalistische pro life griezel. De twijfel van het Vaticaan is dus weer eens enkel en alleen gebaseerd op religieuze dogma's. Gelovigen voelen zich gesterkt in hun twijfel door pseudowetenschappelijke verhalen van lieden als Van Lommel met zijn onzin over bijna dood ervaringen. Door dit soort onzin loop je bijvoorbeeld als nierpatient wel het risico om voortijdig een helemaal dood ervaring te ondergaan omdat mensen vanwege deze flauwekul hun organen niet willen doneren. Htichens heeft gelijk; religie vergiftigt alles. Voor mij is het weer eens duidelijk dat men in het Vaticaan al eeuwenlang hersendood is.

Sarah Palin answers critics

2008-09-12T04:14:00.000-07:00

See more Gina Gershon videos at Funny or Die

Goede satire door Gina Gershon

Obama Might Pursue Criminal Charges Against Bush Administration Biden says criminal violations will be pursued

2008-09-07T04:24:00.000-07:00

by Elana Schor

Democratic vice-presidential nominee Joe Biden said yesterday that he and running mate Barack Obama could pursue criminal charges against the Bush administration if they are elected in November.

[US Democratic presidential nominee Senator Barack Obama (D-IL) is introduced at a rally by his running mate Senator Joe Biden (D-DE) in Dublin, Ohio, August 30, 2008. Biden said yesterday that he and Barack Obama could pursue criminal charges against the Bush administration if they are elected in November.(REUTERS/Matt Sullivan)]US Democratic presidential nominee Senator Barack Obama (D-IL) is introduced at a rally by his running mate Senator Joe Biden (D-DE) in Dublin, Ohio, August 30, 2008. Biden said yesterday that he and Barack Obama could pursue criminal charges against the Bush administration if they are elected in November.(REUTERS/Matt Sullivan)
Biden's comments, first reported by ABC news, attracted little notice on a day dominated by the drama surrounding his Republican counterpart, Alaska governor Sarah Palin.

But his statements represent the Democrats' strongest vow so far this year to investigate alleged misdeeds committed during the Bush years.

"If there has been a basis upon which you can pursue someone for a criminal violation, they will be pursued," Biden said during a campaign event in Deerfield Beach, Florida, according to ABC.

"[N]ot out of vengeance, not out of retribution," he added, "out of the need to preserve the notion that no one, no attorney general, no president -- no one is above the law."

Obama sounded a similar note in April, vowing that if elected, he would ask his attorney general to initiate a prompt review of Bush-era actions to distinguish between possible "genuine crimes" and "really bad policies".

"[I]f crimes have been committed, they should be investigated," Obama told the Philadelphia Daily News. "You're also right that I would not want my first term consumed by what was perceived on the part of Republicans as a partisan witch hunt, because I think we've got too many problems we've got to solve."

Congressional Democrats have issued a flurry of subpoenas this year to senior Bush administration aides as part of a broad inquiry into the authorisation of torturous interrogation tactics used at the Guantanamo Bay prison camp.

Three veterans of the Bush White House have been held in criminal contempt of Congress for refusing to respond to subpoenas: former counsel Harriet Miers, former political adviser Karl Rove, and current chief of staff Josh Bolten. The contempt battle is currently before a federal court.

© 2008 Guardian News and Media Limited

The Anti-Obama Hate-Fest

2008-09-07T04:12:00.000-07:00

by Robert Parry

The Republican Party, which has defined modern-day negative politics, was back at it again, bashing Barack Obama and the news media in an ugly display that rivaled the old days of Nixon-Agnew - or George W. Bush's last convention where GOP operatives passed out "Purple Heart Band-Aids" to mock John Kerry's war wounds.

After a slow start because of Hurricane Gustav, the convention in St. Paul, Minnesota, has turned into an anti-Obama hate-fest with a nearly all-white gathering laughing at and mocking the nation's first African-American presidential nominee of a major party.

However, beyond the pulsating contempt visible on the faces of the GOP delegates, many of the nasty attacks on Obama - as well as the effusive praise for the Republican ticket - were blatantly false, as if testing the depths of American gullibility and bigotry.

In speech after speech, Republicans didn't so much as tell the Big Lie as they deployed Wholesale Lies.

The Associated Press, which mostly had been recycling the Republican spin about the supposedly "maverick" ticket of John McCain and Sarah Palin, was so struck by the litany of distortions that the AP produced a special fact-checking article describing how Republicans had "stretched the truth."

For instance, Palin said about Obama, "it's easy to forget that this is a man who has authored two memoirs but not a single major law or reform - not even in the state senate."

However, as the AP noted, Obama "worked with Republicans to pass legislation that expanded efforts to intercept illegal shipments of weapons of mass destruction and to help destroy conventional weapons stockpiles. The legislation became law last year."

Plus, the AP reported, "In Illinois, he was the leader on two big, contentious measures in Illinois: studying racial profiling by police and requiring recordings of interrogations in potential death penalty cases. He also successfully co-sponsored major ethics reform legislation."

The AP's fact-checking article noted, too, that former Arkansas Gov. Mike Huckabee's slap at Democratic vice presidential nominee Joe Biden - that Palin "got more votes running for mayor of Wasilla, Alaska, than Joe Biden got running for president of the United States" - was a "whopper."

The AP wrote that "Palin got 616 votes in the 1996 mayor's election, and got 909 in her 1999 re-election race, for a total of 1,525. Biden dropped out of the race after the Iowa caucuses, but he still got 76,165 votes in 23 states and the District of Columbia where he was on the ballot during the 2008 presidential primaries."

Parallel Reality

The Republican National Convention also acted as if the Republicans had not controlled the White House for the past eight years and the Congress for most of that time.

"We need change, all right," declared former Massachusetts Gov. Mitt Romney, "change from a liberal Washington to a conservative Washington! We have a prescription for every American who wants change in Washington - throw out the big-government liberals, and elect John McCain and Sarah Palin."

Beyond this parallel universe of who runs Washington, there was fanciful puffery about the GOP "reformer" ticket - dubbed "maverick squared" - that doesn't square with reality at all.

For instance, the AP cited Palin's claim that "I have protected the taxpayers by vetoing wasteful spending ... and championed reform to end the abuses of earmark spending by Congress. I told the Congress 'thanks but no thanks' for that Bridge to Nowhere."

The reality, of course, was much different.

As the AP noted. Palin, as mayor of the tiny town of Wasilla, hired a lobbyist and made annual treks to Washington seeking earmarked spending that totaled $27 million, and then as Alaska's governor for less than two years, she sought nearly $750 million in special federal spending, "by far the largest per-capita request in the nation."

And as for that $398 million bridge from Ketchikan to an island with 50 residents, the truth is that Palin enthusiastically supported the project before she reluctantly opposed it, rejecting the "Bridge to Nowhere" only after it had become politically indefensible.

The Los Angeles Times discovered that Sen. McCain had specifically cited several of Palin's earmarks on his annual list of wasteful pork-barrel spending.

In 2001, for instance, McCain's list included a $500,000 earmark for a public transportation project in Wasilla, and in 2002, he criticized $1 million targeted for an emergency communications center that Palin sought but local law enforcement said was redundant and a source of confusion.

Remaking Palin

Now, however, Palin has been transformed into a maverick reformer. McCain's campaign even cites her experience as an abuser of the earmark process as part of the reason she supposedly understands why it must be scrapped.

McCain spokesman Taylor Griffin said Palin's successes in getting earmarked funds "was one of the formative experiences that led her toward the reform-oriented stance that she has taken as her career has progressed."

Nevertheless, Palin wrote in a newspaper column just this year that "the federal budget, in its various manifestations, is incredibly important to us, and congressional earmarks are one aspect of this relationship." [For more details, see Los Angeles Times, Sept. 3, 2008]

Beyond the GOP's reality-challenged speeches, there was the startling image of a nearly all-white convention - where only 36 of the 2,380 delegates were black, the smallest number in at least 40 years - rollicking in ridicule and bristling with animosity toward Obama, an African-American.

With their loud chants of "drill, baby, drill" regarding energy policy and boisterous shouts of "USA, USA" about "victory" in Iraq, there was a sense that St. Paul was hosting a convention of American Falangists, rather than that of a modern national party.

The whiff of authoritarianism extended to outside where demonstrators and journalists were swept off the streets in indiscriminate arrests.

