vrijdag 18 april 2008
Sexpelled
Anticipating success with their feature film Expelled: No Intelligence Allowed, Producers Mark Mathis, Logan Craft and Walt Ruloff have already leaked a teaser trailer for the film's sequel. Their "teach the controversy" slogan seemed to work well in getting the general public to believe that Intelligent Design is a viable alternative scientific theory to Evolution, so the team has moved on to promoting other theories that they feel are being suppressed by the scientific community. Sexpelled: No Intercourse Allowed tells of how Sex Theory has thrived unchallenged in the ivory towers of academia, as the explanation for how new babies are created. Proponents of Stork Theory claim that "Big Sex" has been suppressing their claim that babies are delivered by storks. Furthermore, Stork Theory proponents warn of the serious moral dangers posed by teaching children that sex has a function. They point out that evil dictators such as Hitler, Stalin and Mao all believed in Sex Theory, and they may have even had sex themselves.
There is also a late-breaking new development in the controversy, a new theory called Avian Transportation Theory.
Unlike the original Stork Theory, the modern, sophisticated "Avian Transportation Theory" (ATT) merely points out that there are gaps in the orthodox Sex Theory, and that current sonogram imaging is unreliable. Moreover ATT does not specify that babies are necessarily brought by storks but by "large birds unspecified" (although many individual ATT theorists PRIVATELY believe it is a stork).
donderdag 17 april 2008
Voor bloggers de dood of de gladiolen
Door Peter van Ammelrooy
gepubliceerd op 17 april 2008 03:11, bijgewerkt op 17 april 2008 15:39
AMSTERDAM - ‘Heb iets opgelopen. Ga nu even liggen, maar schrijf later vandaag of morgen nieuwe berichten.’
Het zou er niet meer van komen. Het e-mailtje dat de professionele blogger Russell Shaw aan de redactiechef bij de technologiewebsite ZDNet zond, zou zijn laatste woorden bevatten. De 60-jarige Amerikaan stierf aan een hartaanval in een hotelkamer in Californië, waar hij naartoe was gevlogen om een conferentie bij te wonen.
Gezonde professie
Shaw is een van de twee overleden beroepsloggers die worden opgevoerd in een artikel dat onlangs op de voorpagina verscheen van The New York Times. De Amerikaanse krant vroeg zich af – met een slag om de arm – of het beroepsbloggen wel zo’n gezonde professie is.
Een groeiend leger van thuiswerken en ondernemers, constateert de krant, kampt met grote lichamelijke en psychische druk, die de 24-uurseconomie van internet, met zijn voortdurende honger naar nieuw nieuws, met zich meebrengt.
De prijs kan hoog zijn. De laatste maanden verloor de Amerikaanse blogwereld bijna drie van zijn voormannen. In december, drie maanden voor de dood van Russel Shaw, overleed een andere technoblogger, Marc Orchant, op 50-jarige leeftijd aan een acuut hartinfarct. Een derde vooraanstaande blogger, Om Malik (41), overleefde in december een hartaanval.
Bloggers klagen over gewichtstoename of -verlies, slaapstoornissen, uitputtingsverschijnselen en andere kwalen die het gevolg lijken van het non-stop produceren van stukken voor de onafgebroken nieuwscyclus waarom internet bekend staat.
Zenuwinzinking
‘Ik ben nog niet dood’, constateert Michael Arrington in The New York Times. De oprichter van het populaire technologieblog Techcrunch meldt dat hij de afgelopen drie jaar ruim 13 kilogram zwaarder is geworden en slecht slaapt. Zijn woning is in een kantoor voor zichzelf en zijn vier werknemers veranderd. ‘Ik krijg een keer een zenuwinzinking en kom dan in het ziekenhuis terecht – of er gebeurt iets anders. Dit is niet vol te houden.’
Het is onduidelijk hoeveel broodschrijvers zich onder de miljoenen bloggers bevinden, maar het zijn er zeker duizenden en wellicht meer. Bloggen kan lucratief zijn. Techcrunch haalt elk jaar miljoenen aan reclame binnen. Mindere goden moeten het doen met 10 dollar per bijdrage. Dat laatste werkt in de hand dat sommige profbloggers langere uren maken dan gezond is. Ook is de concurrentie groot: wie als eerste een nieuwsfeit weet te melden, krijgt de meeste bezoekers en meeste verwijzingen naar zijn stukken.
‘Er is geen enkel moment – ook niet als je slaapt – dat je je geen zorgen maakt een ontwikkeling te missen’, stelt Michael Arrington van Techcrunch.
Slaap
Daar kan Matt Buchanan, 22 jaar en broodschrijver voor het gadgetblog Gizmodo, over mee praten. Hij maakt nachten van amper vijf uur, slaat vaak een maaltijd over en valt regelmatig achter zijn pc in slaap.
‘Als ik een tijdje niks van hem hoor, weet ik dat hij in katzwijm ligt’, zegt de hoofdredacteur van Gizmodo. ‘Dat is inmiddels al vier of vijf keer gebeurd.’
The New York Times haast zich te zeggen dat nog geen enkele medicus de diagnose ‘dood door bloggen’ heeft vastgesteld en dat het overlijden van twee bloggers geen epidemie valt te noemen. Het staat zelfs niet vast dat het verscheiden van Shaw en Orchant aan stress valt te wijten. Maar vrienden en bekenden én collega-bloggers zeggen dat ze door hun dood wel aan het denken zijn gezet.
Uitgeschreven
Als de kwaliteitskrant broodbloggers voor de valkuilen van hun vak heeft willen waarschuwen, dan heeft dat een averechts effect gehad. De Amerikaanse bloggemeente raakte de afgelopen weken niet uitgeschreven over het onderwerp. Er zijn maar weinigen die zich in de analyse kunnen vinden. Ze publiceerden er posting na posting over.
