Agnes Kant
'Halsema gunt levensmoede ouderen hulp bij zelfdoding'. Toen ik deze kop boven een interview met de fractieleider van GroenLinks in de Volkskrant las, moest ik denken aan de vele reacties die we kregen op het thuiszorgspotje op TV over de ontmenselijking van de zorg. Naast de herkenning die het spotje opriep, kreeg ik toch ook met enige regelmaat heftige reacties als: 'van mij hoeft het zo niet meer' en 'als ik zo oud moet worden, geef mij dan maar een pil.' Halsema vervolgde haar pleidooi woensdag in een debat over euthanasie. Ze wil dat ook 'ouderen die klaar zijn met het leven' hulp bij zelfdoding kunnen krijgen, en vroeg daarom het kabinet om eventuele uitbreiding van de euthanasiewet te onderzoeken.
De SP is voorstander van de huidige euthanasiepraktijk in Nederland. Het is goed dat mensen die uitzichtloos en ondraaglijk lijden kunnen kiezen voor een menswaardige dood. Dat was al zo voordat er een wet kwam, en na de wet is er in deze praktijk voor de patiënt en de arts eigenlijk niets veranderd. De moeilijke afwegingen over het levenseinde worden door de patiënt samen met de arts en naasten gemaakt , in onderling vertrouwen.
Verruiming van de mogelijkheden tot euthanasie, zoals Halsema voorstelt, vind ik maatschappelijk ongewenst en zelfs gevaarlijk. Je kan het niet los zien van de manier hoe er met de ouderen die dit land hebben opgebouwd wordt omgegaan.
De wil om te sterven kan niet los gezien worden van de kwaliteit van leven. En kwaliteit van leven wordt mede bepaald door de omstandigheden. Vandaar dat ik, bij de woorden van Halsema, gelijk aan die reacties op het TV-spotje moest denken. De omstandigheden zijn helaas lang niet altijd menswaardig. Zie de helaas aanhoudende schrijnende voorbeelden van tekortschietende zorg en privacy in verpleeghuizen. En wat te denken van de problemen nu in de thuiszorg? Ik krijg in toenemende mate signalen dat zelfs bij terminale deze zorg niet of onvoldoende voorhanden is. Ook eenzaamheid en uitzichtloosheid onder ouderen is een ander groot probleem. Een cultureel, maatschappelijk en politiek probleem wel te verstaan, waar we gezamenlijk iets aan moeten doen. De kwaliteit van leven van ouderen wordt immers in grote mate bepaald door de wijze waarop de overheid zorgt voor de voorzieningen waar ouderen op aangewezen zijn.
Zelfbeschikking is niet los te zien van de omstandigheden en de sociale omgeving. Uiteraard is het ieders eigen vrijheid om te bepalen of je dood wilt. Maar in hoeverre zal die wens voortkomen uit pure autonomie en in hoeverre zal deze mogelijkheid, grotendeels of geheel onbewust, worden ingegeven door een gevoel van overbodigheid of eenzaamheid?
Natuurlijk, ook ik kan me heel goed voorstellen dat er ouderen zijn, van wie het echt niet meer hoeft. Die 'klaar zijn met het leven' en in volledige vrijheid heel overwogen zelf hun moment willen kiezen om te sterven. Maar het is ongewenst dat dit daarom een normale optie wordt. Een nieuwe 'vrijheid' van maakbaarheid van de dood kan heel gemakkelijk omslaan in onvrijheid.
"Menselijke waardigheid hoort altijd vooraf te gaan aan zelfbeschikking." Concludeerde Jan Marijnissen in een zeer aan te bevelen artikel over euthanasie in Roodkoper (2001).
We moeten alles op alles zetten om mensen die lijden aan het leven, een uitweg voor dit lijden te bieden, in plaats van een uitweg voor het leven.
Posts tonen met het label Euthanasie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Euthanasie. Alle posts tonen
zaterdag 22 maart 2008
vrijdag 21 maart 2008
Eenzaam gestorven, zonder haar geliefden
ACHTERGROND, Van onze correspondent Ariejan Korteweg
gepubliceerd op 21 maart 2008 06:36, bijgewerkt op 21 maart 2008 10:57
PARIJS - Chantal Sébire is gestorven op de manier waar ze bang voor was: alleen, zonder haar kinderen en vrienden om zich heen. En waarschijnlijk onder hevige pijnen.
VergrotingVergroting
Chantal Sébire (AFP)
Haar dood roept in Frankrijk de vraag op of een wet die het niet toestaat een dergelijk lijden te voorkomen wel een goede wet is. Dat is precies wat Sébire wilde bereiken toen ze bij de rechtbank vroeg in haar geval euthanasie toe te staan.
De Franse wet waarin hulp bij levensbeëindiging wordt geregeld, dateert van 2005. Volgens die zogeheten wet Leonetti is als het eind van het leven in zicht komt, alleen 'versterving' toegestaan. Er worden dan geen medicijnen meer gegeven, alleen de pijn wordt zo veel als mogelijk bestreden.
Zeldzaam
Chantal Sébire kon geen beroep op die wet doen, omdat het einde van haar leven niet te voorspellen was. Niet lang voor haar dood heeft ze nog voor de rechtbank getuigd. Pijnbestrijding had in haar geval geen zin, omdat ze geen morfine verdroeg. De ziekte waaraan ze leed was zeer zeldzaam. Er zijn over de afgelopen twintig jaar wereldwijd niet meer dan tweehonderd gevallen bekend.