What's less clear about the GOP convention is whether the Republicans are on to something, that perhaps the United States has crossed over into a post-rational society that cares little about facts and reality or serious policy ideas and respectful debate, but rather is a nation moved by anger and ridicule, fear and nationalism.
Robert Parry broke many of the Iran-Contra stories in the 1980s for the Associated Press and Newsweek. His latest book, Neck Deep: The Disastrous Presidency of George W. Bush, was written with two of his sons, Sam and Nat, and can be ordered at neckdeepbook.com. His two previous books, Secrecy & Privilege: The Rise of the Bush Dynasty from Watergate to Iraq and Lost History: Contras, Cocaine, the Press & 'Project Truth' are also available there

It's not about race

2008-09-05T07:07:00.000-07:00

Hillary een betere kandidaat?

2008-09-02T05:43:00.000-07:00

Vice President

2008-09-01T08:07:00.000-07:00

Obama elitair? (2)

2008-09-01T04:03:00.000-07:00

Obama elitair?

2008-08-31T12:58:00.000-07:00

CHICAGO - When it comes to saving lives, God trumps doctors for many Americans.

2008-08-27T04:17:00.000-07:00

www.chicagotribune.com/news/chi-ap-med-godvsdoctors,0,575094.story

An eye-opening survey reveals widespread belief that divine intervention can revive dying patients. And, researchers said, doctors "need to be prepared to deal with families who are waiting for a miracle."

More than half of randomly surveyed adults - 57 percent - said God's intervention could save a family member even if physicians declared treatment would be futile. And nearly three-quarters said patients have a right to demand such treatment.

When asked to imagine their own relatives being gravely ill or injured, nearly 20 percent of doctors and other medical workers said God could reverse a hopeless outcome.

"Sensitivity to this belief will promote development of a trusting relationship" with patients and their families, according to researchers. That trust, they said, is needed to help doctors explain objective, overwhelming scientific evidence showing that continued treatment would be worthless.

Pat Loder, a Milford, Mich., woman whose two young children were killed in a 1991 car crash, said she clung to a belief that God would intervene when things looked hopeless.

"When you're a parent and you're standing over the body of your child who you think is dying ... you have to have that" belief, Loder said.

While doctors should be prepared to deal with those beliefs, they also shouldn't "sugarcoat" the truth about a patient's condition, Loder said.

Being honest in a sensitive way helps family members make excruciating decisions about whether to let dying patients linger, or allow doctors to turn off life-prolonging equipment so that organs can be donated, Loder said.

Loder was driving when a speeding motorcycle slammed into the family's car. Both children were rushed unconscious to hospitals, and Loder says she believes doctors did everything they could. They were not able to revive her 5-year-old son; soon after her 8-year-old daughter was declared brain dead.

She said her beliefs about divine intervention have changed.

"I have become more of a realist," she said. "I know that none of us are immune from anything."

Loder was not involved in the survey, which appears in Monday's Archives of Surgery.

It involved 1,000 U.S. adults randomly selected to answer questions by telephone about their views on end-of-life medical care. They were surveyed in 2005, along with 774 doctors, nurses and other medical workers who responded to mailed questions.

Survey questions mostly dealt with untimely deaths from trauma such as accidents and violence. These deaths are often particularly tough on relatives because they are more unexpected than deaths from lingering illnesses such as cancer, and the patients tend to be younger.

Dr. Lenworth Jacobs, a University of Connecticut surgery professor and trauma chief at Hartford Hospital, was the lead author.

He said trauma treatment advances have allowed patients who previously would have died at the scene to survive longer. That shift means hospital trauma specialists "are much more heavily engaged in the death process," he said.

Jacobs said he frequently meets people who think God will save their dying loved one and who want medical procedures to continue.

"You can't say, 'That's nonsense.' You have to respect that" and try to show them X-rays, CAT scans and other medical evidence indicating death is imminent, he said.

Relatives need to know that "it's not that you don't want a miracle to happen, it's just that is not going to happen today with this patient," he said.

Families occasionally persist and hospitals have gone to court seeking to stop medical treatment doctors believe is futile, but such cases are quite rare.

Dr. Michael Sise, trauma medical director at Scripps Mercy Hospital in San Diego, called the study "a great contribution" to one of the most intense issues doctors face.

Sise, a Catholic doctor working in a Catholic hospital, said miracles don't happen when medical evidence shows death is near.

"That's just not a realistic situation," he said.

Sise recalled a teenager severely injured in a gang beating who died soon afterward at his hospital.

The mother "absolutely did not want to withdraw" medical equipment despite the severity of her child's brain injuries, which ensured the child would never wake up, Sise said. "The mom was playing religious tapes in the room, and obviously was very focused on looking for a miracle."

Claudia McCormick, a nurse and trauma program director at Duke University Hospital, said she also has never seen that kind of miracle. But her niece's recovery after being hit by a boat while inner-tubing earlier this year came close.

The boat backed into her and its propeller "caught her in the side of the head. She had no pulse when they pulled her out of the water," McCormick said.

Doctors at the hospital where she was airlifted said "it really doesn't look good." And while it never reached the point where withdrawing lifesaving equipment was discussed, McCormick recalled one of her doctors saying later: '"God has plans for this child. I never thought she'd be here.'"

Like many hospitals, Duke uses a team approach to help relatives deal with dying trauma victims, enlisting social workers, grief counselors and chaplains to work with doctors and nurses.

If the family still says, "We just can't shut that machine off, then, you know what, we can't shut that machine off," McCormick said.

"Sometimes," she said, "you might have a family that's having a hard time and it might take another day, and that's OK."

---

By LINDSEY TANNER AP Medical Writer

Tsaar Poetin

2008-08-26T07:05:00.000-07:00

Als het ijs smelt

2008-08-24T06:04:00.000-07:00

Ik was vandaag in het museum volkenkunde in Leiden. Ik heb daar de tentoonstelling 'Als het ijs smelt' bezocht. Deze tentoonstelling gaat over de gevolgen van de klimaatverandering, en dan met name voor het arctische poolgebied.De traditionele cultuur van Inuit, Sami, de siberische nomadenvolken etc. staat onder grote druk. Ze stonden al onder druk door de invloed van de westerse cultuur, maar nu komt de klimaatverandering er ook nog eens bij. Sommige mensen in het noordelijk poolgebied blijven er laconiek onder en gaan er van uit dat er altijd veranderingen hebben plaatsgevonden waaraan ze zich moesten aanpassen. Dat zal dit keer ook wel weer lukken. Misschien komt er straks wel weet meer kabeljauw als het poolijs smelt en de ijsbeer verdwijnt. Het optimisme en de veerkracht van deze mensen is bewonderingswaardig. Toch denk ik dat er geen reden voor optimisme is. De verandering die we nu zien plaatsvinden is ingrijpender dan we ooit hebben gezien sinds de laatste ijstijd en is zeker geen business as usual. In gebieden waar het klimaat het meest extreem is zien we de gevolgen eerder en sterker dan in onze gematigde klimaatzone. Toch zou het leuk zijn als we weer eens een Elfstedentocht zouden krijgen.

Films zorgen voor roken

2008-08-23T04:13:00.000-07:00

Het Amerikaanse National Cancer Institue heeft onderzoek gedaan naar het verband tussen het kijken naar films en het besluit van kinderen om te gaan roken. Ze kwamen tot de conclusie dat niet enkel het kijken naar films, maar in grote mate ook de marketing ervan ertoe kan leiden dat kinderen beginnen met roken.

De onderzoekers willen nu dat er, voordat een speelfilm waarin gerookt wordt begint, een waarschuwing in beeld komt die meldt dat er in de film wordt gerookt. Vorige maand besloot men al om anti-rookteksten te zetten op DVD's met films erop waarin gerookt wordt. In Amerika is het ook verboden om, zonder begeleiding van een volwassene, te kijken naar een film waarin gerookt wordt als de kijker jonger dan 17 jaar is.

Ik ben een tegenstander van roken, maar dit vind ik een beetje mal. Moeten er nu echt waarschuwingen bij films als Casablanca? Dat lijkt me overdreven en bovendien is het de vraag of een dergelijke waarschuwing effectief is. Misschien gaan jongeren roken dan nog meer zien als 'stoer'. Ik vraag me ook af hoe sterk het verband tussen roken in films en het beginnen met roken is. In het bericht heeft men het zowel over roken in films als over marketing. Het lijkt er op dat ze de factor 'marketing' niet hebben geisoleerd van de factor 'roken in films'. Marketing lijkt me een belangrijker factor. Van nog groter belang lijkt mij het rookgedrag van de leeftijdsgenoten waaronder jongeren verkeren. Ik ben nu ruim twee jaar geleden gestopt met roken. Toen ik op zestien jarige leeftijd begon met roken was het mee willen doen met de stoere klasgenoten de belangrijkste reden om te gaan roken. Ik denk dat ik niet de enige ben die zo is begonnnen.