Mike Gunderloy van de WebWorker Daily noemt het stuk even dwaas als eendimensionaal. ‘Het is zeker mogelijk om jezelf voorbij te rennen, maar dat geldt zo’n beetje voor elk beroep. Het is ook mogelijk werk op internet te vinden waarbij je er wel een gezinsleven op nahoudt, met kinderen en huisdieren, geregelde maaltijden en vakanties.’
Marc Andreessen, de oprichter van Netscape en andere internetbedrijven, steekt de draak met het artikel door toekomstige koppen te verzinnen. ‘Bloggen veroorzaakt herpes.’ ‘Bloggers kleiner dan gewone mensen.’ ‘Hitler was vermoedelijk een blogger.’ Een redacteur van Techcrunch constateert dat het probleem zich richt op een wel heel kleine groep bloggers – te weten de profs die actueel nieuws proberen te brengen.
Nederland
In Nederland heeft het onderwerp de tongen amper losgemaakt. Op Aboutblank.nl vraagt ene Frank of hier gevallen bekend zijn van aan bloggen gerelateerde gezondheidsklachten. ‘Sommige bloggers zijn wel opeens verdwenen’, signaleert Pascal in een reactie. ‘Een webcam bij elk blog zou verplicht moeten zijn, zodat we de gezondheidstoestand van de blogger nauwlettend in de gaten kunnen houden.’
Een simpelere remedie komt van Om Malik, de Amerikaanse blogger die naar eigen zeggen door het oog van de naald kroop. ‘Bloggen hoeft geen race te zijn. Daarom zit ik dit weekeinde in Miami – een beetje voor het werk, maar toch vooral om in de zon te zitten. Jammer alleen dat die niet meewerkt.’
Afterlife. De film van je leven.
Wat hebben film en filosofie met elkaar te maken? Filosofie moet het hebben van het woord en het argument en film van het beeld en het sentiment. Althans, zo lijkt het. Zo lijkt het bij onnauwekeurige beschouwing. Het is natuurlijk waar dat de filosofische traditie sterk op het ( geschreven ) woord is gericht. Het is ook waar dat veel films onbenullige sentimentele ( of spannende ) verhaaltjes met mooie beelden zijn. Sommige films hebben echter wel degelijk een filosofische lading. Een film is natuurlijk nooit een filosofisch vertoog. Een dergelijke film zou vermoedelijk een slechte film zijn. Een film kan, als het een goede film is, aanleiding geven tot filosofische vragen of een dieper begrip van het leven.
Een goed voorbeeld van een dergelijke film is Afterlife van de japanse filmer Kore-eda Hirokazu uit 1998. Zoals de titel al aangeeft gaat deze film over het hiernamaals. Na onze dood komen we terecht bij een soort bureaucratische instantie. We verblijven daar, als alles goed gaat, een week. De bedoeling is dat we in die tijd de dierbaarste herinnering uit ons leven kiezen. Je krijgt daar drie dagen de tijd voor. De rest van de week wordt besteed aan het verfilmen van deze herinnering. Na dat we deze film hebben gezien gaan we naar de Hemel. De rest van de eeuwigheid zullen we het moeten doen met deze herinnering. De rest van ons leven zullen we vergeten. Het is dus zaak om zorgvuldig te kiezen. Wie niet kan kiezen zal voor de eeuwigheid moeten werken voor deze bureaucratische instantie en de nieuw aangekomen overledenen moeten helpen met het maken van een keuze. In “bijzondere gevallen” kan er een uitzondering worden gemaakt. In dit geval mag je alsnog kiezen voor je meest dierbare herinnering.
Het aardige aan deze film is dat de verhalen die verteld worden niet verzonnen zijn. De filmer heeft vijfhonderd mensen gevraagd naar hun dierbaarste herinnering. Uit deze verhalen heeft hij er tien gekozen die uiteindelijk in zijn film terecht zijn gekomen. Een aantal van deze mensen speelt mee in de film. Ze spelen dus eigenlijk mee in hun eigen verhaal. De verhalen komen uit verschillende generaties en verschillende delen van Japan. Ze lopen uiteen van het verhaal van een dementerende bejaarde mevrouw die zich het gelukzalige gevoel herinnerd dat ze had toen ze als negenjarige de kersenbloesem zag vallen tot een tienermeisje dat aanvankelijk wil kiezen voor de herinnering aan een bezoekje aan Disneyland-Tokyo met haar schoolklas ( ze komt daar later op terug als blijkt dat wel erg veel schoolmeisjes voor deze herinnering kiezen ). De verhalen die verteld worden zijn levensecht en vaak ontroerend.
Een verhaal dat mij zeer geroerd heeft is het verhaal van de dementerende mevrouw. Ze is nauwelijks aanspreekbaar en lijkt in een soort kinderwereld te leven. Ze lijkt nauwelijks te weten wat er gaande is en wat er op het spel staat. Dit drijft de staf tot wanhoop tot er iemand roept dat ze voor haar dood haar dierbaarste herinnering al heeft gekozen. Welke deze is ontdekt men door observatie. Ze antwoord nooit op vragen die haar gesteld worden. Ze vraagt steeds wanneer het lente wordt en of het dan mooi is in de tuin, en of er dan kersenbloesems bloeien. Op grond hiervan besluit men om een situatie in scene te zetten waarin de kersenbloesem als sneeuw uit de hemel valt. Deze mevrouw kan haar geluk niet op. Zonder te beseffen wat ze gedaan heeft zal ze met deze herinnering de eeuwigheid ingaan. Misschien zou je dierbaarste herinnering altijd spontaan naar boven moeten komen. In een toestand van argeloosheid. Mij schoten de woorden uit Mattheus 5:3 te binnen; ‘Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen.’
Zelf zou de grootste moeite hebben om mijn dierbaarste herinnering te kiezen. Net zo goed als ik niet uit de voeten kan met de vraag welke drie boeken ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Ik heb grote moeite met het aanbrengen van rangordes. Zodra ik voor de ene herinnering zou kiezen zou de andere op de achtergrond al beginnen te dreinen; ‘Ja, maar ik dan’. Kiezen is wreed.