Al voordat Sébire stierf kreeg volksvertegenwoordiger Leonetti van de regering de opdracht de indertijd door hem geformuleerde wet te evalueren. Hij ziet ook binnen het kader van die wet mogelijkheden de toepassing te verruimen, waarbij een ander evenwicht wordt gezocht tussen dood en verzorging. Hij zei zich in uitzonderlijke gevallen ‘een oplossing te kunnen voorstellen die de wet te buiten gaat’.
Lot
In de regering-Sarkozy liggen de meningen verdeeld. Minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner, ooit oprichter van Artsen zonder Grenzen en minister van Gezondheidszorg, vindt dat Sébire aan haar lot is overgelaten. Ook Minister Rachida Dati van Justitie pleit ervoor de wet aan te passen, zodat ook gevallen als Sébire waardig kunnen sterven.
Vincent Humbert, ernstig verminkt door een auto-ongeluk, publiceerde in 2003 het boek Ik vraag u het recht te sterven. Daags na verschijning diende zijn arts hem een dodelijke injectie toe. Zijn moeder en de arts werden daarna in staat van beschuldiging gesteld.
De Franse vereniging voor het recht te sterven in waardigheid heeft 44.000 leden, een verdubbeling ten opzichte van vijf jaar geleden. Die vereniging bepleit hulp bij levensbeëindiging voor ongeneeslijk zieken, zoals dat in Nederland en België is toegestaan. In enkele gevallen verwijst de vereniging leden door naar Zwitserland, waar hulp bij zelfmoord niet onder alle omstandigheden strafbaar is.
Chantal Sébire heeft zich steeds tegen zelfmoord uitgesproken, en gezegd dat ze binnen de grenzen van de wet wilde blijven. Haar precieze doodsoorzaak is nog niet bekend. De officier van justitie in Dijon overweegt autopsie.
Volkskrant
gepubliceerd op 21 maart 2008 06:36, bijgewerkt op 21 maart 2008 10:57
PARIJS - Chantal Sébire is gestorven op de manier waar ze bang voor was: alleen, zonder haar kinderen en vrienden om zich heen. En waarschijnlijk onder hevige pijnen.
VergrotingVergroting
Chantal Sébire (AFP)
Haar dood roept in Frankrijk de vraag op of een wet die het niet toestaat een dergelijk lijden te voorkomen wel een goede wet is. Dat is precies wat Sébire wilde bereiken toen ze bij de rechtbank vroeg in haar geval euthanasie toe te staan.
De Franse wet waarin hulp bij levensbeëindiging wordt geregeld, dateert van 2005. Volgens die zogeheten wet Leonetti is als het eind van het leven in zicht komt, alleen 'versterving' toegestaan. Er worden dan geen medicijnen meer gegeven, alleen de pijn wordt zo veel als mogelijk bestreden.
Zeldzaam
Chantal Sébire kon geen beroep op die wet doen, omdat het einde van haar leven niet te voorspellen was. Niet lang voor haar dood heeft ze nog voor de rechtbank getuigd. Pijnbestrijding had in haar geval geen zin, omdat ze geen morfine verdroeg. De ziekte waaraan ze leed was zeer zeldzaam. Er zijn over de afgelopen twintig jaar wereldwijd niet meer dan tweehonderd gevallen bekend.
Al voordat Sébire stierf kreeg volksvertegenwoordiger Leonetti van de regering de opdracht de indertijd door hem geformuleerde wet te evalueren. Hij ziet ook binnen het kader van die wet mogelijkheden de toepassing te verruimen, waarbij een ander evenwicht wordt gezocht tussen dood en verzorging. Hij zei zich in uitzonderlijke gevallen ‘een oplossing te kunnen voorstellen die de wet te buiten gaat’.
Lot
In de regering-Sarkozy liggen de meningen verdeeld. Minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner, ooit oprichter van Artsen zonder Grenzen en minister van Gezondheidszorg, vindt dat Sébire aan haar lot is overgelaten. Ook Minister Rachida Dati van Justitie pleit ervoor de wet aan te passen, zodat ook gevallen als Sébire waardig kunnen sterven.
Vincent Humbert, ernstig verminkt door een auto-ongeluk, publiceerde in 2003 het boek Ik vraag u het recht te sterven. Daags na verschijning diende zijn arts hem een dodelijke injectie toe. Zijn moeder en de arts werden daarna in staat van beschuldiging gesteld.
De Franse vereniging voor het recht te sterven in waardigheid heeft 44.000 leden, een verdubbeling ten opzichte van vijf jaar geleden. Die vereniging bepleit hulp bij levensbeëindiging voor ongeneeslijk zieken, zoals dat in Nederland en België is toegestaan. In enkele gevallen verwijst de vereniging leden door naar Zwitserland, waar hulp bij zelfmoord niet onder alle omstandigheden strafbaar is.
Chantal Sébire heeft zich steeds tegen zelfmoord uitgesproken, en gezegd dat ze binnen de grenzen van de wet wilde blijven. Haar precieze doodsoorzaak is nog niet bekend. De officier van justitie in Dijon overweegt autopsie.
Volkskrant
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