Bush makes last-minute grab for civil liberties

2008-08-22T05:53:00.001-07:00

'I'm still in the White House you know'
By Bill Ray → More by this author
Published Thursday 21st August 2008 16:15 GMT
Nail down your security priorities. Ask the experts and your peers at The Register Security Debate, September 24 2008.

US citizens could be investigated without just cause under a new plan from the Justice Department, while those who choose to leave the country will have their records kept for 15 years and available to any litigious attorney.

The Justice Department plan won't be unveiled in detail until next month, but the New York Times is reporting that the plan will to allow the FBI to open an investigation into anyone without clear suspicion, and that's got civil liberty groups understandably concerned.

Meanwhile the Department of Homeland Security has been quietly building a database of every border crossing by a US citizen, claims the Washington Post, and intends to hang onto the data for 15 years - foreigners will have their data stored for 75 years. All this information sits in a database which will be exempted from the 1974 Privacy Act, which would require individuals to be informed if lawmen request the data.

Both these moves are about solidifying temporary powers that were put into place following the terrorist attack in New York in September 2001, and doing so before Bush leaves office and is replaced by someone who may be less hard-line.

Details of the Justice Department plan were revealed in closed briefings to Congressional staff, and four Democratic senators have written to the Attorney General expressing their concern. The letter, signed by Russ Feingold, Richard J. Durbin, Edward M. Kennedy and Sheldon Whitehouse, claims the new plan "might permit an innocent American to be subjected to such intrusive surveillance based in part on race, ethnicity, national origin, religion, or on protected First Amendment activities".

As a result the Attorney has agreed not to sign the plan before Congress gets a proper look at it on September 17th.

The border-crossing database being created in the name of Homeland Security came to light last month in a Federal Register notice, and is intended to form a record which can "quite literally, help frontline officers to connect the dots", according to a Homeland Security spokesman.

But it won't just be terrorists who are tracked on the database. The information will be available to any court or attorney in civil litigation, or even the media: "When there exists a legitimate public interest in the disclosure of the information."

As a fully paid up member of the fourth estate The Register is looking forward to having access to US border crossing records, but we promise to only use the information in legitimate cases, so if you've done nothing wrong you have nothing to fear from us. ®

Swiftboat 2008

2008-08-22T05:32:00.000-07:00

Supernatural science: Why we want to believe

2008-08-22T01:37:00.000-07:00

Monsters are everywhere these days, and belief in them is as strong as
ever

By Robert Roy Britt

Monsters are everywhere these days, and belief in them is as strong as
ever. What's harder to believe is why so many people buy into hazy
evidence, shady schemes and downright false reports that perpetuate
myths that often have just one ultimate truth: They put money in the
pockets of their purveyors.

The bottom line, according to several interviews with people who study
these things: People want to believe, and most simply can't help it.

"Many people quite simply just want to believe," said Brian Cronk, a
professor of psychology at Missouri Western State University. "The
human brain is always trying to determine why things happen, and when
the reason is not clear, we tend to make up some pretty bizarre
explanations."

A related question: Does belief in the paranormal have anything to do
with religious belief?

The answer to that question is decidedly nuanced, but studies point to
an interesting conclusion: People who practice religion are typically
encouraged not to believe in the paranormal, but rather to put their
faith in one deity, whereas those who aren't particularly active in
religion are more free to believe in Bigfoot or consult a psychic.

"Christians and New Agers, paranormalists, etc. all have one thing in
common: a spiritual orientation to the world," said sociology
Professor Carson Mencken of Baylor University.

A tale last week by three men who said they have remains of Bigfoot in
a freezer was reported by many Web sites as anywhere from final proof
of the creature to at least a very compelling case to keep the fantasy
ball rolling and cash registers ringing for Bigfoot trinkets and
tourism (all three men involved make money off the belief in this
creature). Even mainstream media treated a Friday press conference
about the "finding" as news.

Reactions by the public ranged from skeptical curiosity to blind faith.

"I believe they do exist but I'm not sure about this," said one reader
reacting to a story on LiveScience that cast doubt the claim. "I guess
we will find out ... if this is on the up and up," wrote another.
"However, that said, I know they exist."

A subsequent test on the supposed Bigfoot found nothing but the DNA of
humans and an opossum, a small, cat-like creature.

Also last week, in Texas there was yet another sensational yet
debunkable sighting of chupacabra, a beast of Latin-American folklore.
The name means "goat sucker." In this case, law enforcement bought
into the hooey with an apparent wink and nod.

Ellie Carter, a patrol trainee with the DeWitt County sheriff's
office, saw the beast and was, of course, widely quoted. "It was this
— thing, looking right at us," she said. "I think that's a
chupacabra!" After watching a video of the beast taken by a sheriff's
deputy, biologist Scott Henke of Texas A&M University said, "It's a
dog for sure," according to a story on Scientific American's Web site.

Meanwhile, the sheriff did nothing to tamp down rampant speculation,
expressing delight that he might have a monster on his hands. "I love
this for DeWitt County," said Sheriff Jode Zavesky, who would
presumably be just as thrilled to let Dracula or a werewolf run free.

With that kind of endorsement and the human propensity to believe in
just about anything, it's clear that Bigfoot and chupacabra are just
two members in a cast of mythical characters and dubious legends and
ideas will likely never go away.

In a 2006 study, researchers found a surprising number of college
students believe in psychics, witches, telepathy, channeling and a
host of other questionable ideas. A full 40 percent said they believe
houses can be haunted.

Why are people so eager to accept flimsy and fabricated evidence in
support of unlikely and even outlandish creatures and ideas? Why is
the paranormal realm, from psychic predictions to UFO sightings, so
alluring to so many?

McCain out of touch

2008-08-21T05:21:00.000-07:00

You Can’t Be Serious: How a Comedian Became the most Influential Voice in American Politics

2008-08-20T07:34:00.000-07:00

by Leonard Doyle

When Jon Stewart inaugurated his fake news anchor on The Daily Show eight years ago, his goal was to send up the hyperbolic and manufactured controversy of US Cable News and, if possible, be even more outrageous. Now, in a wonderful through-the-looking-glass moment, he has supplanted the subjects of his mockery in the country’s current affairs consciousness, and finds himself crowned the bemused voice of reason in an insane world.The underground comic has become such a cultural touchstone that The New York Times asked this week whether he has become “the most trusted man in America”.0819 04 1 2 3

For anyone who has missed the influential anchor, then his take on the way mainstream media peddles false rumours about Barack Obama is instructive. He calls it “Baracknophobia” and shows clips of blow-dried anchors and experts repeating widely-believed but baseless rumours - that the Democrat is actually a secret Muslim, a plagiarist, a misogynist etc. The purveyor of fake news lacerates the networks’ talking heads as they blame the internet for rumour mongering about Obama.

The highlight is a straight-faced Mr Stewart saying: “Oh, this is interesting. SomeguyI’veneverheardof.com is reporting presumptive Democratic nominee Barack Obama has lady parts. Obviously scurrilous and unfounded, we’ll examine it tonight in our special, ‘Barack Obama’s Vagina: The October Surprise In His Pants’.”

The latest sign of how far the show and its host have come from their edgy early days will come at the Democratic Convention in Denver, where he and his reporters are fully accredited.

When asked last year by the Pew Research Centre to name the journalist they most admired, Americans placed the fake news anchor Mr Stewart at number four on the list. He was tied with such luminaries as Tom Brokaw of NBC, Dan Rather, then of CBS, and Anderson Cooper of CNN.

The Daily Show and the equally funny and successful Colbert Report shows are broadcast more than 23 times a week, “from Comedy Central’s World News Headquarters in New York”. The side-street studio on Manhattan’s West Side is not only the undisputed locus of fake news, but it is increasingly the epicentre of real news - administered with a wrapping of college humour.

The whispered advice of a State Department spokesman to a foreign correspondent trying to make sense of American politics was very simple: tune into The Daily Show. “I watch the reruns every morning at 10.30,” she said, “it’s the only way to find out what’s really going on.”

The Daily Show is also a top priority for ambitious politicians and was described by Newsweek as “the coolest pit stop on television” for presidential candidates, world leaders and ex-presidents. While mainstream news gave an even-handed report on the legacy of the Blair-Bush years after Tony Blair’s farewell visit to Washington last year, The Daily Show tore Mr Blair to ribbons.

One of the programme’s signature techniques - of using video montages showing politicians contradicting themselves - is now a staple technique of mainstream news shows.