Wat betekent het maken van deze keuze? Wat zegt het kunnen maken van een keuze voor je dierbaarste herinnering met betrekking tot een geslaagd leven? Een van de belangrijkste figuren in de film is meneer Watanabe. Deze man heeft na zijn studie zijn leven lang voor het zelfde bedrijf gewerkt. Hij leefde een bestaan zonder veel onzekerheid maar ook zonder veel hoogte en dieptepunten. Tot aan zijn dood verkeerde hij in de veronderstelling dat hij een geslaagd leven had geleidt. Nu hij zich geen enkele dierbare herinnering voor de geest kan halen slaat de twijfel toe. Is een leven waar je kennelijk geen enkele dierbare herinnering aan overhoudt wel geslaagd te noemen? Aan een leven vol sleur lijk je uiteindelijk niet veel over te houden. Watanabe san ( meneer Watanabe ) komt op het nippertje aanzetten met een herinnering met betrekking tot de liefde voor zijn vrouw. Liefde is een van de dingen die het leven de moeite waard maken. Hij mag zich gelukkig prijzen dat hij dit op tijd besefde anders had hij de eeuwigheid ook nog eens in een sleur moeten doorbrengen. De film maakt duidelijk dat het heel belangrijk is om geen Watanabe te zijn.
Verhalen over het leven ná de dood gaan meestal eigenlijk over het leven vóór de dood. Ze gaan eigenlijk over de vraag hoe je moet leven. Ze nodigen je uit om je leven tot onderwerp van onderzoek te maken.
Je leven tot onderwerp van onderzoek maken is een filosofisch project. Het is de kern van de filosofie van Socrates en vele anderen. Socrates beweerde dat leren filosoferen leren te sterven is. Ik denk dat filosoferen leren te leven is. Er wordt wel gezegd dat je pas achteraf kunt beoordelen of een leven geslaagd is of niet. Niets hoeft ons er echter van te weerhouden ons leven tot nu toe te beoordelen. Een mens kan veranderen. Rampspoed kan ons leven verwoesten, mensen kunnen corrumperen en wat al niet. Het lijkt me niet zinvol om daar al te veel op vooruit te lopen. Je hebt nu te leven. Het gaat om de vraag welk leven de moeite waard is om geleefd te worden. Socrates ondervroeg de mensen om ze te laten ontdekken wat dat voor leven zou moeten zijn. Het is hem niet in dank afgenomen.
Wanneer de vraag gesteld wordt welke dierbare herinnering je als enige mee mag nemen naar de eeuwigheid dan moet ik ook aan Nietzsche denken. Ik moet dan onvermijdelijk denken aan de eeuwige wederkeer. Je kunt de eeuwige wederkeer lezen als een imperatief; ‘leef zo dat je kunt wensen dat dit leven eeuwig wederkeert.’ Misschien moet je hier naar proberen te leven als je wilt dat je tenminste één herinnering overhoudt die je voor eeuwig zou willen herbeleven.
Stel je voor dat dit moment dat je nu beleeft tot in de eeuwigheid terug zou keren; ‘en deze langzame spin, kruipend in maneschijn, en deze maneschijn zelf, en ik en gij in de wegpoort, samen fluisterend, van eeuwige dingen fluisterend – moeten wij niet allen er reeds geweest zijn? - en wéér-komen en lopen die andere weg, vóór ons, recht vooruit, die lange ijselijke weg – moeten wij niet eeuwig wederkomen ?’ Deze woorden legt Nietzsche in de mond van Zarathoestra. Nietzsche zet de scene nogal dramatisch neer. Vooral het beeld van een spin die langzaam voortkruipt in het maanlicht heeft iets onheilspellends, hoewel je er ook een zekere schoonheid in zou kunnen zien. Hoe het ook zei, het tafereel dat Nietzsche schetst lijkt er niet een te zijn van eeuwige gelukzaligheid.
Hoe zit het momenten in ons leven die wel de belofte tot gelukzaligheid met zich dragen? Kunnen we het geluk vasthouden of is het iets vluchtigs? Kierkegaard schreef er het volgende over; ‘ Zelden is men absoluut tevreden. Eenmaal ben ik dat bijna geweest: ik zweefde als een vogel; toen begon er plotseling een wimperhaartje in mijn ene oog te kriebelen. En ik stortte neer in een afgrond van vertwijfeling.’ Een wimperhaartje dat prikt in je oog en het geluk is voorbij; zo vluchtig is ons geluk. Wat kan je hiervan vasthouden voor de eeuwigheid? Kan je het moment voordat je last kreeg van dat wimperhaartje isoleren van alles wat daarna gebeurde? Misschien. Ik bespeur bij mijzelf dezelfde neiging als bij Kierkegaard. Momenten van geluk worden maar al te gemakkelijk overschaduwd door dat ene irritante wimperhaartje. Soms komt ons geheugen ons te hulp. Ons geheugen is in staat om onze herinneringen zodanig bij te kleuren dat de naarste gebeurtenissen nog een gouden glans krijgen. Mensen die in een oorlog hebben gestreden komen vaak met de mooiste verhalen over kameraadschap. De vreselijkste gebeurtenissen lijken mooie avonturen. Ik ga er altijd vanuit dat achter deze mooie verhalen altijd een diepe doodsangst schuilt. Misschien is het maar goed dat we de dingen nooit herinneren zoals ze echt zijn gebeurt. We maken ons eigen verhaal van ons leven. Dit wil niet zeggen dat we ons leven bijelkaar liegen. We vergeten, we verdraaien, we verfraaien en we dramatiseren. Meestal doen we dit niet bewust.
Misschien moeten het dan maar doen met onze verfraaide herinnering. Misschien is het al heel wat als we een verhaal of anekdote hebben dat ons leven samenvat. Meestal leven we van gebeurtenis tot gebeurtenis. Ons leven glijdt als zand door onze vingers. Er is niet veel nodig om ons in vertwijfeling te brengen over ons hele leven.
Het hiernamaals zoals dat geschetst wordt in Afterlife heeft wel iets weg van de grot van Plato. Je ziet je dierbaarste herinnering in de vorm van een film, als beelden in de grot van Plato. Het is een, ietwat knullige, representatie van de oorspronkelijke ervaring. Het lijkt erop dat de oorspronkelijke ervaring nooit meer bereikbaar is. Je zou hopen dat het hiernamaals meer te bieden zou hebben. De film is zelf is natuurlijk zelf ook niet meer dan een beeld uit de grot van Plato. Het is een menselijke, al te menselijke verbeelding van het hiernamaals. Over het hiernamaals valt menselijkerwijs niets te zeggen. We zullen het moeten doen met onze fantasieën.
Het lijkt mij dat een eeuwige herhaling van dezelfde herinnering nooit het toppunt van gelukzaligheid kan zijn. Alle ervaringen slijten door gewenning. De tikkende klok in de woonkamer horen we naar verloop van tijd niet meer. Het lijkt me dat je meer moet denken aan één eeuwig moment. De tijd is opgeheven in de eeuwigheid. In Afterlife wordt deze mogelijkheid open gehouden. Degene die de ‘film van zijn leven’ heeft gezien verdwijnt. Het is voor de achterblijvers niet helemaal duidelijk waar je naar toe gaat. Je lost eigenlijk gewoon op in de lucht. Hoe de Hemel of hoe je Het ook noemen wilt eruit ziet wordt niet ingevuld.
Afterlife is een van die films die bewijzen dat film meer kan zijn dan amusement. Helaas komen deze flims zelden verder dan het filmhuiscircuit. De bioscopen worden gedomineert door Hollywood. Dat is jammer want een film als Afterlife verdient een veel breder publiek. Het thema van deze film is van alle tijden. Men heeft zich altijd vragen gesteld over de zin van het leven. Men heeft zich altijd afgevraagd of er een leven na de dood is. Wat dat betreft is dit een film voor iedereen.
Een goed voorbeeld van een dergelijke film is Afterlife van de japanse filmer Kore-eda Hirokazu uit 1998. Zoals de titel al aangeeft gaat deze film over het hiernamaals. Na onze dood komen we terecht bij een soort bureaucratische instantie. We verblijven daar, als alles goed gaat, een week. De bedoeling is dat we in die tijd de dierbaarste herinnering uit ons leven kiezen. Je krijgt daar drie dagen de tijd voor. De rest van de week wordt besteed aan het verfilmen van deze herinnering. Na dat we deze film hebben gezien gaan we naar de Hemel. De rest van de eeuwigheid zullen we het moeten doen met deze herinnering. De rest van ons leven zullen we vergeten. Het is dus zaak om zorgvuldig te kiezen. Wie niet kan kiezen zal voor de eeuwigheid moeten werken voor deze bureaucratische instantie en de nieuw aangekomen overledenen moeten helpen met het maken van een keuze. In “bijzondere gevallen” kan er een uitzondering worden gemaakt. In dit geval mag je alsnog kiezen voor je meest dierbare herinnering.
Het aardige aan deze film is dat de verhalen die verteld worden niet verzonnen zijn. De filmer heeft vijfhonderd mensen gevraagd naar hun dierbaarste herinnering. Uit deze verhalen heeft hij er tien gekozen die uiteindelijk in zijn film terecht zijn gekomen. Een aantal van deze mensen speelt mee in de film. Ze spelen dus eigenlijk mee in hun eigen verhaal. De verhalen komen uit verschillende generaties en verschillende delen van Japan. Ze lopen uiteen van het verhaal van een dementerende bejaarde mevrouw die zich het gelukzalige gevoel herinnerd dat ze had toen ze als negenjarige de kersenbloesem zag vallen tot een tienermeisje dat aanvankelijk wil kiezen voor de herinnering aan een bezoekje aan Disneyland-Tokyo met haar schoolklas ( ze komt daar later op terug als blijkt dat wel erg veel schoolmeisjes voor deze herinnering kiezen ). De verhalen die verteld worden zijn levensecht en vaak ontroerend.
Een verhaal dat mij zeer geroerd heeft is het verhaal van de dementerende mevrouw. Ze is nauwelijks aanspreekbaar en lijkt in een soort kinderwereld te leven. Ze lijkt nauwelijks te weten wat er gaande is en wat er op het spel staat. Dit drijft de staf tot wanhoop tot er iemand roept dat ze voor haar dood haar dierbaarste herinnering al heeft gekozen. Welke deze is ontdekt men door observatie. Ze antwoord nooit op vragen die haar gesteld worden. Ze vraagt steeds wanneer het lente wordt en of het dan mooi is in de tuin, en of er dan kersenbloesems bloeien. Op grond hiervan besluit men om een situatie in scene te zetten waarin de kersenbloesem als sneeuw uit de hemel valt. Deze mevrouw kan haar geluk niet op. Zonder te beseffen wat ze gedaan heeft zal ze met deze herinnering de eeuwigheid ingaan. Misschien zou je dierbaarste herinnering altijd spontaan naar boven moeten komen. In een toestand van argeloosheid. Mij schoten de woorden uit Mattheus 5:3 te binnen; ‘Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen.’
Zelf zou de grootste moeite hebben om mijn dierbaarste herinnering te kiezen. Net zo goed als ik niet uit de voeten kan met de vraag welke drie boeken ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Ik heb grote moeite met het aanbrengen van rangordes. Zodra ik voor de ene herinnering zou kiezen zou de andere op de achtergrond al beginnen te dreinen; ‘Ja, maar ik dan’. Kiezen is wreed.