Nor is The Daily Show afraid of tackling what it calls “super depressing” stories, such as President George Bush’s decision to approve the use of torture after the September 11 attacks and the unprecedented concentration of executive power by the White House. Interviews with serious authors such as Seymour Hersh have helped focus attention on potentially illegal acts by the Bush administration and win a wider audience for their work.

Mr Stewart’s frequent outbursts of “Are you insane?!” seems to capture the post-M*A*S*H, post-Catch-22 sensibilities of a country that waged a war in Iraq to find weapons of mass destruction that did not exist. Now, with the most promising candidate in generations running for president, Mr Stewart asks whether the country may be about to reject him at the ballot box because of rumours that he is Muslim.

The purpose of The Daily Show is to entertain, not inform, Mr Stewart insists, and he likens his job to “throwing spitballs” from the back of the room. But he and the high-powered writers who work with him like nothing better than tackling the big issues of the day - in ways that straight news programs cannot.

“Hopefully, the process is to spot things that would be grist for the funny mill,” Mr Stewart, 45, told The New York Times. “In some respects, the heavier subjects are the ones that are most loaded with opportunity because they have the most … potential energy, so to delve into that gives you the largest combustion, the most interest. I don’t mean for the audience. I mean for us.”

The Daily Show’s success comes from blending the informality and attitude of bloggers with the hard-nosed research and expertise of the best investigative reporters to reveal a new news medium. Like bloggers, a key to his show’s success is the authenticity that comes from in-depth reporting, combined with stating the blindingly obvious.

Every day begins with a morning meeting where material culled from 15 video recorders, as well as newspapers, magazines and websites, is pored over. The meeting, Mr Stewart says, “would be very unpleasant for most people to watch: it’s really a gathering of curmudgeons expressing frustration and upset, and the rest of the day is spent trying to … repress that through whatever creative devices we can find”. Josh Lieb, one of the executive producers of the show, describes the process as looking for stories that “make us angry in a whole new way”.

By 3pm a script has been prepared and Mr Stewart’s rehearsals begin. After an hour of rewrites, taping the show starts at 6pm.

The fake news anchor may be the antidote to fake news, which has a habit of showing up in American newspapers. After all, the US government had an initiative in 2005 to plant “positive news” in Iraqi newspapers to sway public opinion about the war. The Bush administration has worked closely with big business to keep it flowing.

According to Professor Robert Love, of Columbia Journalism School: “They have used fringe scientists and fake experts to muddy scientific debates on global warming, stem-cell research, evolution, and other matters.”

For all his fakery, Mr Stewart may be pointing the way to the future of news: bluntness and informality fused with ruthless editing and a funny bone which helps to ensure that stories he wants to cover are watched.

©independent.co.uk

Pakistan

2008-08-20T07:08:00.000-07:00

Why McCain May Well Win

2008-08-19T04:32:00.000-07:00

by Robert Parry

It might seem unlikely that the United States would elect John McCain to succeed George W. Bush when that would ensure continuation of many unpopular Bush policies: an ill-defined war with the Muslim world, right-wing consolidation of the U.S. Supreme Court, a drill-oriented energy strategy, tax cuts creating massive federal deficits, etc., etc.

But there are reasons - beyond understandable concerns about Barack Obama’s limited experience - that make a McCain victory possible, indeed maybe probable.

Here is one of the big ones: The U.S. news media is as bad as ever, arguably worse.

On Monday, Obama gave a detail-rich speech on how he would address the energy crisis, which is a major point of concern among Americans. From ideas for energy innovation to retrofitting the U.S. auto industry to conservation steps to limited new offshore drilling, Obama did what he is often accused of not doing, fleshing out his soaring rhetoric.

McCain responded with a harsh critique of Obama’s calls for more conservation, claiming that Obama wants to solve the energy crisis by having people inflate their tires. McCain’s campaign even passed out a tire gauge marked as Obama’s energy plan.

For his part, McCain made clear he wanted to drill for more oil wherever it could be found and to build many more nuclear power plants.

These competing plans offered a chance for the evening news to address an issue of substance that is high on the voters’ agenda. Instead, NBC News anchor Brian Williams devoted 30 seconds to the dueling energy speeches, without any details and with the witty opening line that Obama was “refining” his energy plan.

So, instead of dealing with a serious issue in a serious way, NBC News ignored the substance and went for a clever slight against Obama, hitting his political maneuvering in his softened opposition to more offshore drilling.

Williams’s quip fit with one of the press corps’ favorite campaign narratives, Obama’s flip-flopping. But the coverage ignored far more important elements of the story, such as the feasibility of Obama’s vow that “we must end the age of oil in our time” or the wisdom of McCain’s emphasis on drilling - and nuking - the nation out of its energy mess.

And, as for flip-flops, McCain’s dramatic repositioning of himself as an anti-environmentalist - after years of being one of the green movement’s favorite Republicans - represents a far more significant change than Obama’s modest waffling on offshore oil.

The Sierra Club, one of the nation’s premier environmental organizations, has repudiated McCain and now is running ads attacking his energy plan. But McCain’s flip-flops - even complete reversals - remain an underplayed part of the campaign story. They just don’t fit the narrative of maverick John McCain on the “Straight Talk Express.”

Loving the â€˜Surge’

The major U.S. news media has been equally superficial in dealing with the Iraq War and the “war on terror.” It is now a fully enshrined conventional wisdom that George W. Bush’s troop “surge” was a huge success and vindicates McCain’s early support for it.

On Obama’s overseas trip, it became de rigueur for each interviewer to pound him for the first 10 or 15 minutes with demands that he accept the accepted wisdom about the “surge” and admit that he was wrong and McCain was right.

Obama’s attempts to offer a more subtle explanation of what had occurred in Iraq - that key reasons for the declining violence actually predated the “surge” - were treated with bafflement by the interviewers, who simply reframed their questions and came back at him in a show of toughness against Obama’s supposed evasions.

CBS News anchor Katie Couric started this pattern, but others fell smartly in line, including NBC’s Tom Brokaw on “Meet the Press.” Indeed, many of the same media stars who had cheered the nation to war in 2003 (such as Brokaw) were now hectoring Obama, who had spoken out against the invasion in real time.

Conversely, McCain is never challenged about his misjudgment in advocating a rapid pivot from Afghanistan to Iraq in late 2001 and early 2002, before Osama bin Laden and other top al-Qaeda were captured and before Afghanistan had stabilized.

That premature pivot now stands as one of the biggest military blunders in U.S. history, leaving American troops bogged down in two open-ended wars and allowing the perpetrators of the 9/11 attacks to regroup and to plot in safe havens inside Pakistan.

However, American voters who rely on the major news media for their information would have no idea about McCain’s central role in this fiasco. All they hear about is how McCain was right about the “surge” and how Obama won’t admit he was wrong.

Britney/Paris

When American news consumers aren’t hearing misinformation, they’re almost surely hearing trivia. The TV news shows couldn’t resist endlessly repeating McCain’s attack ad that compared Obama and his enthusiastic reception in Berlin to misbehaving celebrities Britney Spears and Paris Hilton.

Though the juxtaposition was clearly meant to demean - and reminded some political observers of the “call me” ads of a sexy white woman whispering to black Tennessee Senate candidate Harold Ford - McCain’s campaign insisted it was all in good fun.

While some pundits did take note of McCain’s detour onto the low road, others picked up McCain’s campaign theme that Obama is a “presumptuous” elitist who looks down on others.

That powerful attack line, which touches on the grievances of working-class whites who feel that some blacks have gotten unfair advantages from affirmative action, is at the heart of modern American racism. Since the Nixon era, Republicans have played this Southern Strategy with great success, telling whites that they’re the real victims.

This Obama-elitist theme reached its apex (or nadir, if you prefer) when the Washington Post’s Dana Milbank distorted a reported quote from Obama to a closed Democratic caucus and used it to prove Obama was a “presumptuous nominee.” [Washington Post, July 30, 2008]

Jonathan Capehart, Milbank’s colleague from the Washington Post’s neoconservative editorial page, then took the point a step further on MSNBC’s “Morning Joe” show, citing Milbank’s misleading quote to establish that Obama is an “uppity” black man.

Yet, the true meaning of the Obama quote appears to have been almost the opposite of how Milbank used it.

Painting Obama as a megalomaniac, Milbank wrote: “Inside [the caucus], according to a witness, [Obama] told the House members, â€˜This is the moment . . . that the world is waiting for,’ adding: â€˜I have become a symbol of the possibility of America returning to our best traditions.’”

However, other people who attended the caucus complained that Milbank had yanked the words out of context to support his “presumptuous” thesis, not to reflect what Obama actually said.

Rep. Jim Clyburn, D-South Carolina, said Obama’s comment was “in response to what one of the [House] members prefaced the question by,” a reference to the crowd of 200,000 that turned out to hear Obama speak in Berlin.

According to Clyburn, Obama “said, â€˜I wish I could take credit for that, but I can’t. Because it’s not about me. It’s about America. It’s about the people of Germany and the people of Europe looking for a new hope, new relationships, as we go forward in the world.’ So, he expressly said that it’s not about me.”

A House Democratic aide sent an e-mail to Fox News saying, “Lots of people are reading the quote about Obama being a symbol and getting it wrong. His entire point of that riff was that the campaign IS NOT about him.

“The Post left out the important first half of the sentence, which was something along the lines of: â€˜It has become increasingly clear in my travel, the campaign, that the crowds, the enthusiasm, 200,000 people in Berlin, is not about me at all. It’s about America. I have just become a symbol …’”

So, it appears that Obama’s attempt to show humility was transformed into its opposite, establishing that, as Capehart put it, Obama is an “uppity” black man. [Capehart himself is black.]

A week after Milbank pulled the Obama quote inside out, the Washington Post had yet to run a correction or a clarification. The august Post apparently judges that Obama’s supporters don’t have the clout to punish a news organization for getting a quote wrong, even if it continues to reverberate through the media echo chamber to millions of Americans.

Putting Obama at Risk

Yet possibly even more offensive than the quote, Milbank’s column shoved everything, including the Secret Service security arrangements for Obama, through the lens of proving that the candidate is arrogant.

When Washington police and the Secret Service blocked off roads for Obama’s motorcade, that was not simply prudence in the face of extraordinary security concerns for Obama’s life; it was proof that Obama already sees himself as a head of state.

“He traveled in a bubble more insulating than the actual President’s. Traffic was shut down for him as he zoomed about town in a long, presidential-style motorcade, while the public and most of the press were kept in the dark about his activities.”

Milbank groused, too, about the tight security that the police put around Obama’s movements on Capitol Hill.

“Capitol Police cleared the halls — just as they do for the actual President. The Secret Service hustled him in through a side door — just as they do for the actual President,” Milbank wrote.

While Milbank portrayed these security steps as further evidence of Obama’s hubris, there is no reason to believe that Obama had any say in the decisions of his security detail to protect the candidate.

Milbank and the Post were behaving as if they were oblivious to the physical danger that surrounds the first African-American to have a serious chance to be elected President of the United States. It was almost as if they were baiting him to order the Secret Service to pull back or face the accusation that he is, as Capehart put it, “uppity.”

This pattern of how the major media treats Obama also is not new. Although the McCain campaign and the right-wing media insist that Obama gets easy treatment from the press corps, that amounts to more “working the refs” than a legitimate complaint.

Just because Obama gets more coverage than McCain - the centerpiece of the Republican complaint - doesn’t mean that the press favors Obama, anymore than the fact that Bill Clinton got lots of coverage in 1998 over the Monica Lewinsky scandal meant that the press was favoring him.

Indeed, there have been repeated examples of media double standards working against Obama.

For instance, during the primaries, the major media obsessed for weeks over controversies that would have blown over for other candidates in days. The stupid remarks by Obama’s pastor, Jeremiah Wright, were endless fodder for news programs, while offensive comments from pro-McCain pastors were just tiny blips and soon disappeared.

Similarly, Obama’s lack of a flag-lapel pin became a theme that was used to challenge his patriotism, although neither John McCain nor Hillary Clinton wore a pin. Neither, by the way, did ABC’s George Stephanopoulos and Charles Gibson as they moderated the April 16 debate in Philadelphia where Obama was grilled over his lack of a flag-lapel pin.

(The flag-lapel “issue” was first given national prominence by New York Times columnist William Kristol and was given more impetus by Washington Post columnist Charles Krauthammer. To put the issue to rest, Obama finally began wearing a flag pin, though McCain still doesn’t wear one regularly.)

Economic Determinism

Every presidential election year, it seems, some economist publishes an article that declares that economic data - good or bad - will decide whether the White House will be won by the in-power party or the out-of-power party. For instance, the booming economy of 2000 supposedly assured Al Gore a resounding victory.

In Campaign 2008, this thinking holds that Americans - faced with severe economic troubles - will throw the Republicans out of the White House and elect a Democrat.

However, this economic determinism may no longer hold sway in a nation that is as inundated with media as the United States is. The ability to float false “themes” against one candidate or another and have the major media constantly repeat the propaganda is an extraordinarily powerful force in deciding American elections.

As we describe in our book Neck Deep, millions of Americans went to the polls in November 2000 believing a number of false claims that had been circulated about Vice President Gore (including the bogus notion that he had been part of a plan to sell nuclear secrets to China, when those secrets actually had been compromised during the Reagan years.)

Given the persistent superficiality - and cowardice - of the major U.S. news media, there’s even the larger question of whether a meaningful democracy can survive when the public is so thoroughly misinformed.

Although there are some Internet sites that challenge the major media’s errors, the imbalance remains tilted heavily toward the ideological Right. Especially when prestige newspapers like the Washington Post contribute to the distribution of false or misleading information - as with Milbank’s quote about Obama - the pro-Republican media eagerly amplifies it and most Americans never hear the other side.

Right-wing Internet sites also have proven to be very adept at inserting completely false claims about Obama that stick with many Americans, such as the oft-repeated lie that Obama is a Muslim or that he trained at a radical Islamic madrassah.

To assume that people will somehow see through such distortions has proven to be naÃ¯ve in the past. More likely, many millions of Americans will head to the polls in November having internalized a hodgepodge of negative themes about Obama. Indeed, a significant number who have absorbed the uglier accusations will have come to hate him.

So, even if a McCain victory guarantees that the United States would solidify the policies of a deeply disliked President, many Americans may set aside what may be good for the country - or even good for their own pocketbooks - and vote against Obama, more based on perceptions than reality.

Robert Parry broke many of the Iran-Contra stories in the 1980s for the Associated Press and Newsweek. His latest book, Neck Deep: The Disastrous Presidency of George W. Bush, was written with two of his sons, Sam and Nat, and can be ordered at neckdeepbook.com. His two previous books, Secrecy & Privilege: The Rise of the Bush Dynasty from Watergate to Iraq and Lost History: Contras, Cocaine, the Press & ‘Project Truth’ are also available there. Or go to Amazon.com.

Distributed by Consortiumnews.com

Behind Politics, A Philosophy of Fear

2008-08-19T04:17:00.000-07:00

by Eliot J. Chandler

George Orwell, in his novel “1984,” described Oceania, a society in which the prime motivating force for controlling the populace was fear, both fear of its own government and its enemies. He wrote of continual war, of enemies so horrendous that the public was constrained to rigid compliance with its rulers in order to demonstrate its patriotism. Much of Orwell’s description is found again in the teachings of University of Chicago Professor Leo Strauss, who died in 1973.

Strauss’s political philosophy contains many subtle and not-so-subtle effects evident in the Bush administration’s activities since Sept. 11. And remarkably, taken as a whole, they resemble the fictional world of Oceania. For instance, there’s the perpetual political deception between rulers and ruled, a necessity according to Strauss. There’s the obsession with secrecy and the Machiavellian conviction that stability among the populace requires an external threat, that if no such threat exists one must be manufactured. John Foster Dulles fully understood this when he recommended that, “In order to bring a nation to support the burdens of great military establishments, it is necessary to create an emotional state akin to psychology. There must be the portrayal of external menace. This involves the development of a nation-hero, nation-villain ideology and the arousing of the population to a sense of sacrifice.”

Strauss and today’s neocons believe that our nation must maintain the appearance of continuous war. As Vice President Dick Cheney said, “This war may last for the rest of our lives.” The government can thus sustain a continued state of war hysteria to keep the population motivated. Through this creation and control of mass paranoia they can maintain an intense nationalism with complete loyalty and total subservience to the “national interest.”

Orwell described a “labyrinthine world of doublethink …” for instance, “to believe that democracy was impossible, and that the party was the guardian of democracy.”

Americans believe very deeply in the ideals that America stands for, will sacrifice their lives and those of their children when necessary to defend them. Yet at the same time, the neocons have convinced the public to believe that these ideals are impractical in dealing with the complexities of today’s world. To burden the federal government with our revered Constitution and its checks and balances would cripple it in its difficult fight against terrorism. We must, they say, sacrifice our ideals in order to preserve them.