Wat betekent het maken van deze keuze? Wat zegt het kunnen maken van een keuze voor je dierbaarste herinnering met betrekking tot een geslaagd leven? Een van de belangrijkste figuren in de film is meneer Watanabe. Deze man heeft na zijn studie zijn leven lang voor het zelfde bedrijf gewerkt. Hij leefde een bestaan zonder veel onzekerheid maar ook zonder veel hoogte en dieptepunten. Tot aan zijn dood verkeerde hij in de veronderstelling dat hij een geslaagd leven had geleidt. Nu hij zich geen enkele dierbare herinnering voor de geest kan halen slaat de twijfel toe. Is een leven waar je kennelijk geen enkele dierbare herinnering aan overhoudt wel geslaagd te noemen? Aan een leven vol sleur lijk je uiteindelijk niet veel over te houden. Watanabe san ( meneer Watanabe ) komt op het nippertje aanzetten met een herinnering met betrekking tot de liefde voor zijn vrouw. Liefde is een van de dingen die het leven de moeite waard maken. Hij mag zich gelukkig prijzen dat hij dit op tijd besefde anders had hij de eeuwigheid ook nog eens in een sleur moeten doorbrengen. De film maakt duidelijk dat het heel belangrijk is om geen Watanabe te zijn.
Verhalen over het leven ná de dood gaan meestal eigenlijk over het leven vóór de dood. Ze gaan eigenlijk over de vraag hoe je moet leven. Ze nodigen je uit om je leven tot onderwerp van onderzoek te maken.
Je leven tot onderwerp van onderzoek maken is een filosofisch project. Het is de kern van de filosofie van Socrates en vele anderen. Socrates beweerde dat leren filosoferen leren te sterven is. Ik denk dat filosoferen leren te leven is. Er wordt wel gezegd dat je pas achteraf kunt beoordelen of een leven geslaagd is of niet. Niets hoeft ons er echter van te weerhouden ons leven tot nu toe te beoordelen. Een mens kan veranderen. Rampspoed kan ons leven verwoesten, mensen kunnen corrumperen en wat al niet. Het lijkt me niet zinvol om daar al te veel op vooruit te lopen. Je hebt nu te leven. Het gaat om de vraag welk leven de moeite waard is om geleefd te worden. Socrates ondervroeg de mensen om ze te laten ontdekken wat dat voor leven zou moeten zijn. Het is hem niet in dank afgenomen.
Wanneer de vraag gesteld wordt welke dierbare herinnering je als enige mee mag nemen naar de eeuwigheid dan moet ik ook aan Nietzsche denken. Ik moet dan onvermijdelijk denken aan de eeuwige wederkeer. Je kunt de eeuwige wederkeer lezen als een imperatief; ‘leef zo dat je kunt wensen dat dit leven eeuwig wederkeert.’ Misschien moet je hier naar proberen te leven als je wilt dat je tenminste één herinnering overhoudt die je voor eeuwig zou willen herbeleven.
Stel je voor dat dit moment dat je nu beleeft tot in de eeuwigheid terug zou keren; ‘en deze langzame spin, kruipend in maneschijn, en deze maneschijn zelf, en ik en gij in de wegpoort, samen fluisterend, van eeuwige dingen fluisterend – moeten wij niet allen er reeds geweest zijn? - en wéér-komen en lopen die andere weg, vóór ons, recht vooruit, die lange ijselijke weg – moeten wij niet eeuwig wederkomen ?’ Deze woorden legt Nietzsche in de mond van Zarathoestra. Nietzsche zet de scene nogal dramatisch neer. Vooral het beeld van een spin die langzaam voortkruipt in het maanlicht heeft iets onheilspellends, hoewel je er ook een zekere schoonheid in zou kunnen zien. Hoe het ook zei, het tafereel dat Nietzsche schetst lijkt er niet een te zijn van eeuwige gelukzaligheid.
Hoe zit het momenten in ons leven die wel de belofte tot gelukzaligheid met zich dragen? Kunnen we het geluk vasthouden of is het iets vluchtigs? Kierkegaard schreef er het volgende over; ‘ Zelden is men absoluut tevreden. Eenmaal ben ik dat bijna geweest: ik zweefde als een vogel; toen begon er plotseling een wimperhaartje in mijn ene oog te kriebelen. En ik stortte neer in een afgrond van vertwijfeling.’ Een wimperhaartje dat prikt in je oog en het geluk is voorbij; zo vluchtig is ons geluk. Wat kan je hiervan vasthouden voor de eeuwigheid? Kan je het moment voordat je last kreeg van dat wimperhaartje isoleren van alles wat daarna gebeurde? Misschien. Ik bespeur bij mijzelf dezelfde neiging als bij Kierkegaard. Momenten van geluk worden maar al te gemakkelijk overschaduwd door dat ene irritante wimperhaartje. Soms komt ons geheugen ons te hulp. Ons geheugen is in staat om onze herinneringen zodanig bij te kleuren dat de naarste gebeurtenissen nog een gouden glans krijgen. Mensen die in een oorlog hebben gestreden komen vaak met de mooiste verhalen over kameraadschap. De vreselijkste gebeurtenissen lijken mooie avonturen. Ik ga er altijd vanuit dat achter deze mooie verhalen altijd een diepe doodsangst schuilt. Misschien is het maar goed dat we de dingen nooit herinneren zoals ze echt zijn gebeurt. We maken ons eigen verhaal van ons leven. Dit wil niet zeggen dat we ons leven bijelkaar liegen. We vergeten, we verdraaien, we verfraaien en we dramatiseren. Meestal doen we dit niet bewust.
Misschien moeten het dan maar doen met onze verfraaide herinnering. Misschien is het al heel wat als we een verhaal of anekdote hebben dat ons leven samenvat. Meestal leven we van gebeurtenis tot gebeurtenis. Ons leven glijdt als zand door onze vingers. Er is niet veel nodig om ons in vertwijfeling te brengen over ons hele leven.