The neocons, who have controlled the White House for the past seven years, have utilized Strauss and Orwell’s observations to provide a society much like that described in Orwell’s novel.

Oceania had an archenemy which the population was encouraged to fear and hate. In the novel this demonic figure was of Jewish heritage, but today’s “hated” figure is an Iranian leader named Ahmadinejad.

Our government and news media must keep painting him as a terrible threat, not only to Israel, but also to world peace. Our administration has distorted many of Ahmadinejad’s talks into violent threats, and the media has repeated them endlessly, making them seem truthful, just as Orwell described in his novel.

For instance, in a talk by our president in March 2006, “the threat from Iran is, of course, their stated objective to destroy our strong ally Israel. That’s a threat, a serious threat. It’s a threat to world peace.”

Yet Ahmadinejad was actually calling for a regime change in Israel and the U.S. He was not threatening to physically “wipe Israel off the map.” His goal was to end the terrible oppression of the Palestinians. Common sense must reveal that, should Iran acquire nuclear weapons, bombing Israel would also destroy the Palestinians in both Gaza and the West Bank. And it would mean certain suicide for Iran.

This fostering of fear and hate among Americans is necessary in order to prepare our nation to go to war. It was carefully crafted prior to the invasion of Iraq and is now being used to stir up the blood of Americans for invading another country. This is the “continuous war” predicted by Orwell. When will we ever learn?

Eliot J. Chandler of Bangor is the author of “Ancient Sagadahoc,” a book on Maine history.
These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

The Plot Against Liberal America

2008-08-19T04:09:00.001-07:00

by Thomas Frank

The most cherished dream of conservative Washington is that liberalism can somehow be defeated, finally and irreversibly, in the way that armies are beaten and pests are exterminated. Electoral victories by Republicans are just part of the story. The larger vision is of a future in which liberalism is physically barred from the control room - of an “end of history” in which taxes and onerous regulation will never be allowed to threaten the fortunes private individuals make for themselves. This is the longing behind the former White House aide Karl Rove’s talk of “permanent majority” and, 20 years previously, disgraced lobbyist Jack Abramoff’s declaration to the Republican convention that it’s “the job of all revolutions to make permanent their gains”.

When I first moved to contemplate this peculiar utopian vision, I was struck by its apparent futility. What I did not understand was that beating liberal ideas was not the goal. The Washington conservatives aim to make liberalism irrelevant not by debating, but by erasing it. Building a majority coalition has always been a part of the programme, and conservatives have enjoyed remarkable success at it for more than 30 years. But winning elections was not a bid for permanence by itself. It was only a means.

The end was capturing the state, and using it to destroy liberalism as a practical alternative. The pattern was set by Margaret Thatcher, who used state power of the heaviest-handed sort to implant permanently the anti-state ideology.

“Economics are the method; the object is to change the soul,” she said, echoing Stalin. In the 34 years before she became prime minister, Britain rode a see-saw of nationalisation, privatisation and renationalisation; Thatcher set out to end the game for good. Her plan for privatising council housing was designed not only to enthrone the market, but to encourage an ownership mentality and “change the soul” of an entire class of voters. When she sold off nationally owned industries, she took steps to ensure that workers received shares at below-market rates, leading hopefully to the same soul transformation. Her brutal suppression of the miners’ strike in 1984 showed what now awaited those who resisted the new order. As a Business Week reporter summarised it in 1987: “She sees her mission as nothing less than eradicating Labour Party socialism as a political alternative.”

In their own pursuit of the free-market utopia, America’s right-wingers did not have as far to travel as their British cousins, and they have never needed to use their state power so ruthlessly. But the pattern is the same: scatter the left’s constituencies, hack open the liberal state and reward friendly businesses with the loot.

Grover Norquist, one of the most influential conservatives in Washington and the “field marshal of the Bush plan”, according to the Nation magazine, has been most blunt about using the power of the state “to crush the structures of the left”. He has outlined the plan countless times in countless venues: the liberal movement is supported by a number of “pillars”, each of which can be toppled by conservatives when in power. Among Norquist’s suggestions has been the undermining of defence lawyers - who in the US give millions of dollars to liberal causes - with measures “potentially costing [them] billions of dollars of lost income”. Conservatives could also “crush labour unions as a political entity” by forcing unions to get annual written approval from every member before spending union funds on political activities. His coup de grâce is that the Democratic Party in its entirety would become “a dead man walking” with the privatisation of social security.

Much of this programme has already been accomplished, if not on the precise terms Norquist suggested. The shimmering dream of privatising social security, though, remains the great unreachable right-wing prize, and the right persists in the campaign, regardless of the measure’s unpopularity or the number of political careers it costs. President Bush announced privatisation to be his top priority on the day after his re-election in 2004, although he had not emphasised this issue during the campaign. He proceeded to chase it deep into the land of political unpopularity, a region from which he never really returned.

He did this because the potential rewards of privatising social security justify any political cost. At one stroke, it would both de-fund the operations of government and utterly reconfigure the way Americans interact with the state. It would be irreversible, too; the “transition costs” in any scheme to convert social security are so vast that no country can consider incurring them twice. Once the deal has been done and the trillions of dollars that pass through social security have been diverted from the US Treasury to stocks in private companies, the effects would be locked in for good. First, there would be an immediate flood of money into Wall Street; second, there would be an equivalent flow of money out of government accounts, immediately propelling the federal deficit up into the stratosphere and de-funding a huge part of the federal activity.
Business elites

The overall effect for the nation’s politics would be to elevate for ever the rationale of the financial markets over such vague liberalisms as “the common good” and “the public interest”. The practical results of such a titanic redirection of the state are easy to predict, given the persistent political demands of Wall Street: low wage growth, even weaker labour organisations, a free hand for management in downsizing, in polluting, and so on.

The longing for permanent victory over liberalism is not unique to the west. In country after country, business elites have come up with ingenious ways to limit the public’s political choices. One of the most effective of these has been massive public debt. Naomi Klein has pointed out, in case after case, that the burden of debt has forced democratic countries to accept a laissez-faire system that they find deeply distasteful. Regardless of who borrowed the money, these debts must be repaid - and repaying them, in turn, means that a nation must agree to restructure its economy the way bankers bid: by deregulating, privatising and cutting spending.

Republicans have ridden to power again and again promising balanced budgets - government debt was “mortgaging our future”, Ronald Reagan admonished in his inaugural address - but once in office they proceed, with a combination of tax cuts and spending increases, to inflate the federal deficit to levels far beyond those reached by their supposedly open-handed liberal rivals. The formal justification is one of the all-time great hoaxes. By cutting taxes, it is said, you will unleash such economic growth that federal revenues will actually increase, so all the additional government spending will be paid for.

Even the theory’s proponents don’t really believe it. David Stockman, the libertarian budget director of the first Reagan administration, did the maths in 1980 and realised it would not rescue the government; it would wreck the government. This is the point where most people would walk away. Instead, Stockman decided it had medicinal value. He realised that with their government brought to the brink of fiscal collapse, the liberals would either have to acquiesce in the reconfiguration of the state or else see the country destroyed. Stockman was candid about this: the left would “have to dismantle [the government’s] bloated, wasteful, and unjust spending enterprises - or risk national ruin”.

This is government-by-sabotage: deficits were a way to smash a liberal state. The Reagan deficits did precisely this. When Reagan took over in 1981, he inherited an annual deficit of $59bn and a national debt of $914bn; by the time he and his successor George Bush had finished their work, they had quintupled the deficit and pumped the debt up to more than $3trn. Bill Clinton called the deficit “Stockman’s Revenge” - and it domin ated all other topics within his administration’s economic teams. With the chairman of the Federal Reserve Alan Greenspan himself speaking of “financial catastrophe” unless steps were taken to control Reagan’s deficit, Clinton was soon a convert. He got tough with the federal workforce.
So-called virtues

George W Bush proceeded to plunge the budget into deficit again. Indeed, after seeing how the Reagan deficit had forced Clinton’s hand, it would have been foolish for a conservative not to spend his way back into the hole as rapidly as possible. “It’s perfectly fine for them to waste money,” says Robert Reich, a former labour secretary to Bill Clinton, summarising the conservative viewpoint. “If the public thinks government is wasteful, that’s fine. That reduces public faith in government, which is precisely what the Republicans want.”

In 1964, the political theorist James Burnham diagnosed liberalism as “the ideology of western suicide”. What Burnham meant by this was that liberalism’s so-called virtues - its openness and its insistence on equal rights for everyone - made it vulnerable to any party that refuses to play by the rules. The “suicide” that all of this was meant to describe was liberalism’s inevitable destruction at the hands of communism, a movement in whose ranks Burnham had once marched himself. But his theory seems more accurately to describe the stratagems of its fans on the American right. And the correct term for the disasters that have disabled the liberal state is not suicide, but vandalism. Loot the Treasury, dynamite the dam, take a crowbar to the monument and throw a wrench into the gears. Slam the locomotive into reverse, toss something heavy on the throttle, and jump for it.

Mainstream American political commentary customarily assumes that the two political parties do whatever they do as mirror images of each other; that if one is guilty of some misstep, the other is equally culpable. But there is no symmetry. Liberalism, as we know it, arose out of a compromise between left-wing social movements and business interests. It depends on the efficient functioning of certain organs of the state; it does not call for all-out war on private industry.

Conservatism, on the other hand, speaks not of compromise, but of removing its adversaries from the field altogether. While no one dreams of sawing off those branches of the state that protect conservatism’s constituents - the military, the police, legal privileges granted to corporations - conservatives openly fantasise about doing away with the bits of “big government” that serve liberal ends. While de-funding the left is the north star of the conservative project, there is no comparable campaign to “de-fund the right”; indeed, it would be difficult to imagine one.

“Over the past 30 years, American politics has become more money-centred at exactly the same time that American society has grown more unequal,” the political scientists Jacob Hacker and Paul Pierson have written. The resources and organisational heft of the well-off and hyper-conservative have exploded. But the org anisational resources of middle-income Amer icans . . . have atrophied. The resulting inequality has greatly benefited the Republican Party while drawing it closer to its most affluent and extreme supporters.”

In this sense, conservative Washington is a botch that keeps on working, constructing an imbalance that will tilt our politics rightward for years, a plutocracy that will stand, regardless of who wins the next few elections. And as American inequality widens, the clout of money will only grow more powerful.

As I write this, the lobbyist-fuelled conservative boom of the past ten years is being supplanted by a distinct conservative bust: like the real-estate speculators who are dumping properties all over the country, conservative senators and representatives are heading for the revolving door in record numbers.
Plutocracy

The Democrats who have taken their place are an improvement, certainly, but for the party’s more entrepreneurial leaders electoral success in 2006 was merely an opportunity to accelerate their own courtship of Washington’s lobbyists, think-tanks and pressure groups staked out on K Street. Democratic leaders have proved themselves the Republicans’ equals in circumvention of campaign finance laws.

Throwing the rascals out is no longer enough. The problem is structural; it is inscribed on the map; it glows from the illuminated logos on the contractors’ office buildings; it is built into the systems of governance themselves. A friend of mine summarised this concisely as we were lunching in one of those restaurants where the suits and the soldiers get together. Sweeping his hand so as to take in our fellow diners and all the contractors’ offices beyond, he said, “So you think all of this is just going to go away if Obama gets in?” This whole economy, all these profits?

He’s right, of course; maybe even righter than he realised. It would be nice if electing Democrats was all that was required to resuscitate the America that the right flattened, but it will take far more than that. A century ago, an epidemic of public theft persisted, despite a long string of reformers in the White House, Republicans and Democrats, each promising to clean the place up. Nothing worked, and for this simple reason: democracy cannot work when wealth is distributed as lopsidedly as theirs was-and as ours is. The inevitable consequence of plutocracy, then and now, is bought government.

This is an edited extract from Thomas Frank’s “The Wrecking Crew“, published this month by Harvill Secker (£14.99)

© Thomas Frank, 2008

Tour of Tskhinvali Undercuts Russian Claim of Genocide

2008-08-19T03:46:00.001-07:00

by Tom Lasseter

TSKHINVALI, Georgia — As Russian troops pounded through Georgia last week, the Kremlin and its allies repeatedly pointed to one justification above all others: The Georgian military had destroyed the city of Tskhinvali.

Russian politicians and their partners in Tskhinvali, the capital of the breakaway region South Ossetia, said that when Georgian forces tried to seize control of the city and the surrounding area, the physical damage was comparable to Stalingrad and the killings similar to the Holocaust.

But a trip to the city on Sunday, without official escorts, revealed a very different picture. While it was clear there had been heavy fighting - missiles knocked holes in walls, and bombs tore away rooftops - almost all of the buildings seen in an afternoon driving around Tskhinvali were still standing.

Russian-backed leaders in South Ossetia have said that 2,100 people died in fighting in Tskhinvali and nearby villages. But a doctor at the city’s main hospital, the only one open during the battles that began late on Aug. 7, said the facility recorded just 40 deaths.

The discrepancy between the numbers at Tskhinvali’s main hospital and the rhetoric of Russian and South Ossetian leaders raises serious questions about the veracity of the Kremlin’s version of events. Russian Prime Minister Vladimir Putin and other senior officials in Moscow have said the Georgians were guilty of “genocide,” prompting their forces to push Georgia’s military out of South Ossetia - in a barrage of bombing runs and tanks blasts - and march southeast toward the Georgian capital, Tbilisi, stopping only 25 miles away.

That explanation, that Russians were saving South Ossetians from total annihilation, undergirded Moscow’s rationale for the invasion.

Georgia’s leadership maintains the war was launched by the Kremlin because of longstanding resentment about the former Soviet republic’s close ties with the West.

Since Russian troops occupied much of Georgia last week, Kremlin officials have suggested strongly that both South Ossetia and its fellow rebel region, Abkhazia, should gain independence from Tbilisi.

A senior member of Russia’s parliament, Konstantin Zatulin, was in Tskhinvali on Sunday. “We need to recognize reality,” he said, meaning that South Ossetia should secede from Georgia.

Zatulin also said that the Russian government intended to spend some $100 million on building a “Moscow district” in the city; he did not explain what that would entail.

Russian troops have kept tight control on access to Tskhinvali, often bringing reporters in on coordinated trips. A McClatchy journalist was stopped at a checkpoint on the way out of Tskhinvali and directed back to a Russian outpost, where officers demanded to know where the journalist had been and whom he’d interviewed. In addition to Russian soldiers, South Ossetian militia fighters roamed the streets. One of them, drunk, walked up and showed off a shiny watch. “I got it from the body of a Georgian soldier,” he said with a smile.

The difference between Russian officials’ description of Tskhinvali and the facts on the ground are profound.

Col. Gen Anatoly Nogovitsyn, the deputy head of the Russian military’s general staff, said last Tuesday that “Tskhinvali doesn’t exist, it’s like Stalingrad was after the war.”

But in fact, the city still does exist. While there was extensive damage to some structures, most buildings had front doors on their hinges and standing walls. For every building charred by explosions - the Georgians are accused of using multiple rocket launcher systems - there were others on tree-lined streets that looked untouched.

One government center was hollowed out by blasts, but the one next to it teemed with workers.

While the city was still teetering from the violence, families sat on benches in front of their homes and ate fruit. Many talked about the Georgian incursion on Aug. 7, and the Russian units that then streamed across Georgia’s border to beat them back.

“There were Georgian tanks on each street,” said Givi Tsekhov, who was walking in front of his apartment building. “But then the Russians came.”

Down the road from Tskhinvali, in Georgian areas now occupied by Russian troops, entire towns were almost completely empty and a few bodies were splayed on the side of the road, bloated and cooked by the sun.

Not only was the destruction in Tskhinvali a far cry from Stalingrad after World War II, it was well short of what happened in the southern Beirut suburbs during Israel’s war with Hezbollah in the summer of 2006, or the Iraqi city of Fallujah during U.S. fighting against insurgents in November 2004.

In short, the city was scarred but still standing.

The doctor at the Tskhinvali hospital, Tina Zakharova, said she wanted to clarify that she wasn’t disagreeing with the South Ossetian officials’ numbers, adding that many bodies had been buried in gardens and cemeteries in outlying villages. She could not, however, explain how more than 2,000 dead - the difference between her hospital’s count and the Kremlin-backed officials’ tally - were buried in a relatively small area without any evidence such as stacks of coffins or mass funerals.

Researchers for Human Rights Watch, an international advocacy group, had similar findings as McClatchy about casualty numbers in Tskhinvali. A doctor at the city’s hospital told the group’s researchers that 44 bodies were brought by and was “adamant” that they represented the majority of deaths there because the city’s morgue was not functioning at the time.

“Obviously there’s a discrepancy there, a big discrepancy,” Rachel Denber, deputy director for Europe and Central Asia at Human Rights Watch, said about the apparently inflated casualty figures. “It’s not clear to us at all where those numbers are coming from.”