Het hiernamaals zoals dat geschetst wordt in Afterlife heeft wel iets weg van de grot van Plato. Je ziet je dierbaarste herinnering in de vorm van een film, als beelden in de grot van Plato. Het is een, ietwat knullige, representatie van de oorspronkelijke ervaring. Het lijkt erop dat de oorspronkelijke ervaring nooit meer bereikbaar is. Je zou hopen dat het hiernamaals meer te bieden zou hebben. De film is zelf is natuurlijk zelf ook niet meer dan een beeld uit de grot van Plato. Het is een menselijke, al te menselijke verbeelding van het hiernamaals. Over het hiernamaals valt menselijkerwijs niets te zeggen. We zullen het moeten doen met onze fantasieën.
Het lijkt mij dat een eeuwige herhaling van dezelfde herinnering nooit het toppunt van gelukzaligheid kan zijn. Alle ervaringen slijten door gewenning. De tikkende klok in de woonkamer horen we naar verloop van tijd niet meer. Het lijkt me dat je meer moet denken aan één eeuwig moment. De tijd is opgeheven in de eeuwigheid. In Afterlife wordt deze mogelijkheid open gehouden. Degene die de ‘film van zijn leven’ heeft gezien verdwijnt. Het is voor de achterblijvers niet helemaal duidelijk waar je naar toe gaat. Je lost eigenlijk gewoon op in de lucht. Hoe de Hemel of hoe je Het ook noemen wilt eruit ziet wordt niet ingevuld.
Afterlife is een van die films die bewijzen dat film meer kan zijn dan amusement. Helaas komen deze flims zelden verder dan het filmhuiscircuit. De bioscopen worden gedomineert door Hollywood. Dat is jammer want een film als Afterlife verdient een veel breder publiek. Het thema van deze film is van alle tijden. Men heeft zich altijd vragen gesteld over de zin van het leven. Men heeft zich altijd afgevraagd of er een leven na de dood is. Wat dat betreft is dit een film voor iedereen.
woensdag 16 april 2008
Tweede Kamer: 'Pak dierenactivisten aan'
NRC
Gepubliceerd: 16 april 2008 12:40 | Gewijzigd: 16 april 2008 16:20
Door een onzer redacteuren
Rotterdam, 17 april. De bewegingsvrijheid van dierenactivisten zal drastisch worden ingeperkt. Een meerderheid in de Tweede Kamer wil zo snel mogelijk wettelijk regelen dat bepaalde terreinen of locaties tot verboden gebied worden verklaard voor deze groepen.
Directe aanleiding hiervoor is het besluit van de gemeente Venray om te stoppen met de ontwikkeling van Sciencelink. De bedoeling was om op een bedrijventerrein langs de A73 activiteiten te ontwikkelen op het gebied van ‘life sciences’ en de ontwikkeling van geneesmiddelen. Daarbij hoorde ook het werken met proefdieren, afkomstig van een bedrijf in het Limburgse Horst.
Activisten, onder meer verenigd in het Dieren Bevrijdings Front, voerden daarom actie, zowel op het bedrijventerrein als bij de woningen van betrokkenen. Projectontwikkelaar Van der Looy trok zich eind vorig jaar terug.
„De kansrijkheid van Sciencelink is ernstig in het geding gekomen door acties van dierenactivisten”, zegt wethouder L. Heldens van Venray. Bedrijven haakten af, maar ook de kosten voor beveiliging zouden te hoog worden. De gemeente wil nu ondernemingen op het gebied van dienstverlening en assemblage van technologisch hoogwaardige producten naar het bedrijvenpark trekken. De wethouder raamt de schade tot nu toe op een miljoen euro.
De Tweede Kamer vindt het niet te verteren dat het initiatief sneuvelt door acties van de activisten. De partijen hebben daarom voor vandaag een extra overleg georganiseerd met de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie.
Tweede Kamerleden Henk Kamp (VVD) en Sybrand van Haersma Buma (CDA) willen dat Nederland, net als Engeland, overgaat tot het instellen van gebiedsverboden. De ministerraad heeft het betreffende wetsvoorstel in september vorig jaar aangenomen en naar de Raad van State gestuurd. De Tweede Kamer krijgt het naar verwachting nog voor de zomer. Als de wet wordt aangenomen, kunnen burgemeesters en officieren van justitie gebiedsverboden opleggen. Kamp: „Het kabinet had Venray moeten steunen in plaats van laten aanmodderen.”
Is het geen idee om tegenacties te organiseren? Het lijkt me wel wat om telkens als dierenactivisten ergens actie voeren tegen dierproeven met een tegendemonstratie te komen om op te komen voor het belang van wetenschappelijk onderzoek.
Gepubliceerd: 16 april 2008 12:40 | Gewijzigd: 16 april 2008 16:20
Door een onzer redacteuren
Rotterdam, 17 april. De bewegingsvrijheid van dierenactivisten zal drastisch worden ingeperkt. Een meerderheid in de Tweede Kamer wil zo snel mogelijk wettelijk regelen dat bepaalde terreinen of locaties tot verboden gebied worden verklaard voor deze groepen.
Directe aanleiding hiervoor is het besluit van de gemeente Venray om te stoppen met de ontwikkeling van Sciencelink. De bedoeling was om op een bedrijventerrein langs de A73 activiteiten te ontwikkelen op het gebied van ‘life sciences’ en de ontwikkeling van geneesmiddelen. Daarbij hoorde ook het werken met proefdieren, afkomstig van een bedrijf in het Limburgse Horst.
Activisten, onder meer verenigd in het Dieren Bevrijdings Front, voerden daarom actie, zowel op het bedrijventerrein als bij de woningen van betrokkenen. Projectontwikkelaar Van der Looy trok zich eind vorig jaar terug.