McClatchy Newspapers 2008
These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.

* Digg

Georgie en de Russische beer

2008-08-18T05:24:00.000-07:00

US Groups File Election Complaint Against Wal-Mart

2008-08-15T05:02:00.000-07:00

CHICAGO - Labor groups on Thursday asked federal regulators to look into whether Wal-Mart Stores Inc broke the law during company meetings with store managers where it warned about the consequences of a proposed labor law backed by Democrats.0814 09

At issue is whether Wal-Mart’s discussion of the law, which would make it easier for workers to unionize, amounted to an effort to dissuade employees from voting for Democratic presidential candidate Barack Obama. Wal-Mart denies that it tried to influence voting.

WakeUpWalmart.com said it filed a complaint with the Federal Election Commission in conjunction with the American Federation of Labor and Congress of Industrial Organizations (AFL-CIO) and other groups.

A spokeswoman for WakeUpWalmart.com said the group has heard from about two dozen Wal-Mart workers in recent weeks regarding comments made by managers about the legislation. A Wall Street Journal story earlier this month disclosed some of the meetings’ details.

At some meetings, “they outright said if you vote for Barack Obama this law is going to pass, your wages would go down, you could lose your job,” said Meghan Scott. She added that the comments varied in their directness.

Wal-Mart has acknowledged holding meetings with U.S. store managers, where it warned them of the possible consequences of the labor-friendly Employee Free Choice Act that is backed by Obama.

But the retailer, which has kept its U.S. stores free of unions, denies telling workers how to vote.

Wal-Mart opposes proposed legislation that would make it easier for workers to unionize by signing a card rather than holding a vote.

Obama, a co-sponsor of the original bill, has called for passage of the act. Presumptive Republican presidential nominee John McCain has voted against it.

In the United States, Wal-Mart operates more than 4,200 stores, including Sam’s Club warehouse locations, and it employs more than 1.4 million workers.

Wal-Mart spokesman David Tovar said that if the FEC decides to investigate, it will find the company did nothing wrong.

“Our policies are clear and we have communicated to our associates that if anyone representing our company gave the impression they were telling associates how to vote, they were wrong and were acting without approval,” Tovar said.

He declined to say whether any managers had been disciplined for making unapproved comments.

Reporting by Brad Dorfman; Editing by Brian Moss

Â© 2008 Reuters

Bidden helpt niet

2008-08-12T03:35:00.001-07:00

McCain the Antichrist?

2008-08-12T03:12:00.000-07:00

By Robert Dreyfuss

08/08/08 "The Nation" -- - -Biblical scholars in Colorado Springs have
uncovered startling evidence that Senator John McCain may be the Antichrist.
Their conclusions, while highly controversial, may have a dramatic impact on
the 2008 elections, since many Bible-believing Christians have already
expressed doubts about McCain's fealty to Christianity.

The analysis was conducted by the respected True Bible Society, and it
will be published next month in the End Times Journal.

The analysis was especially ironic, given that it came out just one
day after McCain was accused of subtly hinting that Barack Obama could be
the Antichrist. McCain ran a commercial depicting Obama as "The One," giving
rise to charges that he was sending a subliminal messages to anti-Obama
Christians.

"What started us looking at this issue is the fact that Senator McCain
has declared his intention to maintain US forces in Iraq for a hundred
years," said David Jenkins, a leading Biblical scholar. "That means that
McCain wants to control Babylon for at least a century." According to many
scholars of the Book of Revelation, the Antichrist will try to rebuild the
ancient city of Babylon in order to use it as a springboard for an
international effort at world domination. Ultimately, the Antichrist will
marshal forces from Babylon to spark a showdown with Christian and
Jewish-led forces in the battle of Armageddon.

"We believe that the End Times is near, based on the pattern of wars,
earthquakes. and other strange phenomena we've been witnessing since the
start of the New Millennium," said Jenkins. "Given that it may be imminent,
the person who controls Babylon must be the Antichrist." Until 2003, many
Christians believed that Saddam Hussein might be the Antichrist, since he
started excavations to restore Babylon in the mid 1970s. But Hussein's death
meant that the Antichrist is someone else. Since Obama wants to get out of
Iraq, he can't be the Antichrist either, concluded Jenkins.

Jenkins said his teams suspicions were further heightened when
genealogical research showed that McCain's great-grandfather was actually
not John McCain, but John Mihai. Mihai is an ancient Romanian name, and
according to Bible-believing Christians, the Antichrist is likely to be a
Romanian. "What clinched it for us was that the name Mihai means 'who is
like the Lord,'" said Jenkins. "As far as we're concerned, that was enough.
It means that McCain might easily pretend to be the Redeemer."

McCain's geniality and folksiness are consistent with his being the
Antichrist, Jenkins said. "Many people think that the Antichrist will be a
evil-seeming leader, but in fact the Bible tells us that he will be
charming."

So far the McCain campaign has refused to comment on Jenkins' study.

Robert Dreyfuss, a Nation contributing editor, is an investigative
journalist in Alexandria, Virginia, specializing in politics and national
security. He is the author of Devil's Game: How the United States Helped
Unleash Fundamentalist Islam and is a frequent contributor to Rolling Stone,
The American Prospect, and Mother Jones.

Copyright C 2008 The Nation

Rokerskerk krijgt 300 euro boete

2008-08-11T03:20:00.000-07:00

11-08-2008 | Door: DAG
Café Lindeboom beroept zich bij het rookverbod op de vrijheid van godsdienst.
Café Lindeboom in Alkmaar moet driehonderd euro boete betalen voor het overtreden van het rookverbod. Inspecteurs van de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) kwamen zaterdagmiddag voor de tweede maal langs in het café dat is aangesloten bij de Rokerskerk. Volgens de Rokerskerk is het recht om te roken via een beroep op de vrijheid van godsdienst afdwingbaar.

We gaan in protest, laat café-eigenaar Co Buoch zondag in een reactie weten. "Want er bestaat immers zoiets als 'overtuiging' en 'de grondwet', verklaart hij. "Zodra de bekeuring binnen is, gaan we de boete bij de rechter aankaarten." De komende dagen gaat hij met juristen bespreken hoe het protest er precies uit komt te zien.

De VWA controleert sinds het ingaan van het rookverbod op 1 juli gericht op overtredingen. Overtreders krijgen eerst een waarschuwing. Als een ondernemer blijft weigeren het rookverbod na te leven volgen boetes.

Laten ze vooral naar de rechter stappen. Ze komen er vanzelf wel achter dat dit een hopeloze zaak is. Je kunt wel een vergelijking maken tussen een verslaving en religie (opium van het volk), maar dat wil nog niet zeggen dat een verslaving een religie is. Roken heeft op zich niets te maken met opvattingen over een transcendente werkelijkheid. Ze zullen toch een verhaaltje moeten verzinnen waaruit blijkt dat ze moeten roken om de een of andere transcendente werkelijkheid eerbied te betonen of zoiets. Ik vrees dat het ze daarvoor aan verbeeldingskracht ontbreekt.

Darwin's bulldogs Natural selection is a philosophy of beauty and imagination

2008-08-09T04:34:00.001-07:00

From The Times
August 8, 2008

Next year marks the 200th anniversary of the birth of Charles Darwin
and the 150th anniversary of the publication of his On The Origin of
Species. The Natural History Museum and the BBC plan extensive
education programmes. Anticipating the anniversaries, Professor
Richard Dawkins is presenting a series on Channel 4. These are welcome
ventures. On the evidence of its first episode, Professor Dawkins's
exposition of Darwinism will be an important public resource.

Darwin founded a branch of learning that has remarkable explanatory
power and also grandeur. That the mechanism of evolution is natural
selection is one of the great discoveries of science, with
implications far beyond evolutionary biology. As Ernst Mayr, the
biologist, wrote: "No educated person any longer questions the
validity of the so-called theory of evolution, which we now know to be
a simple fact."

It is an unfortunate wonder of the modern age that people who are
highly educated in some areas may still be resistant to scientific
inquiry. We customarily think of objectors to Darwinism as Protestant
fundamentalists. There is in fact a worrying trend for Muslim children
to be taught the myths of creation, and the pseudoscience of
"intelligent design", as an explanation of the origins of life.

Myths have beauty and narrative power. But their place is in art and
literature, not science. The ideas of Darwin are also a venture of
beauty and the imagination. And they have the merit of being confirmed
by mountains of empirical data. Darwin's modern expositors have a
difficult task but a noble calling. They merit an enthusiastic hearing
and gratitude.