„De kansrijkheid van Sciencelink is ernstig in het geding gekomen door acties van dierenactivisten”, zegt wethouder L. Heldens van Venray. Bedrijven haakten af, maar ook de kosten voor beveiliging zouden te hoog worden. De gemeente wil nu ondernemingen op het gebied van dienstverlening en assemblage van technologisch hoogwaardige producten naar het bedrijvenpark trekken. De wethouder raamt de schade tot nu toe op een miljoen euro.
De Tweede Kamer vindt het niet te verteren dat het initiatief sneuvelt door acties van de activisten. De partijen hebben daarom voor vandaag een extra overleg georganiseerd met de ministers van Binnenlandse Zaken en Justitie.
Tweede Kamerleden Henk Kamp (VVD) en Sybrand van Haersma Buma (CDA) willen dat Nederland, net als Engeland, overgaat tot het instellen van gebiedsverboden. De ministerraad heeft het betreffende wetsvoorstel in september vorig jaar aangenomen en naar de Raad van State gestuurd. De Tweede Kamer krijgt het naar verwachting nog voor de zomer. Als de wet wordt aangenomen, kunnen burgemeesters en officieren van justitie gebiedsverboden opleggen. Kamp: „Het kabinet had Venray moeten steunen in plaats van laten aanmodderen.”
Is het geen idee om tegenacties te organiseren? Het lijkt me wel wat om telkens als dierenactivisten ergens actie voeren tegen dierproeven met een tegendemonstratie te komen om op te komen voor het belang van wetenschappelijk onderzoek.
China eist en krijgt excuus van CNN
NRC
Gepubliceerd: 16 april 2008 12:35 | Gewijzigd: 16 april 2008 12:50
Door een onzer redacteuren
Rotterdam, 16 april. China heeft excuses geëist en gekregen van CNN nadat een commentator van de Amerikaanse nieuwszender de leiders van het land ‘een stelletje schurken’ – bunch of goons and thugs – had genoemd.
Volgens China toonde de uitspraak van Jack Cafferty in het programma The Situation Room van 9 april zijn onkunde en vijandigheid. Cafferty, die dagelijks in de show optreedt, probeerde zijn uitspraken maandag te nuanceren. Hij zou niet over Chinese Amerikanen hebben gesproken of het Chinese volk als geheel toen hij het in het land geproduceerd speelgoed omschreef als ‘met lood vergiftigde troep’ en de Chinezen vervolgens voor boeven uitmaakte. Cafferty zou, zo stelde hij, alleen over de Chinese regeringsleiders hebben gesproken. Nadat de nuancering van Cafferty bij Peking in het verkeerde keelgat schoot, haastte CNN zich gisteren excuses aan te bieden. „Het was niet de bedoeling van CNN of Cafferty om het Chinese volk te beledigen. Iedereen die zijn commentaar wel zo heeft opgevat, bieden wij onze excuses aan.”
Sinds de fakkelprotesten in Londen en Parijs begin deze maand is in China grote verontwaardiging ontstaan over de berichtgeving van CNN en andere Westerse nieuwszenders. Deze zou veel onjuistheden over China bevatten. Op internet hebben duizenden mensen uit binnen en buitenland een petitie ondertekend die protest aantekent tegen de berichtgeving van de Westerse media. Het Volksdagblad, de staatskrant van China, kopte vanochtend triomfantelijk: ‘CNN biedt excuses aan voor Cafferty's anti-Chinese uitspraken’.
Onhandige uitspraken, maar er is wel wat voor te zeggen.
Gepubliceerd: 16 april 2008 12:35 | Gewijzigd: 16 april 2008 12:50
Door een onzer redacteuren
Rotterdam, 16 april. China heeft excuses geëist en gekregen van CNN nadat een commentator van de Amerikaanse nieuwszender de leiders van het land ‘een stelletje schurken’ – bunch of goons and thugs – had genoemd.
Volgens China toonde de uitspraak van Jack Cafferty in het programma The Situation Room van 9 april zijn onkunde en vijandigheid. Cafferty, die dagelijks in de show optreedt, probeerde zijn uitspraken maandag te nuanceren. Hij zou niet over Chinese Amerikanen hebben gesproken of het Chinese volk als geheel toen hij het in het land geproduceerd speelgoed omschreef als ‘met lood vergiftigde troep’ en de Chinezen vervolgens voor boeven uitmaakte. Cafferty zou, zo stelde hij, alleen over de Chinese regeringsleiders hebben gesproken. Nadat de nuancering van Cafferty bij Peking in het verkeerde keelgat schoot, haastte CNN zich gisteren excuses aan te bieden. „Het was niet de bedoeling van CNN of Cafferty om het Chinese volk te beledigen. Iedereen die zijn commentaar wel zo heeft opgevat, bieden wij onze excuses aan.”
Sinds de fakkelprotesten in Londen en Parijs begin deze maand is in China grote verontwaardiging ontstaan over de berichtgeving van CNN en andere Westerse nieuwszenders. Deze zou veel onjuistheden over China bevatten. Op internet hebben duizenden mensen uit binnen en buitenland een petitie ondertekend die protest aantekent tegen de berichtgeving van de Westerse media. Het Volksdagblad, de staatskrant van China, kopte vanochtend triomfantelijk: ‘CNN biedt excuses aan voor Cafferty's anti-Chinese uitspraken’.
Onhandige uitspraken, maar er is wel wat voor te zeggen.
‘Kletspraat dalai lama is nu ineens wijsheid’
Door Marcel van Lieshout
gepubliceerd op 16 april 2008 06:13, bijgewerkt op 16 april 2008 11:11
AMSTERDAM - Steeds veelvuldiger klinkt de roep om de openingsceremonie van de Olympische Spelen in China te boycotten, maar aan Freek de Jonge is die boodschap niet besteed. De man die in 1978 het verzet leidde tegen het WK voetbal in het dictatoriale Argentinië voelt niets voor welke boycot dan ook.
In het Financieele Dagblad van dinsdag lichtte De Jonge zijn standpunt toe. Al eerder liet hij weten dat China langs geleidelijke weg wel degelijk positief verandert, in het Financieele Dagblad beklemtoonde hij dat de Tibetaanse monniken en de dalai lama allerminst ‘heiligen’ zijn.
Er lijkt enige ergernis te spreken uit uw stuk in het FD over voorstanders van maatregelen tegen China.
‘Ik vind die merkwaardige euforie over de zielige Tibetanen getuigen van kortzichtigheid. Toen de dalai lama het daar nog voor het zeggen had is het er daar bepaald niet zachtzinnig aan toe gegaan. De kletspraat van de dalai lama wordt nu ineens voor grote wijsheid gehouden.’
Cabaretier en actievoerder Erik van Muiswinkel heeft eerder tevergeefs voor steun bij u aangeklopt. Kunt u nog eens aangeven waarom u tegen acties bent?
‘Als ik werkelijk vond dat een boycot het Chinese regime positief zou beïnvloeden, dan was die gedachte wel eerder bij me opgekomen dan een paar maanden geleden. Als het om China gaat zijn we zo schijnheilig. Die honderd doden per dag die de oorlog in Irak kost accepteren we moeiteloos, maar China staat meteen op de voorpagina als het land waarin het meest de doodstraf wordt voltrokken. Ja, op een bevolking van 1,1 miljard! Hoe ligt dat verhoudingsgewijs met de Verenigde Staten?
‘Hoogmoed past ons niet, we moeten China niet de les lezen. Wij oordelen over een zeer gecompliceerde cultuur. Natuurlijk gaat er nog veel mis, maar dat land wordt wel degelijk opener. Geduld! Ik denk dat we via de weg der geleidelijkheid verder komen.’
Ergert het u dat altijd weer die vergelijking wordt gemaakt met uw actie ‘Bloed aan de Paal’ van dertig jaar geleden?
‘Argentinië was toen een soort westerse democratie waar een bizar fascisme toesloeg. Dat kun je niet vergelijken.’
In NRC Handelsblad van zaterdag zegt Erik van Muiswinkel dat u tot zijn ‘ontsteltenis’ bevriend bent met IOC-lid Hein Verbruggen en dat u vindt dat Verbruggen heus wel weet waar hij over praat.
‘Wat een kinderachtige, Nederlandse polemiek. Moet ik nu zeggen dat ik Verbruggen niet ken? Ja, die heb ik een aantal malen ontmoet. En nee, het IOC moet niet zwijgen over bepaalde wantoestanden.’
Volkskrant
Wat is die Freek de Jonge laf! De kletspraat van Freek kan in ieder geval niet doorgaan voor wijsheid. Ik denk dat ik Freek maar ga boycotten.
gepubliceerd op 16 april 2008 06:13, bijgewerkt op 16 april 2008 11:11
AMSTERDAM - Steeds veelvuldiger klinkt de roep om de openingsceremonie van de Olympische Spelen in China te boycotten, maar aan Freek de Jonge is die boodschap niet besteed. De man die in 1978 het verzet leidde tegen het WK voetbal in het dictatoriale Argentinië voelt niets voor welke boycot dan ook.
In het Financieele Dagblad van dinsdag lichtte De Jonge zijn standpunt toe. Al eerder liet hij weten dat China langs geleidelijke weg wel degelijk positief verandert, in het Financieele Dagblad beklemtoonde hij dat de Tibetaanse monniken en de dalai lama allerminst ‘heiligen’ zijn.
Er lijkt enige ergernis te spreken uit uw stuk in het FD over voorstanders van maatregelen tegen China.
‘Ik vind die merkwaardige euforie over de zielige Tibetanen getuigen van kortzichtigheid. Toen de dalai lama het daar nog voor het zeggen had is het er daar bepaald niet zachtzinnig aan toe gegaan. De kletspraat van de dalai lama wordt nu ineens voor grote wijsheid gehouden.’
Cabaretier en actievoerder Erik van Muiswinkel heeft eerder tevergeefs voor steun bij u aangeklopt. Kunt u nog eens aangeven waarom u tegen acties bent?
‘Als ik werkelijk vond dat een boycot het Chinese regime positief zou beïnvloeden, dan was die gedachte wel eerder bij me opgekomen dan een paar maanden geleden. Als het om China gaat zijn we zo schijnheilig. Die honderd doden per dag die de oorlog in Irak kost accepteren we moeiteloos, maar China staat meteen op de voorpagina als het land waarin het meest de doodstraf wordt voltrokken. Ja, op een bevolking van 1,1 miljard! Hoe ligt dat verhoudingsgewijs met de Verenigde Staten?
‘Hoogmoed past ons niet, we moeten China niet de les lezen. Wij oordelen over een zeer gecompliceerde cultuur. Natuurlijk gaat er nog veel mis, maar dat land wordt wel degelijk opener. Geduld! Ik denk dat we via de weg der geleidelijkheid verder komen.’
Ergert het u dat altijd weer die vergelijking wordt gemaakt met uw actie ‘Bloed aan de Paal’ van dertig jaar geleden?
‘Argentinië was toen een soort westerse democratie waar een bizar fascisme toesloeg. Dat kun je niet vergelijken.’
In NRC Handelsblad van zaterdag zegt Erik van Muiswinkel dat u tot zijn ‘ontsteltenis’ bevriend bent met IOC-lid Hein Verbruggen en dat u vindt dat Verbruggen heus wel weet waar hij over praat.
‘Wat een kinderachtige, Nederlandse polemiek. Moet ik nu zeggen dat ik Verbruggen niet ken? Ja, die heb ik een aantal malen ontmoet. En nee, het IOC moet niet zwijgen over bepaalde wantoestanden.’
Volkskrant
Wat is die Freek de Jonge laf! De kletspraat van Freek kan in ieder geval niet doorgaan voor wijsheid. Ik denk dat ik Freek maar ga boycotten.
dinsdag 15 april 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
